Την ευτυχία σου να τη μετράς με τα δάχτυλα...
των παιδικών σου ονείρων
―στα κρυφά...... κάτ' απ' το θρανίο...

κουμΕττος κ.
(6/7/13 - 14:59, λευκωσία)

Δεν είναι που χωρίσαμε!
Είναι που έμαθα να μετράω τον έρωτα...
με τα δικά σου τα δάκτυλα......

κουμΕττος κ.
(11/2/12 - 12:35, λευκωσία)

Κι αν αρχίσεις ν' αφαιράς απ' τη ζωή σου,
όσους δεν είσαι απόλυτα βέβαιος για την αγάπη τους,
θ' απομείνεις, εσύ..............
και τελευταία η μάνα σου!

κουμΕττος κ.
(19/4/17 - 20:19, λευκωσία)

Όταν αγαπάς... δε λες βαριέμαι!

κουμΕττος κ.
(12/4/12 - 07:03, λευκωσία)

Παντρεύτηκες τον άντρα τής ζωής σου˙
Της ψυχής σου; Πότε;

κουμΕττος κ.
(13/11/12 - 06:49, λευκωσία)

- Τι είναι η υποκρισία, παππού;
- Υποκρισία, παιδί μου...
είναι από τη μια να λες 
πως αγαπάς την ανθρωπότητα
κι από την άλλη
ν' αρνείσαι τον άνθρωπο......

κουμΕττος κ.
(11/12/14 - 21:59, λευκωσία)

Κι όλα 'κείνα τα "ἢ τὰν ἢ ἐπὶ τᾶς"................
πού πήγανε;
Ουδείς... απ' τη Σπάρτη;

κουμΕττος κ.
(18/8/14 - 18:19, λευκωσία)

Κι όταν σου μίλαγαν για ιδανικά...
ήξεραν... πως εσύ θα κάρφωνες τα μάτια σου
σε ναούς και σ' αγάλματα
―αντιπερισπασμός ήταν, ηλίθιε...
για να σου αδειάσουν την ψυχή και την τσέπη...

κουμΕττος κ.
(2/10/13 - 06:44, λευκωσία)

ΑΥΤΑΠΑΤΕΣ

Μες στ' ατημέλητά σου χρόνια,
έψαχνες την καταστροφή,
φίλους δεν έκανες τους νόμους
κι είχες την κόκα για τροφή.

Άστρα σ' αντάμωναν τα βράδια,
σ' άδεια σοκάκια... μοναχή,
να τριγυρνάς, χωρίς πυξίδα,
με μια κλεψύδρα ορφανή.

Μες σ' αυταπάτες, μες σ' απάτες,
ζούσες -θαρρούσες- μια ζωή,
νόμιζες πως χαμογελούσες
και πως η τύχη σ' ευνοεί.

Έξαφν' αλόγου -παραλόγου-
άσπρου χλιμίντρισμα ηχεί,
χάραμα σ' ήβρανε στο χώμα˙
ένα κορμί, χωρίς ψυχή!

Koυμέττος Κ.
(9-12-12, Λευκωσία)

ΤΟ ΜΟΙΡΟΛόΙ ΤήΣ ΜάΝΑΣ

στον αδελφό μου Κουμέττο (30/12/73 - †)

Ποζαύλιν η καρδούλα μου,
εγίνην στο μαντάτον,
αχ, τζι' η ψυσσή μου έππεσεν...
σε λάκκον δίχα πάτον.

Ο τάφος σου... ο τάφος μου,
μονάκριβέ μου γιε μου,
αχ, σπλάχνον που τα σπλάχνα μου,
καλέ μου τζιαι γρουσέ μου,
της άνοιξης, ανθέ μου.

Αχ, άντζιελοι τζι' αρκάντζιελοι,
τα κάλλη σου ζηλέψαν...
τζιαι μέσα στην αγκάλην μου,
εμπήκαν τζιαι σε κλέψαν.

Κουμέττος Κατσιολούδης
(29/1/17 - 15:15, λευκωσία)

Συνήθως, γαλάζιο κι άσπρο.
Τόσο ίδια τα χρώματα
στα πατώματα
και στους τοίχους των νοσοκομείων...
μ' αυτά του ουρανού.
Για ευκολότερη προσαρμογή, φαίνεται.......

κουμΕττος κ.
(27/2/14 - 07:46, λευκωσία)

Είδες τις λιακάδες μου.......
κι ήρθες.
Ούτε μια ομπρέλα δεν έφερες.
Nόμισες πως οι μέρες μου............
είναι, μόνο... ηλιόλουστες.........

κουμΕττος κ.
(18/4/17 - 09:06, λευκωσία)

Να μου κρατάς το χέρι
―έτσι,
μου έμαθε η μάνα μου την αγάπη.....

κουμΕττος κ.
(20/12/13 - 18:23, λευκωσία)

Μην ακολουθάς τα χνάρια άλλων.
Άκουσες κάποιον δεύτερο............
να μένει στην Ιστορία;
Γίνε Κολόμβος, γίνε Γκαγκάριν.................
κι από τους τρεις...
επέλεξε τον Άρμστρονγκ!

κουμΕττος κ.
(16/8/15 - 9:39, λευκωσία)

Προτού πάρεις την ανηφοριά σου,
βεβαιώθου πως είσαι..........
στο σωστό βουνό!

κουμΕττος κ.
(14/3/14 - 06:35, λευκωσία)

ΣΤΗΝ ΕΚΚΛΗΣΙάΝ Τ' ΑΪ-ΓΙΩΡΚΟύ...

Τ’ Απρίλη κόντεψαν 'κοστρείς,
τζιαι σ' όρομαν θωρώ ψυσσής,
πως πίσω επήα, σπίτιν μου,
ξανά, στον Κορματζίτην μου
στον ομφαλόν ούλλης της Γης.

Στην εκκλησιάν τ' Αϊ-Γιωρκού...
στη μέσην τ' όμορφου χωρκού,
σαν την καμπάναν η καρκιά,
που τη χαράν διπλοφακκά.
Στην εκκλησιάν τ' Αϊ-Γιωρκού...
στη μέσην τ' όμορφου χωρκού,
ο δράκος εξοντώθηκεν...
τζι' η Τζιύπρος λευτερώθηκεν.

Στα γρόνια τού εγκλωβισμού,
της προσφυγιάς τζιαι του καμού,
το παλληκάριν στέκετουν,
την ήτταν εν εδέχετουν,
δίχα στιγμήν αναπαμού.

κουμΕττος κ.
(17/4/2017 - 17:30, λευκωσία)

- Και τα ήθη, παππού μου;
Πού πήγαν τα ήθη;
- Βάλε ένα λ μπροστά τους, παιδί μου...

κουμΕττος κ.
(17/4/16 - 10:07, λευκωσία)

- Πώς θα καταλάβω τον άνθρωπό μου,
παππού μου;
- Όταν θα είσαι μαζί του.......
δε θα σου περισσεύει κι ούτε θα σου υπολείπεται τίποτα,
παιδί μου....

κουμΕττος κ.
(5/5/16 - 14:33, λευκωσία)

Όσες φορές......
ήμουν, πραγματικά, ευτυχισμένος...
το ζούσα.
Δε σκεφτόμουν.

κουμΕττος κ.
(17/4/2017 - 13:41, λευκωσία)

Aλήθκεια, ποιος αθάνατος...
ποιος έσσει τέθκοιαν φύσην;
Εν νόμος απαράβατος σε τούντην μας τη ζήσην:
"ο Ήλιος φκαίνει την αυκήν,
πάντα, που την ανατολήν...
τζι' άνταν νυχτώσει νακκουρίν βουττά μέσα στη δύσην!".

κουμΕττος κ.
(17/4/15 - 17:16, λευκωσία)

ΞΕΒΑΜΜέΝΟΙ ΑΙώΝΕΣ

Πληγωμένα λευκά περιστέρια ―συγγνώμη!
Των παιδιών τες χαρές περικύκλωσαν τρόμοι.
Πια, οι μέρες γεννούν βασιλέματα θλίψης,
στυγερές ενοχές κι ασυγχώρητες τύψεις.

Νοθευμένα φιλιά, πριν δοθούν λησμονιούνται
κ' οι καρδιές ορφανές, δίχ' αγάπη πλανιούνται.
Των εμπόρων ριπές θανατώνουν την πλάση˙
η ελπίδα νεκρή ―σ' αποσύνθεσης φάση.

Μ' έν' ανένδοτο, μα κι έν' αλύγιστο βλέμμα,
η Πατρίς μάς θωρεί, σα μας παίρνει το ρέμα.
Η ψυχή μας φθηνή -όλα πήγανε στράφι-
των προγόνων μας κλαίν' οι περήφανοι τάφοι.

Σκονισμένος ο νους, προσδοκάει τ' αγέρι,
το γαλάζιο -ξανά- πάλι πίσω να φέρει.
Κ' οι ευχές των λαών μ' αλυσίδες δεμένες,
λευτεριά καρτερούν και ποθούν δακρυσμένες:

"Μια φωνή παστρική, για ν' ανθίσουν χειμώνες,
να βαφτούνε με φως Ξεβαμμένοι Αιώνες.
Να ξανάρθουν καιροί με ανέμελη χαίτη,
για την Carmen, αλλά... και την Santi, την Καίτη!".

Κουμέττος Κατσιολούδης
(26/4/2013, Λευκωσία)

AΡXITEKTONIKA ΓΡAΦEIA

Για την κατάντιάν μας, κανείς άλλος δε φταίει,
πέραν των αρχιτεκτονικών μας γραφείων˙
διότι όλα μας τα παράθυρα κι όλες μας οι πόρτες,
μόνον, προς βορράν θα έπρεπεν να βλέπουν!

Κουμέττος Κατσιολούδης
(2-4-2012, Λευκωσία)

Κι εσύ, βορρά μου... βορά των όρνεων...

κουμΕττος κ.
(16/4/14 - 15:53, λευκωσία)

Διότι -πάντα-
θα υπάρχει.....
έστω και μια οπτική γωνία,
που ο κόσμος............
θα φαίνεται ομορφότερος!

κουμΕττος κ.
(16/4/15 - 16:34, λευκωσία)

Την αγαπούσε πολύ!
Αυτός, όμως, δεν την κάλυπτε, όσο αυτή θα ήθελε,
μα, ποτέ της, δεν του το είπε.
Και τα χρόνια περνούσαν....
και οι ρυτίδες αυλάκωναν την καρδιά της.
Ένα απόγιομα έβρεξε τριαντάφυλλα.
Αυτός πήρε ένα κι αφού της το καρφίτσωσε στα μαλλιά...
την αγκάλιασε ζεστά.
Αυτή, ίσως, να μη βρήκε τον απόλυτο,
αλλά αυτός............ σίγουρα, την αγαπούσε.

κουμΕττος κ.
(25/8/2011 - 07:25, λευκωσία)

Aγαπώ τον άνθρωπο...
σημαίνει πιστεύω στην καλή του φύση......

κουμΕττος κ.
(16/4/17 - 22:48, λευκωσία)

Ο πατέρας της τη λατρεύει.
Όποιος άντρας θέλει να στάθει, δίπλα της...
θα πρέπει ν' αποδεχθεί.....
πως θα είναι, πάντα, ο δεύτερος.
Ακόμη, κι όταν θα είναι άδεια στο βάθρο...
η θέση τού πρώτου.

κουμΕττος κ.
(14/4/17 - 23:07, λευκωσία)

Όλα, ήταν προσχεδιασμένα,
εκτός απ' την Ανάσταση.
Αλλά πείτε μου........
ποιος πατέρας θ' άντεχε;
Ποιος πατέρας δε θα 'κανε ό,τι μπορούσε,
για το παιδί του;

κουμΕττος κ.
(14/4/17 - 22:30, λευκωσία)

Φθινοπωρινό ψιλόβροχο.
Ζάχαρη άχνη. 
Γλυκαίνει το χώμα. Ήταν καιρός. 
Αρμύρισε η γλώσσα του.
Στο καλοκαιρινό παράθυρο πέφτουν τα φύλλα.

κουμΕττος κ.
(13/10/14 - 13:31, λευκωσία)

Θυμάσαι, ρε πατέρα, στο χωριό.........

κάθε Χριστούγεννα,

μπροστά από το αναμμένο τζάκι;

Θυμάσαι, 

που γελούσαμε, όλοι, μαζί;

Θα το ανάψουμε το τζάκι κι εφέτος,

ρε πατέρα.

Θα το ανάψουμε και θα γελάσουμε πολύ.

Από τότε που έφυγες....

εγώ, γελάω πιο πολύ, ρε πατέρα.

Κι από τότε που έφυγε κι η μάνα....

γελάω ακόμη περισσότερο.

Μετά έφυγε κι ο αδελφός..............

και γελάω.... γελάω, διαρκώς...........

γελάω, ακατάπαυστα.

Πέφτω στο πάτωμα και σπαρταράω

απ' το γέλιο.

Γελάω και για εσάς, ρε πατέρα.

Γελάω...

μπας και καταλάβουν

την απουσία σας οι υπόλοιποι,

μπας και το πάρουν χαμπάρι

πως λείπετε...........

και χαλάσουν οι γιορτές μας.......

κουμΕττος κ.

(21/12/16 - 11:31, λευκωσία)

Δε σ' αγάπησα..........
για τα επιφανειακά σου προτε/ρήματα,
αλλά για τα ουσιαστικά...
της καρδιάς σου!

Κουμέττος Κ.
(3-2-2011, Λευκωσία)

ΑΔΙΚΑίΩΤΕΣ ΠΡΟΦΗΤΕίΕΣ

Ο ουρανός συννέφιασε...
χειμώνα/καλοκαίρι
κ' η καταιγίδα έσβησε
της Βηθλεέμ τ' αστέρι.

Πώς -τώρα- μάγοι θενά βρουν
τη φάτνη σου, Χριστέ μου,
λιβάνι, σμύρνα κι ο χρυσός,
σ' αναζητούν, Θεέ μου...

κι όλα τα λόγια των Γραφών,
εκτεθειμένα μένουν,
άλλα προφήτεψαν στο "χθες"
κι άλλα στο "τώρα" βγαίνουν.

Πνοές ψυχών ψυχομαχούν
κι ο κάματος σκορπιέται,
σ' ερήμου σκότος μια νυχτιά...
το φως μας σπαταλιέται.

Κουμέττος Κ.
(14-4-13, Λευκωσία)

άΣΩΤΟΣ ΥΙόΣ

Πατρίδα μου, σ' αντίκρισα
στα ξένα να γυρνάεις
να προσκυνάς -γονυπετώς-
και να παρακαλάεις.

Για τον λαό σου, π' αγαπάς,
ντροπή δε σε βαραίνει
κι αν Υιός σου βγήκε Άσωτος
κι αν, πάντα, σε πικραίνει...

εσύ, δεν τον αρνήθηκες,
κι ας σκόρπισε το βιος σου,
ο κύρης είσαι, μάνα του...
κι αυτός μοναχογιός σου.

Πατρίδα μου, σ' αντάμωσα...
ολόγυμνη στο πλήθος,
να ξεπουλάς το σώμα σου,
γιομάτη μ' Άγιο ήθος.

Κουμέττος Κ.
(14-4-13, Λευκωσία)

Κι όταν σου έλεγα............
τι όμορφο που είναι το φεγγάρι, απόψε...
υπαινιγμός ήτανε..............
εσέναν, εννοούσα.

κουμΕττος κ.
(14/4/16 - 21:09, λευκωσία)

Κάτι ψεύτικες αγκαλιές,
που μας δώσανε....
κάτι ψεύτικες αγκαλιές,
που δώσαμε
―ακάλυπτες επιταγές Παραδείσου ήτανε.

κουμΕττος κ.
(14/4/17 - 15:48, λευκωσία)

Κι αν κοιμόμαστε χώρια....................
είναι κάτω απ' τον ίδιο ουρανό.
Κι αυτό...........
έστω κι αυτό.............
μου είναι παρήγορο.

κουμΕττος κ.
(14/4/17 - 15:44, λευκωσία)

ΣΚΕΛΕΤΩΜέΝΗ ΧΑΡά

Αναλαμπές τού Παραδείσου
θυμάμαι κάθε πρωινό,
καθώς στα χέρια μιας αβύσσου,
(καρδούλα μου, αχ, τρισαλί σου),
πεθαίνω κάθε δειλινό.

Σκελετωμένη η χαρά μου...
και τ' όνειρό μου ορφανό,
κομμένα, πλέον, τα φτερά μου,
πώς να πετάξω στ' αψηλά μου,
στον γαλανό μου ουρανό.

Οι προδομένες μου ευχές μου,
πριν ξερανθούνε στη σιγή,
αναζητούν τις αντοχές μου,
στις ανθισμένες εποχές μου,
μα στέρφα είναι, πια, η γη.

κουμΕττος Κ.
(14/4/2017 - 15:12, λευκωσία)

Το πρόβλημα είναι..........
πως κάθε χρόνο.............
μόνο, ο Χριστός ανασταίνεται.
Εμείς, απλά, πιστοί θεατές Του.
Στο βιογραφικό μας...............
καμιά ανάσταση!

κουμΕττος κ.
(14/4/17 - 14:04, λευκωσία)

Πόσος Γολγοθάς...........
μας απέμεινε, ακόμη;
Πού καταντήσαμε!
Να φαντάζει η σταύρωση λύτρωση.
Κι η ανάσταση... ανεπιθύμητη.

κουμΕττος κ.
(14/4/17 - 00:35, λευκωσία)

ΜΙΑ Ο άΒΕΛ, ΜΙΑ Ο ΚάΙΝ

Μύριους ρόλους στη ζωή μας,
στα πλατό μας θεατρίνοι,
σαν οι άμοιρες ψυχές μας........
εθισμένες κοκαΐνη.

Μια ο Άβελ, μια ο Κάιν,
μια Χριστός και μια ο Ιούδας,
μια στις χίλιες Αϊνστάιν.......
τις υπόλοιπες Βλακούδας.

Η καρδιά μας, σαν πουτάνα...
που της τάξανε καμπόσα,
για μια ψεύτικη Νιρβάνα,
ξεπουλιέται όσα-όσα.

κουμΕττος κ.
(13/4/2017 - 14:58, λευκωσία)

Έχω μείνει με λίγους φίλους.
Τόσοι πρέπει να είναι οι φίλοι.
Λίγοι!
Αλλιώς σημαίνει..............
πως πάει καιρός να τους κοσκινίσεις.
Και κοίτα το κόσκινό σου.............
να έχει μεγάλες τρύπες.
Όχι, απ' εκείνες τις μικρές,
που κρατάνε κι ό,τι πιο ισχνό κι ασθενές....
που κρατάνε κι ό,τι πιο μικρό κι ατροφικό.

κουμΕττος κ.
(13/4/17 - 13:09, λευκωσία)

Λοιπόν.....
ένα κι ένα κάνουν δύο.
Αλλά......
αν όχι εμάς τους δύο.....
τι νόημα έχει!

κουμΕττος κ.
(26/2/16 - 20:04, λευκωσία)

Είναι φορές,
που θέλω να μπω σε μια εκκλησιά.
Στην κηδεία ενός αγνώστου να κλάψω.

κουμΕττος κ.
(14/1/17 - 20:28, λευκωσία)

ΑΠώΝ ΣΤΗΝ ΑΠΟΥΣίΑ ΣΟΥ...

στη μάνα μου (†)

Σάλπαρες, μάνα...
γι' άλλα λιμάνια,
μου 'παν πως σ' είδαν...
σ' άλλην πατρίδαν....
στα επουράνια.

Κι εγώ...
απών στην απουσία σου....
νύχτα, χωρίς αστέρια,
καράβι, δίχα θάλασσα...
αγκάλη, δίχα χέρια...

Έφυγες, μάνα...
σ' άγνωστα μέρη.
Πού 'ν' το... το χάδι;
Αίφνης, σκοτάδι.......
το μεσημέρι.

κουμΕττος κ.
(9/12/16 - 20:56, λευκωσία)

ΚΑΡΔΙάΣ ΛΕΖάΝΤΑ

Ήρθες και μου 'πες για το χθες
―ληγμένα χρόνια.
Είμαι χιονάνθρωπος, για δες...
τριγύρω χιόνια.

Ψάχνεις αγάπη για να βρεις,
για σέ δεν έχω...
φύγε και μη μου ξαναρθείς,
δε σε αντέχω.

"Ό,τι τελειώνει στη ζωή...
τέλος, για πάντα!",
είναι για μένανε "ΑΡΧΗ"...
καρδιάς λεζάντα!

κουμέττος κ.
(19/10/16 - 21:11, λευκωσία)

ΜΑΝΑΕΤόΣ

στη μάνα μου (†)

βουνά πολλά κι αν μου 'χαν στήσει,
πεδιάδες τα 'κανες, εσύ,
είχες για όλα μία λύση....
κι ανατολές σε κάθε δύση.........
έχτιζες μες σε μια στιγμή.

από ατσάλι και θειάφι......
και δύναμή σου ο Θεός,
ο ουρανός σου αγιογράφος...
αχ, πώς σε χώρεσε ο τάφος,
μάνα μου, ήσουν αετός!

κουμέττος κ.
(13/10/2016 - 17:33, λευκωσία)

Γιατί δεν ήρθες Εσύ........
κι έστειλες τον Υιό Σου να σταυρωθεί;
Ο δικός μου πατέρας........
ποτέ... μα ποτέ......
δε θα έκανε κάτι τέτοιο...........

κουμΕττος κ.
(6/9/14 - 16:59, λευκωσία)

ΔΕ Σ' ΤΟ ΕΙΠΕ Η ΓΙΑΓΙΑ ΣΟΥ;

Ποιας ρουφιάνας ειμαρμένης...
έδειξες εμπιστοσύνη...
κι είσαι μέσα στην οδύνη,
ψάχνοντας για ενδορφίνη...
μιας πνοής χαροκαμένης.

Δε σ' το είπε η γιαγιά σου;
Πια, οι άνθρωποι ξεχνάνε,
τίποτα, δεν εκτιμάνε...
φτάνει πιο ψηλά να πάνε.............
σου πατούν και την καρδιά σου.

Ποιας πλανεύτρας πουλημένης...
έδωσες τον γαλανό σου,
τον σεμνό τον ουρανό σου,
τον καλό τον εαυτό σου,
που για χρόνια τον υφαίνεις.

κουμΕττος κ.
(12/4/2017 - 16:36, λευκωσία)

στη μάνα μου (†)

Α ρε μάνα........
είναι και που μου λείπεις,
αλλά πιότερο είναι που μου λείπω,
όπως με έβλεπες....................

κουμΕττος κ.
(12/4/17 - 15:27, λευκωσία)

Λένε πως ερωτεύεσαι κάποιον/αν,
που σου μοιάζει.
Ουσιαστικά, το "εγώ" σου σ' έν' άλλο σώμα.
Να το ποθάς, να το θες κοντά σου...
να θες να είσαι κοντά του.
Κι όταν όχι...
να επιζητάς τη δόση σου,
να σπαρταράς, σαν ναρκομανής στο πάτωμα,
λειψός και στερημένος.......
από εσένα τον ίδιο.
Να σου λείπει ο εαυτός σου,
αυτός που έχεις......
και που τώρα νομίζεις πως δεν έχεις,
αυτός που είσαι...
και που τώρα νομίζεις πως δεν είσαι.
Εντέλει...
μια ψευδαίσθηση απουσίας ο έρωτας!

Κουμέττος Κ.
(1-8-13, 5:11 μ.μ)

Mη ρωτήσεις έναν φυλακισμένο:
"ποιος είναι πίσω απ' τα σίδερα;"
Θα σου απαντήσει: "EΣΥ!".

Κουμέττος Κ.
(13/8/13 - 9:04 π.μ)

Κάθε πρωί,
διαχωρίζω τους ανθρώπους σε καλούς και κακούς
―μέχρι το βράδυ... αλλάζουν θέση!

Κουμέττος Κ.
(5.8.13 - 7:51 π.μ)

Για τρεις ολάκερους μήνες
(κάθε χρόνο)
κάθεται με τις ώρες.....
κάτω από τον Ήλιο,
για να πάρει χρώμα.
Τους υπόλοιπους εννιά;
Είναι ρατσιστής.............

κουμΕττος κ.
(24/6/17 - 08:46, λευκωσία)

Όσο υπάρχει άνθρωπος....
θα υπάρχει Θεός˙
το θέμα είναι ποιος έπλασε ποιον!

Κουμέττος Κ.
(6-3-2013, Λευκωσία)

Σ' έΝΑΝ ΠΟΡΤΟΚΑΛΕώΝΑ ΤήΣ ΜόΡΦΟΥ

Μου είπανε
πως σ' είδανε -προχθές-
να κόβεις πορτοκάλια
μες σ' έναν πορτοκαλεώνα τής Μόρφου,
Πατρίδα˙
σίγουρα,
δεν μπήκες για να κλέψεις!

Κουμέττος Κ.
(1-3-2013, Λευκωσία)

στον Κώστα Καρυωτάκη

Κι εσύ,
θυσία στον Μολώχ τής Ποιήσεως˙
και σου 'λεγα:
"Πιο αργά, Κώστα,
έπεται απότομη Στροφή!".

κουμΕττος κ.
(1/2/2013 - 21:35, λευκωσία)

Το ερώτημα, πλέον......
δεν είναι αν υπάρχει Θεός,
αλλά
αν υπάρχει Άνθρωπος............

κουμΕττος κ.
(13/11/15 - 08:09, λευκωσία)

Όλα,
κι αν βιομηχανοποιηθούν,
ο έρωτας.....
θα παραμένει, πάντα...
χειροποίητος.

κουμΕττος κ.
(23/4/11 - 17:46, λευκωσία)

ΓΡΑΜΜΑ ΣΤΟΝ ΠΟΙΗΤΗ

Αγαπημένε μας Κόλια, ασυρματιστή μας Μαραμπού

πέρασαν ήδη 100 ολάκερα χρόνια

ήταν τότε, θυμάσαι, 11 Ιανουαρίου το 1910, εκεί στο Χαρμπίν της Μαντζουρίας
μετά Αργοστόλι, Πειραιάς, Αθήνα κι ακολούθως μαρκόνης στα βαπόρια

σε μια σου βάρδια ξηράς, Φεβρουάριο του 1975
ανταμωθήκαμε για πρώτη φορά και φιλέψαμε
από τότε πολλάκις μπαρκάραμε και μπαρκάρουμε μαζί
προς μακρινούς προορισμούς με τη γοργόνα σου συντροφιά
σε φορτηγά και σε ποστάλια κρατούμε συντροφιά ολονυχτίς στα όνειρά μας
και με μια μανούβρα φουντάρουμε στο βένθος των ωκεανών σου

μαζί σου στη βάρδια της κραυγής σου
μαζί σου και στην κουκέτα της σιωπής σου
εκεί, όπου μας νανουρίζεις μειλίχια με το μαρκόνι σου, Μαυρή μας
συλ-λα-βί-ζο-ντάς μας μ' ασύρματο ψυχής μικρές, ξεχασμένες πια, αλήθειες

κι απέ ''Τραβέρσο'' μες στο ''Πούσι''
ορτσάρουμε προς Αλεξάντρεια, Καρχηδόνα, Port Pegassu
βιράρουμε προς Σιγκαπούρη και Ινδίες
αριβάρουμε σε Τζιπουτί, Σφάξ, Τοκοπίλλα
Ταπροβάνη, Σαγκάη και Μπατάβια
μέσα στις θάλασσες και στους ωκεανούς σου
εκεί, όπου δέθηκαν οι ματιές μας από το πρώτο μας μπάρκο

άκου τα ''Mαραμπού'' σου με το στεντόριο τους γρύλλισμα...
μας προϋπαντούν στα καθάρια νερά του Ινδικού σου

λίγο πιο πέρα η ''Λι'' σου και δελέγκου αντηχούν οι ιαχές ''Του πολέμου σου
Στο άλογό μου'' φώναξες ευθύς και μαζί καλπάσαμε πάνω στα κύματα
καθώς οι οπλές της φυγής σου
χάραζαν σε κάθε κύμα ζωγραφιές του Pisanello
και στίγματα ανθρωπιάς και ταπεινότητας, καλοσύνης και γενναιοδωρίας

σ' ευχαριστούμε για όλα όσα μας έδωσες, Ποιητή!
σ' ευχαριστούμε που μας άφησες να μεταλάβουμε
απ' τ' αρμυρό νερό της ψυχής σου
που γνωρίσαμε τη ζωή και τον έρωτα απ' τη δική σου σκοπιά
απ' το δικό σου μότζο

το στίγμα σου, ανεξίτηλα χαράχτηκε στις καρδιές μας

Μuchas Gracias, Καββαδία!

Κουμέττος Κατσιολούδης
11 Ιανουαρίου 2010

Ξέρω πως με ψάχνεις,
Κερύνεια μου!
Είμαι στο πουθενά................
σταθερά.......
1974 μοίρες, πριν την άνοιξη...

κουμΕττος κ.
(11/4/16 - 20:38, λευκωσία)

Νήστευα τη μορφή σου,
για σαράντα μέρες.
Μα τις νύχτες ερχόμουνα κρυφά.......
και σ' έβλεπα.

κουμΕττος κ.
(11/4/14 - 23:09, λευκωσία)

Τίποτα, δικό μου........
ωραίο δε θα φάνταζε,
αν δεν είχε φόντο τον έρωτά σου!

κουμΕττος κ.
(10/3/12 - 06:36, λευκωσία)

ΔΙΑΖΕΥΓΜέΝΕΣ ΥΠΟΣΧέΣΕΙΣ

Συλημένες οι ψυχές μας
κι οι ζωές μας...
αδειανές φωτογραφίες,
πρόστυχες αγιογραφίες,
άτσαλες χορογραφίες.

Νυχτωμένες καλημέρες,
βρέχει σφαίρες!
Πώς αλλάζουν οι ανθρώποι
κι από ανθισμένοι τόποι...
μοιάζουνε μ' ερημοτόπι.

Ασυνάρτητες προτάσεις...
παρελάσεις!
Ο θυμός και η οργή μας,
βασιλεύουν την αυγή μας,
σαν ηφαίστειο η σιγή μας.

Αιματοβαμμένοι δρόμοι,
γύρω, τρόμοι!
Κι οι γαλάζιες θάλασσές μας......
αναπόφευκτες φυγές μας,
μα κι επώδυνες πληγές μας.

Διαζευγμένες υποσχέσεις,
πια, οι σχέσεις!
Και τα σ' αγαπώ, για πάντα...
μια δακρύβρεχτη μπαλάντα......
σε κηδεία μεταστάντα.

κουμΕττος κ.
(10/4/17 - 21:54, λευκωσία)

Όσο είχα μάνα......
κι ας μην ήξερα πού πήγαινα....
ήξερα πού να επιστρέψω!

κουμΕττος κ.
(29/6/15 - 07:59, λευκωσία)

Μη χαίρεσαι, τσογλάνι... δεν πάω πίσω
―παίρνω φόρα!

κουμΕττος κ.
(11/6/13 -17:22, λευκωσία)

στον Μοχάντας Καραμτσάντ Γκάντι

Κι αν με χτυπούν, αδιάκοπα...
κι αν πέφτω, διαρκώς, κάτω...
πάντα, σηκώνομαι...
κι ούτε αντιστέκομαι.......
κι ούτε ανταποδίδω.
Κι αυτοί, εντέλει, κλονίζονται...
κι εξαντλημένοι πέφτουν, μπροστά μου.
Λοιπόν, έτσι, εγώ νικώ...
με την αντοχή μου!

κουμΕττος κ.
(31/7/15 - 9:15, λευκωσία)

Όταν ξέρεις να επιπλέεις,
δεν έχει σημασία...............
αν είσαι στα ρηχά ή στα βαθιά!

κουμΕττος κ.
(10/4/17 - 16:40, λευκωσία)

Eπέστρεψες.
Νόμισες πως θα μ' έβρισκες......
εκεί, που μ' άφησες.
Να σου πω την αλήθεια;
Προσπάθησα..........
με νύχια και με δόντια προσπάθησα.
Αλλά ρέμα ορμητικό ο χρόνος.
Κι εσύ...... αργούσες.........
αργούσες.......... κι αργούσες.........

κουμΕττος κ.
(10/4/17 - 16:14, λευκωσία)

Πώς να σ' το εξηγήσω.
Όταν λείπεις..........
ολόκληρος, περισσεύω.....

κουμέττος κ.
(8/11/15 - 08:34, λευκωσία)

Πρωτογνωριστήκαμε 
την Εποχή των Παγετώνων...
κι αυτό με φοβίζει
―αν μ' αγκάλιασες από αγάπη
ή απ' το κρύο...

κουμΕττος κ.
(4/6/13 - 14:14, λευκωσία)

ΑΧΡΟΝΟ ΤΟΠΙΟ

Ταξίδεψα τη σκέψη μου σε άχρονο τοπίο,
σε πάλκο: πόνος με χαρά, ανάδρομα, παλεύουν,
στα πρόσωπα φορούνε, δες, της πλάνης προσωπείο,
θεριά τη μέρα γίνουνται, τη νύχτα ημερεύουν.

Hugo, η Esmeralda σου χορεύει σε προαύλιο,
μαζεύει μες στο δίχτυ της ματιές γιομάτες πάθος,
ο έρωτας παλιό σκαρί, που με/χωρίς πηδάλιο,
σε όποια θάλασσα βρεθεί, εκπέμπει στίγμα λάθος.

Η Πόλη καταλήφθηκε, μαρμάρωσε η μνήμη,
Κερύνεια μου, Αμμόχωστος κι Απόστολε Ανδρέα,
Αττίλας αρπαγόρνεος επέβαλε ταξίμι,
η τύχη, Αφροδίτη μου, ορίζεται μοιραία.

Στη Βενετιά τη γόνδολα ελαύνει γονδολιέρης,
Navajo λύκοι ντύνονται -οι μάγοι Skinwalkers-
σε μια καμπούρα κάθεται Σαχάρας καμηλιέρης,
σε θέατρο ανέβηκε του Sherwood έργο: Rockers.

Στην Κίνα πέντε ορφανά σπυρί ποθούνε ρύζι,
στο Rio de Janeiro δακρύζουν στις favelas,
ο Oliver στο Düsseldorf το δέντρο του στολίζει
κι ο Τοm τυπώνει νούμερο οπαδικής φανέλας.

Ο Hitler στέκει στη γωνιά, ο Stalin -τάχα- κλαίει,
στο Auschwitz και στα Gulag ξεσχίσανε ανθρώπους,
το αίμα ίδιο μέσα τους: βρωμιά, σαπίλα ρέει,
με όνειδος στιγμάτισαν γεννήσεώς τους τόπους.

Υπό της γλώσσας οβολός, σε βάρκα αναμένει,
ο Χάρος βγήκε παγανιά, γυρνά σε μαιευτήριο,
γαλέρα στο λιμάνι της επανδρωμένη δένει,
ωσάν σταυρός κατάρτι της, θυμίζει κοιμητήριο.

Αντίλαλος στο παρελθόν, ραγίζει αύριο/μέλλον,
θρηνεί με γέλιο το παρόν, χωρίς φωνή δικάζει,
ο ήλιος, πλέον, έπαψε να 'ν' άστρον ανατέλλων,
την τράπουλα, αδιάφορα, ο Βελζεβούλ μοιράζει.

Μουσική/Ερμηνεία: Παναγιώτης Σταματελόπουλος
Ποίηση: Κουμέττος Κατσιολούδης

ΘΑΛΑΣΣΑ

Πόσοι σταυροί στο κύμα σου, αχ, θάλασσα, φυτρώνουν;
Mανάδες πόσες καρτερούν και πόσες μαραζώνουν;
Πάρε κλωστή ορίζοντα και πλέξε μαύρο βένθος,
ανείπωτο που χάραξες μες σε καρδιές το πένθος.

Άστρα, ψηλά, σχοινοβατούν στου μπούσουλα τη ρότα,
γυναίκες, δίπλα ορφανά˙ ελπίδας σβήνουν φώτα.
Θάλασσα, πώς το άντεξες να πάρεις τον καλό τους,
πατέρα, άντρα κι αδελφό από το σπιτικό τους;

Μαύρο πανί κάθε σκαρί υψώνει σε λιμάνι,
Εβραίοι, κλαίνε Χριστιανοί, αλλά και Μουσουλμάνοι,
Βούδας γεννιέται στο Νεπάλ, Κολόμβος πλώρη βάζει,
η Πηνελόπη προς γιαλό θωρεί κι αναστενάζει.

Oύριος φυσάει άνεμος μ’ αντίτιμο Αυλίδας,
στα βάθη σου ίχνη ξηράς˙ Χαμένης Ατλαντίδας.
Θάλασσα, οι αγκάλες σου τριήρεις νανουρίζουν,
νησάκια -θήλες στήθους σου- το νόστο γαλακτίζουν.

Ψήνει καφέ μαρκονιστής κι αποθυμά πατρίδα,
για ν’ αλιεύσεις το φαγκρί, το δόλωμα γαρίδα.
Θάλασσα, πώς σαγήνευσες το ναυτικό κοντά σου,
πιστός να σού ’ναι εραστής στον αρμυρό οντά σου;

Πλέει ομφάλιος στεναγμός μες σ' αμνιακό σακίδιο,
ναυτάκια/βρέφη ξεγεννάς, ουδένα μ' άλλο ίδιο.
Κάθε ζωή σ' ανατολή... η μοίρα της η δύση˙
μαντήλι άσπρο χωρισμού... γελάει, μη δακρύσει.

Koυμέττος Κ.
(4/6/2011, Λευκωσία)

FINALE

Τι κάθεσαι, μένεις; Προς τι υπομένεις;
Ζωή... την αρνείσαι! Χαρές... τις στερείσαι!
Εσύ... αδικείσαι! Νεκρή... συντηρείσαι!
Αχ, πώς το αντέχεις; Mακριά... να μην τρέχεις;

Τι κάθεσαι, μένεις; Προς τι υπομένεις;
Προς τι την καρδιά σου... την αλυσοδένεις;
Προς τι την ψυχή σου, προς τι την μουρλαίνεις;
Προς τι τη φωνή σου... διαρκώς, την σωπαίνεις;

Τι κάθεσαι, μένεις; Προς τι υπομένεις;
Για μάθε να φεύγεις, πληγές ν' αποφεύγεις.
Για μάθε να είσαι, να μην προσποιείσαι
κι αντί στον καθένα... η έγνοια... σ' εσένα!

Για πάρε το δρόμο... και κάνε τον νόμο...
και βγες απ' το τέλμα... φωνάζοντας: "Tέρμα!",
για πάρε το δρόμο... και κάνε τον νόμο...
και πες του: "Mεγάλε... εδώ, το finale!".

κουμEττος κ.
(27/9/2014 - 21:42, λευκωσία)

Νόμιζα πως στα μάτια σου...
είδα τον Έρωτα,
μα ήταν σωσίας.............

κουμΕττος κ.
(27/11/14 - 19:25, λευκωσία)

Τα τριαντάφυλλα,
που έκοψες και μου έφερες...........
στάζουν αίμα.
Γιατί δε με πήρες να μου τα δείξεις;

κουμEττος κ.
(17/1/17 - 20:56, λευκωσία)

ΑΝΗΜΕΡΑ ΤΟΥ ΧΩΡΙΣΜΟΥ

Η λίνια καμπυλόκοψε˙ υδρόγειο την διχάζει,
κηρήθρες είν’ τα μάτια σου, που στάζουν μέλι/νάζι,
σαν τα κοιτάζω -τρυφερά- χαράζω πόθου στίγμα˙ 
ακούς; Σε θέλ’ ολάκερη, δεν με πληροί το δείγμα.

Δηλώνω: σ' ερωτεύθηκα, ωσάν καμία άλλη,
στα έσω μου ζωγράφισα του σώματός σου κάλλη,
που όμοια τους δεν γεύτηκαν του στόματός μου χείλη,
καθώς μαζί τους ρούφαγα στα σκέλη σου κοχύλι.

Οι μέρες μας σκεπάζονταν, κουβέρτες τους οι νύχτες,
για χάρην μας σταμάταγαν των ρολογιών οι δείχτες,
ο χρόνος μάς μετάγγιζε τη θέρμη του με χάδια˙
στο δέρμα μας, κατάλοιπα, φιλιών πολλών σημάδια.

Τα σύννεφα δεν άργησαν με ζήλεια να φανούνε,
τα πάντα όσα ζήσαμε, ευθύς, πολιορκούνε,
με αστραπές λυσίκομες, διχόνοιας σπέρνουν μίσος.
Με αγαπούσες άραγες; Mου απαντάεις: Ίσως!

Ανήμερα του χωρισμού βασίλεψε το πάθος,
το μέλλον μας κουβάλαγε στη μνήμη μέσα λάθος,
τα πλείστα -βαρυσήμαντα- χρεώσαμε στο χθες μας˙
μοιράστηκε η Μοίρα μας, βρυχούν οι ενοχές μας.

Κουτσό θωρεί το όνειρο, βαστώντας πατερίτσες,
Ελένες το προδώσανε, Σοφίες και Μαρίτσες.
Γυναίκα, ναι, σ’ αγάπησα, βαθιά, μες στην καρδιά μου,
τα μέγιστα σού χάρισα μ’ υπογραφή φαρδιά μου.

Κουμέττος Κατσιολούδης
(8-12-2011, Λευκωσία)

Εκατόμβες νεκρών παιδιών στη Συρία.
Κι εσύ αισχρή ανθρωπότητα.....................
σφυρίζεις, αδιάφορα.
Γαμώ το κέρατό σου...........

κουμΕττος κ.
(26/8/13 - 9:16, λευκωσία)

Σ' αυτά τα κατσάβραχα....
έμαθα να περπατώ.
Σ' αυτά τα κατσάβραχα...
έμαθα να κολυμπώ.
Σ' αυτά τα κατσάβραχα...
έμαθα να ζω.
Στο Μερίτζιην μου.
Να τις χέσω τις αμμουδιές σας.
Δεν τις θέλω τις ανέσεις σας.

κουμΕττος κ.
(16/4/17 - 11:05, κορμακίτης)

Τα βράδια, για χρόνια......
μοιράζονται το ίδιο κρεβάτι,
μα ποτέ το ίδιο όνειρο.
Χειρότερο κι απ' την απιστία αυτό....

κουμΕττος κ.
(8/4/16 - 19:14, λευκωσία)

Αγαπάω..........
χωρίς γιατί, διότι κι επειδή.
Α και κυρίως.......
αγαπάω άστοχα!

κουμΕττος κ.
(2/10/2011 - 15:35, λευκωσία)

- Δώσε μου τη σοφία τής ζωής, παππού μου...
- Δε μου λες, παιδί μου....
ξεδίψασες, ποτέ σου....
ενώ κάποιος άλλος πίνει νερό;

κουμΕττος κ.
(10/4/17 - 1:22, λευκωσία)

άΝΤΕ, ΚΟΡΜΑΤΖΙήΤΗ!

Άντε, παλλικάρκα...
της Μαρωνιάς βλαστάρκα,
άντε τζιαι τη νίκην
δώστε στον Κορματζιήτην.

Γίνετε λιοντάρκα...
τζιαι δώστε την ψυσσήν σας,
δώστε, βρε λεβέντες,
την κάθε αντοχήν σας.

Παίξετε με πάθος,
αχ, για τον Κορματζιήτην,
δώστε περηφάνειαν
στον κάθε Μαρωνίτην.

Άντε, παλλικάρκα...
τζι' εμείς με τη φωνήν μας
θα σας τραουδούμεν
στη γλώσσαν τη δικήν μας.

Exen, xnayn, tlaxe, xottullon xost l-pape,
 (Έναν, δύο, τρία, βάλτε τους μες στην πόρτα)
arpca, xampse, sitte, sapca u enne fitte,
 (τέσσερα, πέντε, έξι, εφτά και είναι λίγα)
xmenye, tisca, caşra, jorullon oxr-exen
 (οχτώ, εννιά, δέκα, τραβάτε τους ακόμη ένα)
pşan ta la teaxrop macapun şivexen.
 (για να μη φύγει παραπονεμένος κανένας)
Άντε, Κορματζιήτη, άντε, για τη νίκην,
είσαι ομαδάρα, που άλλον πλανήτην,
είσαι ομαδάρα, που άλλον πλανήτην,
άντε, Κορματζιήτη, άντε, για τη νίκην.

Άντε, παλλικάρκα...
τιμάτε το χωρκόν σας
τζιαι ο Άης Γιώρκης
σύμμαχος στο πλευρόν σας.

Δίπλα σας, η Κούρκα...
ο Κόρνος τζι' ο Λεθράτης,
Vata, Cayn Βikka,
αλλά τζι' ο Camberatis.

Λίβανον στην καρκιάν...
ο κέδρος αθυμίζει
τζιαι μες στην προσφυγιάν
η μνήμη μας ελπίζει:

Αχ, να πάμεν, πίσω...
στο όμορφον χωρκόν μας
τζιαι να τραουδούμεν...
για σας στο γήπεδόν μας.

Κουμέττος Κατσιολούδης
(11/5/2010, Κορμακίτης)

ΤΟΥ ΛΙΒάΝΟΥ ΜΟΥ ΣΗΜΑίΑ

Με τον κέδρο σου στη μέση,
του Λιβάνου μου σημαία,
στον ιστό ψηλ’ ανεμίζεις
μαρωνίτικα, γενναία.

Τους προγόνους μου θυμίζεις,
που ’ρθαν, κάποτε, απ΄ εκεί,
την καρδούλα μου γεμίζεις...
νοσταλγία και στοργή.

Τον Άγιο Σιάρπελ, τη Χαρίσα
και το Τζούνι πεθυμώ,
κάθε χρόνο, σας το λέω...
θα πηγαίνω να τα δω.

κουμΕττος κ.
(22/11/2006, λευκωσία)

ΛίΒΑΝέ ΜΟΥ, όΜΟΡΦΕ!

Λίβανέ μου, όμορφε,
της Μαρωνιάς πυξίδα,
χώρα ομορφότερη,
στα μάτια μου δεν είδα.

Δάση κεδροφύτευτα,
τοπία όλο χάρη,
Λίβανε μου, όμορφε,
σε βλέπω με καμάρι.

Χώρα των προγόνων μου,
μητέρα και πατέρα,
σαν σήμερα ανεξάρτητος
έγινες μια μέρα.

Σου εύχομαι από καρδιάς
ελεύθερος να μείνεις
και ομορφιές, απλόχερα...
σε όλους μας να δίνεις.

κουμΕττος κ.
(22/11/2006, λευκωσία)

ΜΥΣΤΙΚΟΣ ΔΕΙΠΝΟΣ

Στην Ιερουσαλήμ μια νύχτα Μυστικό κάλεσε Δείπνο,
λίγο πριν τη σταύρωσή Του κι ενός τριημέρου ύπνο.
Σ’ υπερώο μ’ Αποστόλους˙ ήτανε, εκεί, μαζί Του,
όλων έπλυνε τα πόδια, μέγιστη ταπείνωσή Του.

Λάβετε φάγετε ετούτο˙ εστί το σώμα Μου, ετούτο,
και πιείτε άπαντες ετούτο˙ εστί το αίμα Μου, ετούτο!

Την ταπείνωσή Του, όμως, Σίμων Πέτρος δεν εδέχθη
κι ο Ιησούς του απεκρίθη, για ακούστε τι ελέχθη:
“Aν τα πόδια σου δεν πλύνω, θέση δίπλα μου δε θα ’χεις,
θα 'σ' εκτός της Βασιλείας˙ ηττημένος Πίστης μάχης!”.

Aν είν' έτσι, Του 'π' ο Πέτρος -μ' αγωνία, πια, μεγάλη-
μη μου πλύνεις μόνον πόδια, πλύνε χέρια και κεφάλι.
Στο τραπέζι με αγάπη τούς μοιράζει την ευχή Του:
“Ταπεινά να ζείτε, πάντα!”˙ ήτανε η προτροπή Του.

Λάβετε φάγετε ετούτο˙ εστί το σώμα Μου, ετούτο,
και πιείτε άπαντες ετούτο˙ εστί το αίμα Μου, ετούτο!

“Στις Γραφές είναι γραμμένο, κάποιος σας θα με προδώσει,
σε σταυρόξυλο, επάνω, Δάσκαλό του θα καρφώσει!”
Τις ματιές τους απορία κ’ υποψία κυβερνάνε˙
ο Ιωάννης τον ρωτάει: “Πες, Κύριε μου, ποιος θα ’ναι;”

Ο Ιησούς του απεκρίθη: «Σ' αυτόν άρτο θα του δώσω,
βουτηγμένο, πριν, σε πιάτο˙ έτσι, θα τον φανερώσω!».
Άρτον έδωσε στον Ιούδα, λέγοντας μες στο αυτί του:
“Ό,τι έχεις τρέξε κάν' το!”, είπε προς το μαθητή Του.

Λάβετε φάγετε ετούτο˙ εστί το σώμα Μου, ετούτο,
και πιείτε άπαντες ετούτο˙ εστί το αίμα Μου, ετούτο!

Έδωσε στους μαθητές Του τελευταία συμβουλή Του,
ν' αγαπιούνται μεταξύ τους, σα δε θα 'ν' Aυτός μαζί τους.
Σαν αντέδρασε ο Πέτρος του 'πε: “Σίμων, ενθυμήσου,
πριν λαλήσει ο αλέκτορ, θα ‘ν’ η τρίτη άρνησή σου!”

Λάβετε φάγετε ετούτο˙ εστί το σώμα Μου, ετούτο,
και πιείτε άπαντες ετούτο˙ εστί το αίμα Μου, ετούτο!

Ποίηση: Κουμέττος Κατσιολούδης
Μουσική/Ερμηνεία: Πάτερ Ιωσήφ Σκέντερ