ΜέΧΡΙ, ΠΟΥ ΒΡΕΘήΚΑΜΕ...

Όσο κι αν περίμενα,
δίχα λέξεις κείμενα..................
συλημένοι τάφοι,
φύτευα τον έρωτα σ' άγονα εδάφη.

Νύχτες αξημέρωτες,
μέρες ασιδέρωτες..........
καρτερούσαν χάδια,
μα η Μοίρα έφτανε με τα χέρια άδεια.

Μέχρι που βρεθήκαμε,
αχ, κι ερωτευθήκαμε..........
μια στιγμή αρκούσε,
μες στο πρώτο βλέμμα μας άνοιξη ανθούσε.

Μέχρι που βρεθήκαμε,
αχ, κι ερωτευθήκαμε.......
δια παντός στο χρόνο,
πλέον, στην αγκάλη σου, θέλω να 'μαι, μόνο!

κουμEττος κ.
(6/3/17 - 20:16, λευκωσία)