Συνολικές προβολές σελίδας

Σάββατο, 13 Μαΐου 2017

Κι αν γυρνάει αυτός ο πλανήτης,
ακόμη.......
είναι που τα όνειρά μας...........
δεν πληρούνται, μόνο.....
με το εφικτό
και προσδοκούνε.........
και στο ανέφικτο.
κουμΕττος κ.
(13/5/17 - 08:30, λευκωσία)
Πώς να σου πω τα σ' αγαπώ μου;
Μου λείπει η αφορμή!
Εξαφανισμένος ο Πάρις.
Μες στην απελπισία οι Αχαιοί μου.........
κουμΕττος κ.
(13/5/16 - 13:27, λευκωσία)
Πιστεύω σ' ένα Θεό δυαδικό
―χωρισμένο.......
μες στα δυο σου τα μάτια.
Αίρεση;
Για την αγάπη... εξαίρεση!
κουμΕττος κ.
(22/5/13 - 14:41, λευκωσία)
Τα ξέρω, καλά, τ' ανθρώπινα
―κι εκείνα τα, τάχατες.............
φιλάνθρωπα προσωπεία,
σαν ιερόδουλες,
π' απέτυχαν να εκπορνεύσουν...
μόνο, το σώμα.....
κουμΕττος κ.
(23/12/13 - 08:47, λευκωσία)
Μ' ΑΝΕΜώΝΕΣ ΠΕΤάΩ
Κάθε ζωή, πριν ο χρόνος της λήξει,
τη μοναξιά, διαρκώς, πολεμά...
και η πληγή, τι κι αν κλείσει κι ανοίξει,
πριν για καλά, αχ, το αίμα της πήξει,
μιας συντροφιάς... χάδι της πεθυμά.
Θαλασσινό το αγέρι φυσάει,
φτάνει, παντού... και στην άκρη τού νου,
σαν η ψυχή, μ' ένα σάλτο κινάει,
σ' ανηφοριές τ' όνειρο κουβαλάει,
προς την κορφή παιδικού μας βουνού.
Ανελλιπώς, μ' ανεμώνες πετάω,
ψάχνω να βρω μια γλυκιά θαλπωρή...
στον ουρανό, μέρα-νύχτα κοιτάω,
μες στη σιγή εύχομαι και ζητάω:
"Παίξτε βιολιά κι αρχινίστε χοροί!".
Συλλαβιστά, μια βροχή ψι-χα-λί-ζει
κι ο Μωυσής στ' όρος, ξανά, το Σινά,
ούτε στιγμή κι αν πονά δε λυγίζει,
ό,τι ποθεί... πάλι, το ξαναρχίζει...
κι ένα δεντρί προς τες ρίζες κινά.
Κουμέττος Κ.
(13/5/14 - 6:37 μ.μ, Λευκωσία)