Συνολικές προβολές σελίδας

Τρίτη, 22 Αυγούστου 2017

Ο θρήνος του καθενός μας... έχει άλλη διάρκεια κι άλλο τρόπο έκφρασης. Εγώ, επιλέγω τη σιωπή. Εκείνην την εκκωφαντική. Αλλά... την αθέατη. Αλλά... τη μοναχική. Ο θρήνος, φιλαράκια μου, δεν είναι διαφήμιση. Δεν είναι για να κερδίσεις θαυμαστές. Δεν προσδοκάς σ' ακούσια χειροκροτήματα. Και δεν έχει και κανένα νόημα... να φοράς μαύρα, αν δεν τα φοράει κι η ψυχή σου. Κι αν φοράς μαύρα, δε σημαίνει: "Δείτε με, πενθώ!", αλλά προειδοποίηση είναι, σαν κάτι ταμπέλες, που κρέμονται στις εισόδους αυλών... και γράφουν: "Προσοχή! Ο σκύλος δαγκώνει!".

κουμΕττος κ.
(22/8/17 - 19:29, λευκωσία)
ΜΙΑ ΤΥΧΑίΑ ΣΥΝάΝΤΗΣΗ ΜΕ ΤΟΝ ΚώΣΤΑ ΜόΝΤΗ!
Το πρωί, σε μια καφετέρια της Λευκωσίας... είχα μια απρόσμενη κι ευχάριστη συνάντηση με τον Κώστα Μόντη. Τον είχα ξανασυναντήσει, κάποιες φορές, στο παρελθόν, αλλά χωρίς να τύχει να μιλήσουμε. Φατσικώς, από το φατσοβιβλίο ανταλλάζαμε κάποια "likes" κι ως εκεί. Η τύχη μού τον έφερε, σήμερα, να κάτσει, δίπλα μου... κι αφού του εξήγησα ποιος είμαι και με κατάλαβε (ψιλοκόρδωσα και λίγο... δεν είναι και λίγο πράγμα να σε ξέρει ένας Κώστας Μόντης)... τον προσκάλεσα κι ήρθε και καθήσαμε στο ίδιο τραπέζι. Κι αφού είπαμε τα τυπικά, μέρος της προσχεδιασμένης, ήδη, παγίδας μου κι αυτά... η συζήτηση έφτασε πού αλλού; Στον ίδιο τον Κώστα... τον Κώστα Μόντη. Τον παππού, εννοείται! 😊Τον τρισαγαπημένο μας Κώστα Μόντη... τον ολόδικό μας Κώστα Μόντη. Οι ερωτήσεις μου διαδέχονταν η μια την άλλην και με το βλέμμα μου και τ' αυτιά μου "κολλημένα" στον εγγονό... απομνημόνευα την κάθε λέξη του, την κάθε έκφρασή του, την κάθε χειρονομία του... το κάθε βούρκωμα των ματιών του. Κι από μέσα μου... οι επεξεργασίες χιλιάδες... κι από μέσα μου... επιβεβαίωνα, κιόλας, αδιάκοπα... πως το πιο υπέροχο γονίδιο, που εμπεριέχει η Ποίηση του παππού... μεταφέρθηκε και στον εγγονό... κι αναφέρομαι, φυσικά, στη λακωνική απλότητα τής σκέψης. Κι επειδή... έχω υπόψην μου και διάφορες συνεντεύξεις του παππού... που τις άκουσα και τον άκουσα, δεκάδες φορές... το πιο συγκινητικό απ' όλα στη συζήτησή μας, δεν ήταν όσα "υπέροχα" μοιράστηκε, μαζί μου, για τον παππού... αλλά ο ρυθμός της ομιλίας του... αυτός ο σταθερά ήρεμος, αυτός ο μελωδικός, ταπεινός κι ευκρινής και... παραδόξως... κάπως, συλλαβιστός, αλλά συνεχής λόγος... που όσο τον άκουα... τόσο με κέρδιζε και μου επιβεβαίωνε, πέραν πάσης αμφιβολίας... πως τα γονίδια βρίσκουν, πάντα, τον τρόπο να διαιωνίζονται... να επιβιώνουν, ανέπαφα, μες στο χρόνο... να μεταγγίζονται -θριαμβευτικά- στις επόμενες γενιές... είτε ως λόγος ποιητικός... είτε ως ένας υπέροχος εγγονός! Χάρηκα για τη γνωριμία, Κώστα μου... Κώστα Μόντη!
κουμΕττος κ.
(22/8/17 - 15:35, λευκωσία)
Δειλίνιασε, για τα καλά. Στερεύει η μέρα. Και ποιος θα προλάβει να ξεδιψάσει με τόσο λίγο φως; Σκοτωμός γίνεται!
κουμΕττος κ.
(22/8/17 - 16:48, λευκωσία)
Όταν ήμουν μικρός στον Κορμακίτη μου... ο μακαρισμένος μου πατέρας, ένα πρωινό, με έβγαλε -έξω- στην αυλή. Με γύρισε πλάτη στον Ήλιο. Δες τη σκιά σου, μου είπε. Τι παρατηρείς; Eίναι τεράστια, πατέρα, του είπα.. και κρυφοχαμογέλασα. Και τράβηξε, μ' ένα κλαδί, μια γραμμή από τις μύτες των ποδιών μου... μέχρι -εκεί- που τελείωνε η σκιά μου. Πέσε, τώρα, μπρούμυτα... πάνω της, με προέτρεψε.Τι παρατηρείς;  Μικραίνει, πατέρα, του έλεγα... καθώς έπεφτα στο έδαφος. Κι όταν έπεσα, εντελώς... έγινε όση κι εγώ, πατέρα. Θα τα πούμε το μεσημέρι, μου είπε. Κι αφού με φίλησε στο μάγουλο, έφυγε για τα χωράφια του. Το μεσημέρι, που επέστρεψε κι αφού γευματίσαμε, με ξαναπήρε στο ίδιο σημείο και ξανάγινε το ίδιο. Η σκιά, όμως, ήταν πολύ μικρότερη, τώρα... μα σαν έπεσα πάνω της, μπρούμυτα και πάλι... μεγάλωσε κι έγινε όση κι εγώ. Το απόγευμα... όπως το πρωί. Ήταν μεγαλύτερη και μετά... όση κι εγώ. Τι κατάλαβες, με ρώτησε... καθώς το λιόγερμα χάιδευε τον ορίζοντα τής θάλασσας τού Λιθράτη μας, στο βάθος. Πως άλλο είναι το πόσος φαίνομαι κι άλλο το πόσος είμαι, πατέρα! Αυτό, να το θυμάσαι, πάντα, γιε μου, μου είπε. Για τους άλλους, αλλά και για σένα, πολλές φορές... θα φαίνεσαι μεγαλύτερος ή μικρότερος απ' όσος είσαι. Το φαίνομαι αλλάζει... το είμαι, όμως, όχι! Μην παίρνουν, λοιπόν, τα μυαλά σου αέρα, όταν μεγαλώνει η σκιά σου, στα όποια πρωινά και δειλινά... κι ούτε να σε παίρνει από κάτω, όταν μικραίνει, στα όποια μεσημέρια. Να ξαπλώνεις, πάντα... μπρούμυτα, πάνω της, στο χώμα... και ν' αγγίζεις το απόλυτο μεγαλείο τής ανθρώπινής σου ταπεινότητας. Εκεί... θα είσαι, πάντα, όσος είσαι! Κι αυτός, πάντα, να είσαι, γιε μου! Ταπεινός... κι όσος είσαι! Και... αν δεν είμαι, μαζί σου, μια μέρα... μην ξεχνάς...... να το φιλάς και λίγο το χώμα... να σε νιώθω... και να χαμογελάω...

κουμΕττος κ.
(22/8/17 - 08:59, λευκωσία)
Αναπόσπαστο κομμάτι τού πρωινού... ήταν το τηλεφώνημά σου, μάνα. Τώρα... που έφυγες... γιατί ξημερώνει;
κουμΕττος κ.
(22/8/17 - 08:16, λευκωσία)
Βεβαίως, και τ' αντίθετα έλκονται. Αλλά για να συγκρουστούν. Όχι, για ν' αγαπηθούν.
κουμΕττος κ.
(21/8/17 - 21:33, λευκωσία)