Συνολικές προβολές σελίδας

Τρίτη, 18 Ιουλίου 2017

Άδικα, πασαλείβεσαι, φιλαράκο!
Όσο ψέμα και να πεις,
όσο αντηλιακό και να βάλεις.........
ο Ήλιος της Αλήθειας θα σε κατακάψει.
κουμΕττος κ.
(18/7/17 - 23:16, λευκωσία)
Από πουθενά............
δε γύρισα ο ίδιος.
Ούτε από τα πιο κοντινά μου...
ολιγόωρα ταξίδια.
Άλλος πάω κι άλλος έρχομαι.
Στον καθρέφτη μου...
μόνο, το χαμόγελό μου........
μου θυμίζει, λίγο, τον άλλον.
Αλλά και πάλι..... δεν πείθομαι.
κουμΕττος κ.
(18/7/17 - 22:13, λευκωσία)
Πριν από λίγο... αποχαιρετήσαμε την αγαπημένη μας Πέππα. Δε θα πω ούτε "του", ούτε "ποιου", ούτε κυρία, ούτε θα της προσδώσω ταπεινούς ή διθυραμβικούς μεταθανάτιους χαρακτηρισμούς. Πριν από λίγο... η εκκλησία του Αγίου Γεωργίου, στον κατεχόμενο Κορμακίτη, είχε απ' όλους κι απ' όλα: ιερείς, συγγενείς, ψευδοσυγγενείς, φίλους, φίλους τάχατες, γνωστούς, αγνώστους, επώνυμους, εικόνες, κεριά, λουλούδια, στεφάνια, πάγκους, αγάλματα, δάκρυα αληθινά, μα και κροκοδείλια, λόγια αληθινά, μα και πλάνα... και προκλητικά. Είχε και ψαλμούς και θυμιατούς. Ανάμεσά τους είχε και προσευχές. Αλλά, κυρίως... είχε σιγές. Χιλιάδες σιγές! Μυριάδες σιγές! Οι σιγές ήτανε, πάντοτε, οι τρισαγαπημένες φίλες της Πέππας. Μια ζωή αχώριστες. Μοιράζονταν τα μυστικά τους, τις αγωνίες τους, τον πόνο τους, τις χαρές τους. Από χθες, η Πέππα σίγησε... σίγησε, για πάντα. Αυτό... μου είπανε. Μα η Πέππα... ήτανε, ήδη, σιγή. Όλη της η ζωή ήτανε σιγή. Σιγή υπομονετική. Σιγή "εγκλωβισμένη" μες στην απόλυτη ελευθερία των ανυπότακτων ελαιώνων του Κορμακίτη της. Σιγή εκκωφαντική κι ανυποχώρητη... σιγή, που άγγιζε το κάθε λιόγερμα και το μετουσίωνε σε αμάραντο χάραμα. Η Πέππα δεν έγινε σιγή. Ήτανε, διαρκώς, σιγή. Γι' αυτό κι εμείς... θα ήτανε καλό να την τιμήσουμε, όπως της αρμόζει. Σκασμός, λοιπόν... σκασμός και σιγή.
κουμΕττος κ.
(18/7/17 - 19:52, λευκωσία)
Από μικροί τρέχουμε......
κι όλο, τρέχουμε.
Ανταγωνιζόμαστε.....
ποιος θα έρθει πρώτος.
Ακόμη, δεν καταλάβαμε πως........
η μοναξιά τού πρώτου...
είναι η ίδια με του τελευταίου.
κουμΕττος κ.
(18/7/17 - 13:41, λευκωσία)
Ποτέ μου, δεν έφτασα....
σε καμιά από τις Ιθάκες μου.
Διότι, οι Ιθάκες μου.........
ποτέ, δεν υπήρξαν.
Εγώ, τις επινοώ...........
για να ταξιδεύω.
Λατρεύω τα ταξίδια!
κουμΕττος κ.
(17/7/17 - 17:09, λευκωσία)