ΜΥΣΤΙΚΟΣ ΔΕΙΠΝΟΣ

Στην Ιερουσαλήμ μια νύχτα Μυστικό κάλεσε Δείπνο,
λίγο πριν τη σταύρωσή Του κι ενός τριημέρου ύπνο.
Σ’ υπερώο μ’ Αποστόλους˙ ήτανε, εκεί, μαζί Του,
όλων έπλυνε τα πόδια, μέγιστη ταπείνωσή Του.

Λάβετε φάγετε ετούτο˙ εστί το σώμα Μου, ετούτο,
και πιείτε άπαντες ετούτο˙ εστί το αίμα Μου, ετούτο!

Την ταπείνωσή Του, όμως, Σίμων Πέτρος δεν εδέχθη
κι ο Ιησούς του απεκρίθη, για ακούστε τι ελέχθη:
“Aν τα πόδια σου δεν πλύνω, θέση δίπλα μου δε θα ’χεις,
θα 'σ' εκτός της Βασιλείας˙ ηττημένος Πίστης μάχης!”.

Aν είν' έτσι, Του 'π' ο Πέτρος -μ' αγωνία, πια, μεγάλη-
μη μου πλύνεις μόνον πόδια, πλύνε χέρια και κεφάλι.
Στο τραπέζι με αγάπη τούς μοιράζει την ευχή Του:
“Ταπεινά να ζείτε, πάντα!”˙ ήτανε η προτροπή Του.

Λάβετε φάγετε ετούτο˙ εστί το σώμα Μου, ετούτο,
και πιείτε άπαντες ετούτο˙ εστί το αίμα Μου, ετούτο!

“Στις Γραφές είναι γραμμένο, κάποιος σας θα με προδώσει,
σε σταυρόξυλο, επάνω, Δάσκαλό του θα καρφώσει!”
Τις ματιές τους απορία κ’ υποψία κυβερνάνε˙
ο Ιωάννης τον ρωτάει: “Πες, Κύριε μου, ποιος θα ’ναι;”

Ο Ιησούς του απεκρίθη: «Σ' αυτόν άρτο θα του δώσω,
βουτηγμένο, πριν, σε πιάτο˙ έτσι, θα τον φανερώσω!».
Άρτον έδωσε στον Ιούδα, λέγοντας μες στο αυτί του:
“Ό,τι έχεις τρέξε κάν' το!”, είπε προς το μαθητή Του.

Λάβετε φάγετε ετούτο˙ εστί το σώμα Μου, ετούτο,
και πιείτε άπαντες ετούτο˙ εστί το αίμα Μου, ετούτο!

Έδωσε στους μαθητές Του τελευταία συμβουλή Του,
ν' αγαπιούνται μεταξύ τους, σα δε θα 'ν' Aυτός μαζί τους.
Σαν αντέδρασε ο Πέτρος του 'πε: “Σίμων, ενθυμήσου,
πριν λαλήσει ο αλέκτορ, θα ‘ν’ η τρίτη άρνησή σου!”

Λάβετε φάγετε ετούτο˙ εστί το σώμα Μου, ετούτο,
και πιείτε άπαντες ετούτο˙ εστί το αίμα Μου, ετούτο!

Ποίηση: Κουμέττος Κατσιολούδης
Μουσική/Ερμηνεία: Πάτερ Ιωσήφ Σκέντερ

Θα σε περιμένω..................
στην απέναντι όχθη,
―μη φοβηθείς τα ορμητικά νερά...
έλα!
Το φεγγάρι θα 'ναι πανέμορφο, απόψε...

κουμΕττος κ.
(7/4/2017 - 23:48, λευκωσία)

Κι αν δεις μια γυναίκα να κλαίει...............
τρέξε, μάζεψε με τις χούφτες σου.......
και πιες τα δάκρυα της.
Άλλος τρόπος να δεις τον Θεό δεν υπάρχει!

κουμΕττος κ.
(7/4/17 - 19:49, λευκωσία)

στη μάνα μου (†)

Παρασκευή βράδυ.
Και πάλι τα ίδια...........
"Να προσέχεις! Και μην αργήσεις, απόψε!".
Πάνε, σχεδόν, δέκα χρόνια, που πέθανε.
Και δε λέει να το καταλάβει!

κουμΕττος κ.
(3/3/17 - 19:05, λευκωσία)

Η Δημοκρατία είναι εξαιρετική, αν η πλειονότητα δεν είναι ηλίθιοι!

κουμΕττος κ.
(7/4/17 - 13:33, λευκωσία)

Όσο θα είμαστε περαστικοί.......
από αυτόν τον κόσμο...
όλα, περαστικά θα είναι.............

κουμΕττος κ.
(6/4/17 - 23:35, λευκωσία)

Κάθε νύχτα, μου μάθαινες τον έρωτα.......
κι εγώ -την επομένη-
ερχόμουνα, εσκεμμένα........
εντελώς, αδιάβαστος.
Ξανά... ξανά, σου έλεγα... 
τίποτα, τίποτα... δε θυμάμαι.......

κουμΕττος κ.
(19/8/14 - 14:59, λευκωσία)

Οι χελώνες επιστρέφουν.......
και γεννούν, εκεί, που γεννήθηκαν.
Οι Κερυνειώτισσες..........
ζηλεύουν τις χελώνες.

κουμΕττος κ.
(20/8/16 - 20:13, λευκωσία)

Δεν είναι τα μάτια σου......
είναι το βλέμμα σου!
Δεν είναι τα χέρια σου...
είναι τα χάδια σου!
Δεν είναι τα χείλια σου.......
είναι τα φιλιά σου!
Δεν είναι ο έρωτας.... είσ' εσύ!

κουμΕττος κ.
(6/4/17 - 21:22, λευκωσία)

Ξέρεις... οι άνθρωποι... 
έχουν έναν ξεχωριστό τρόπο να πετάνε
—ερωτεύουνται...
και χάνουν τη γη........
κάτω από τα πόδια τους.....

κουμΕττος κ.
(3/10/14 - 22:37, λευκωσία)

Μούφα η άνοιξη.......
και τώρα;
Ποιος θα τα πείσει
να ξανάρθουν του χρόνου τα χελιδόνια;

κουμΕττος κ.
(17/4/16 - 11:22, λευκωσία)

Θυσιάζω το υπάρχω............
για χάρην τού συνυπάρχω,
διότι -μόνον- 
μέσα από την αυταπάρνηση.........
έρχονται τα χελιδόνια,
διότι -μόνον- 
μέσα από την αυταπάρνηση.....
ανατέλλει και παίρνει το σχήμα τής καρδιάς μας...
ο Ήλιος!

κουμΕττος κ.
(17/8/15 - 6:15 π.μ, κορμακίτης)

ΧΑΪΚΟΥΔέΜΑΤΑ ΕΠΟΧώΝ 

Βρέχει κάθαρση,
ο χειμώνας δακρύζει,
χώμα ποτίζει.

Μάρτης, Απρίλης
κι ο Μάης -αδελφός τους-
ανθίζουν χαρές.

Το καλοκαίρι:
μνήμες, παιδιά, διακοπές,
θάλασσ’ αρμύρα.

Πέφτουν τα φύλλα,
χελιδόνια φεύγουνε,
κίτρινα, όλα.

κουμΕττος κ.
(25/1/15 - 12:44, λευκωσία)

ΚΑΙ ΜΟΙάΖΕΙΣ ΘάΛΑΣΣΑ...

Έρωτες έρχονται και φεύγουν.....
κι εσύ πνιγμένη στη σιωπή σου,
είναι η μοίρα, το γραφτό σου,
τ' άσπλαχνο, αχ, το ριζικό σου,
να μένεις, πάντα, μοναχή σου!

Και μοιάζεις θάλασσα,
γαλάζια θάλασσα,
που την αγάπησαν... και την παράτησαν.
Στα καλοκαίρια σου,
όλοι, σε θέλουνε,
μα τα φθινόπωρα... μακριά σου, τρέχουνε...

Έρωτες έρχονται και φεύγουν.....
σαν χελιδόνια προς τα ξένα........
και οι αφέγγαρές σου νύχτες,
σπίτια, που μπήκανε διαρρήχτες...
και τα φιλιά σου, πια, κλεμμένα.

Κουμέττος Κ.
(03/9/16 - 18:09, Λευκωσία)

Να είσαι με λάθος άνθρωπο.
Τι φυλακή κι αυτή!
Και πολλές φορές.............
με την πόρτα της.... ορθάνοιχτη.....

κουμΕττος κ.
(24/1/16 - 18:19, λευκωσία)

Το τραγικό είναι.................
πως περπατάς στα δυο σου πόδια
και συμπεριφέρεσαι...
λες και περπατάς στα τέσσερα.
Κι αν υπάρχει τόση ανοχή.......
είναι που αυξήθηκαν οι φιλόζωοι.

κουμΕττος κ.
(5/4/17 - 19:09, λευκωσία)

- Ξημέρωσε, παππού μου...........
- Κάνε υπομονή, παιδί μου!
Τα μάτια που, εύκολα, πιστεύουν......
πολλές φορές, λαθεύουν..........

κουμΕττος κ.
(5/4/2016 - 06:36, λευκωσία)

Δεν είναι που χάσαμε!
Είναι που μας απέμειναν........
δυνάμεις αξόδευτες....

κουμΕττος κ.
(5/4/2016 - 19:06, λευκωσία)

Μην ακούς!
Είτε χρυσές, είτε σιδερένιες........
οι φυλακές.... φυλακές.....

κουμΕττος κ.
(5/4/2016 - 18:36, λευκωσία)

Στην πλώρη τής πόλης......
σύννεφα, 
βουτηγμένα στη θλίψη...
κ' είναι το κάθε φωτεινό παραθύρι...
μια ξεχασμένη ελπίδα...
μια όαση... σ' ένα έρημο σκότος...

κουμΕττος κ.
(29/5/15 - 20:34, λευκωσία)

Για κάθε δέντρο, που κόβεις......
φύτευε δυο.
Ένα για το παιδί σου... 
κι ένα για το εγγόνι σου...

κουμέττος κ.
(8/8/15 - 17:39, λευκωσία)

ΕΛΕύΘΕΡΟΙ ΕΓΚΛΩΒΙΣΜέΝΟΙ

στους ζώντες κι αποθανόντες εγκλωβισμένους μας

Αμετακίνητοι, στη γη σας ριζωμένοι,
εσείς, ελεύθεροι... εμείς, εγκλωβισμένοι.
Τα χρόνια έρχονται και φεύγουν δακρυσμένα,
σαν τα παιδιά σας απ' τα έντεκα συν ένα.

Ο Πενταδάκτυλος, η Μόρφου κι η Κερύνεια,
κρατούν στα χέρια τους θλιμμένα μανταρίνια.
Η Μόρφου, δίπλα σας, και τ' άδειο το Βαρώσι,
μια πόλη έρημη... μα ξέρει να σας νιώσει!

Απ' το Καρπάσι σας ως και τον Κορμακίτη,
σαν βράχοι στέκεστε μες στο δικό σας σπίτι.
Τι κι αν τριγύρω σας χιλιάδες οι Αττίλες,
πιστοί κι ατάραχοι, φυλάτε Θερμοπύλες.

Στο μέλλον ξέθωρη κι αν σέρνεται ελπίδα,
στο χρέος έχετε... στραμμένη την πυξίδα...
κι η μνήμη εύχεται γι' ανατολή στη δύση,
χαρές, που έζησε και πάλι να τις ζήσει.

Στο κάθε τράνταγμα το σθένος σας θεριεύει,
ανασκουμπώνεται και τ' άδικο παλεύει...
και στους ορίζοντες απλώνει τα φτερά του,
υπερασπίζεται... τα όσια κι ιερά του.

Κι αν κάποιοι φύγανε, δεν τα 'χουν παρατήσει,
σε όσους μείνατε ψυχή έχουν αφήσει...
κι αν λιγοστεύετε στ' απόρθητά σας κάστρα,
με θεία δύναμη γκρεμίζετε και τ' άστρα.

Το κομποσχοίνι σας κρατάτε μες στο χέρι,
λευκό προσεύχεστε να έρθει περιστέρι.
Κερί ανάβετε σε Παναγιάς ξωκλήσι,
να έρθ' η μέρ' αυτή, αχ, άλλο μην αργήσει.

κουμΕττος κ.
(4/4/17 - 19:07, λευκωσία)

Τη μέρα κυνηγώ τα όνειρά μου.
Τη νύχτα...........
αλλάζουμε ρόλους!

κουμΕττος κ.
(28/6/13 - 21:33, λευκωσία)

Τι κι αν με πλησιάζουν.......
με γραβάτες κι αρώματα!
Η δυσοσμία.... δυσοσμία.............

κουμΕττος κ.
(4/4/17 - 14:37, λευκωσία)

Kι όμως, φιλαράκο μου..........
τα ωραιότερά μου μεθύσια,
δεν τα έκανα με τα καλύτερα κρασιά,
αλλά με την καλύτερη παρέα!

κουμΕττος κ.
(4/4/2016 - 19:24, λευκωσία)

Κι άκου με, καλά!
Άφηνε σημάδια, πίσω σου.........
να βρίσκεις, εύκολα....
το δρόμο τού γυρισμού,
διότι πολλές φορές, 
αυτό π' αναζητάς να βρεις,
είναι αυτό,
που, ήδη... έχεις!

κουμΕττος κ.
(4/4/2016 - 18:52, λευκωσία)

Κι αν δεν κρατάω κακία, ΜΕΣΑ ΜΟΥ....
για κανέναν....
είναι που κατάλαβα, νωρίς....
πως η κακία μένει, μέσα μας......
και μας σαπίζει!

κουμΕττος κ.
(3/4/2016 - 09:03, λευκωσία)

ΑΠόΜΑΚΡΗ ΗΧώ

Άψυχες θύμησες κι ο πόθος ορφανός,
καθώς παιδιών τα κάστρα κύματα χαλάνε.
Με πλημμυρίζουν απουσίες, διαρκώς,
και φοβισμένα τα τραγούδια με κοιτάνε.

Είν' η χαρά μου, πια, μι' απόμακρη ηχώ,
που νοσταλγώ, προτού χαθεί στα ξεχασμένα.
Πίσσα για με ―εις στ' αψηλά στον ουρανό,
σαν το γαλάζιο του απόδημο στα ξένα.

Συνομωσίες των ανέμων η ζωή,
που σε αφήνουν να νομίσεις: "Όλα πρύμα!",
για να 'χουν λόγο να φανούν ένα πρωί,
να ενταφιάσουνε καρδιές σ' αιθέρων μνήμα.

Κουμέττος Κ.
(24-5-2013, Λευκωσία)

Σπιθαμή αυτός δεν έσκυβε......
κι αυτή κουράστηκε
να πατάει, διαρκώς........
πάνω στις μύτες των ποδιών της,
για να πάρει το φιλί του.........

κουμΕττος κ.
(24/10/13 - 19:27, λευκωσία)

ΘΑ ΦΤΙάΞΩ ΓΙΑ ΣέΝΑ...

μια νέα ημέρα,
Σαββάτο δε θα 'ναι, μα κι ούτε Δευτέρα!
Θα έχει χιλιάδες, ατέλειωτες ώρες,
μαζί να γυρνάμε μες σ' έρωτα χώρες.

Θα φτιάξω το μήνα, το δέκατο τρίτο,
μαζί σου -μονάχα- να ξέρεις, δεν πλήττω.
Θα έχει ημέρες σαράντα και βάλε!
Δεκέμβρη, ζηλεύεις; Λυπάμαι, μεγάλε!

Θα φτιάξω για σένα, αχ, μι' άνοιξη άλλη,
ν' ανθίζουν λουλούδια σ' αγάπης αγκάλη.
Παράδεισος, όλα... θα μοιάζουν -τριγύρω-
το κάθε φιλί σου˙ ολόδροσο μύρο!

Κουμέττος Κ.
(22-1-2013, Λευκωσία)

ΕίΝΑΙ ΚάΤΙ ΚΥΡΙΑΚέΣ...

Είναι κάτι Κυριακές... 
σαν γυμνές αμυγδαλιές,
μες στο κρύο, μοναχές... 
επουλώνουνε πληγές,

μπας κι ανθίσουν μιαν αυγή
στων καιρών την αλλαγή
κι έβρουν ξόρκι στη φυγή,
η χαρά να ξαναρθεί.

Είναι κάτι Κυριακές...
ξεχασμένες μες στο χθες,
μ' αγκαλιές και μ' εκδρομές...
σε βουνά κι ακρογιαλιές...

τότε, που 'χαμε κοινή:
μια φωνή/αναπνοή
κι είχε κάθε μας φιλί...
μυρουδιά 'πό γιασεμί.

Είναι κάτι Κυριακές...
σαν ξωκλήσια σ' εξοχές,
φυτρωμένα σ' ερημιές
κ' οι καμπάνες τους καρδιές,

που χτυπούνε μιαν ευχή˙
της ψυχής μου προσευχή:
"Πριν στερέψει η ζωή...
πάλι, να 'μαστε μαζί!".

Κουμέττος Κ.
(5/9/13 - 9:05 μ.μ, λευκωσία)

ΑΝάΣΤΑΣΗ, ΙΕΡΟΣόΛΥΜΑ!

Σε ποιαν να δώσω το ψωμί, γυρνώ κι αναζητάω,
κοιτάζω στα ουράνια κι Εσέ, Θεέ, ρωτάω.
Σε ποιαν να δώσω το ψωμί, σε ποιαν να με προδώσει,
ψηλά, σ' ένα σταυρόξυλο, εκεί, να με καρφώσει.

Δε σου ζητάω έρωτα... δεν έχεις, τι να δώσεις;
Την προδοσία σού ζητώ... μονάχα, μην προδώσεις!
Δε σου ζητάω τη χαρά, π' αγνάντευα για χρόνια,
δος μου αυτό που σου ζητώ, δε σου ζητώ συμπόνια.

Ανάσταση, Ιεροσόλυμα, εγώ, θα αναμένω,
στο Γολγοθά τη λύτρωση, εκεί, θα την προσμένω.
Ανάσταση, Ιεροσόλυμα, εγώ, θα αναμένω...
και μια αγάπη, φωτεινή, να γίνει πεπρωμένο.

Στον κήπο τής Γεθσημανής, για δος μου το φιλί σου
και πάρε δρόμο, μακριά... μαζί, με τη ζωή σου.
Στον κήπο της Γεθσημανής, το κύκνειο μας το άσμα,
θ' αφήσει αγεφύρωτο, παντοτινά, το χάσμα.

Κουμέττος Κατσιολούδης
(13/6/2006 - Λευκωσία)

ΑΓάΠΑ ΜΕ, ΧΩΡίΣ ΤΕΛΕίΑ...

Στ' ονείρου μου την αγκαλιά,
άστρο, εσύ, στη σιγαλιά˙
σε νανουρίζω 
και σε κοιμίζω.

Σ' αναζητώ τα πρωινά,
είσαι, παντού και πουθενά...
κι εγώ μονάχος,
θλιμμένος βράχος.

Στο μέλλον μου -σ' τ' ομολογώ-
πόσο θα ήθελα να δω...
εσένα μέσα,
μια πριγκιπέσσα.

Αγάπα με, χωρίς τελεία...
μέχρι που τ' άπειρο μη μας χωρά,
κάθε φιλί μας... απαγγελία...
αθανασίας μες στη φθορά!

κουμΕττος κ.
(21/2/17 - 18:41, λευκωσία)

Μη νομίζετε πως δεν κλαίω για την Κερύνεια.
Μη νομίζετε πως σταμάτησα,
επειδή μου έλειψαν τα δάκρυα.

κουμΕττος κ.
(17/8/16 - 17:36, λευκωσία)

Πώς να καταλάβουμε,
πώς να νιώσουμε τους άλλους;
Εδώ, με το πρώτο ψιλόβροχο...........
ανοίγουμε τις ομπρέλες μας,
εδώ, με το πρώτο ψιλόβροχο.....
τρέχουμε να καλυφτούμε.
Σιγά, που θα μπούμε και στη θέση τους.

κουμΕττος κ.
(2/4/2017 - 21:14, λευκωσία)

Σ' είχα αγαπήσει.
Περισσότερο...........
απ' όσο σου χρειαζόταν, όμως.
Πνιγόσουν..........
κι εγώ ο πανηλίθιος......
σου έριχνα κι άλλο... κι άλλο νερό.

κουμΕττος κ.
(2/4/2017 - 19:22, λευκωσία)

Η ελπίδα των ηττημένων.....
ονομάζεται αύριο.

κουμΕττος κ.
(2/4/2017 - 18:57, λευκωσία)

Κι εξοικειώθηκες, τόσο πολύ.....
με τ' άδικο,
που το δίκιο, πια.........
σε τρομάζει......

κουμΕττος κ.
(15/1/2014 - 19:59, λευκωσία)

ΣΑΝ ΤΑ ΠΑΡΑΜύΘΙΑ...

Σαν τα παραμύθια,
μια φορά κι έναν καιρό... μ' αγαπούσες
κι όπως το Θεό... με κοιτούσες.

Σαν τα παραμύθια,
μια φορά κι έναν καιρό... με φιλούσες
κι απ' τα χείλη μου... ξεδιψούσες.

Μα τα παραμύθια, δεν είναι αλήθεια...
κι έχουνε, για τέλος... μια πληγή στα στήθια!
Μα τα παραμύθια, δεν είναι αλήθεια...
κι όσοι τα πιστεύουν ―παιδική συνήθεια!

Σαν τα παραμύθια,
μια φορά κι έναν καιρό... με ποθούσες
κι όταν μ' άγγιζες... ηρεμούσες.

Σαν τα παραμύθια,
μια φορά κι έναν καιρό... με ζητούσες,
στην αγκάλη μου... μόνο, ζούσες.

Κουμέττος Κ.
(26-11-2013, Λευκωσία)

1 ΑΠΡΙΛίΟΥ 1955

Ψέμα ήταν!
Μα, όλοι, το πίστεψαν.
Ακόμη κι αυτός......
που το είπε.

κουμΕττος κ.
(1/4/17 - 09:41, λευκωσία)

στον Μόδεστο Παντελή
(Πρωτομάρτυρας Ε.Ο.Κ.Α)

Γέρασες, Αποστολού.
Αυτός μια χαρά παρέμεινε νέος.
Πάντα, τριάντα ενός.
Σε ξεγέλασε ο άντρας σου,
Αποστολού.
Τι απιστία κι αυτή!

κουμΕττος κ.
(1/4/17 - 10:34, λευκωσία)

Μαζί δεν μπορούμε να είμαστε...
το ξέρεις κι εσύ...
το ξέρω κι εγώ!
Μοιραζόμαστε την ίδια γνώση,
το ίδιο μήλο,
τον ίδιο χαμένο Παράδεισο............

κουμΕττος κ.
(30/9/15 - 20:54, λευκωσία)

Η διαφορά σου με τις άλλες είναι...
πως η καθεμιά τους...
μ' αγαπούσε με τον τρόπο της,
ενώ εσύ.........
με τον δικό μου!

κουμΕττος κ.
(27/11/15- 19:16, λευκωσία)

- Για πόσο; 
- Τι;
- Τίποτα. Έπρεπε να ξέρεις. Κρίμα...
Ξάπλωσε...
- Πού;
- Πουθενά. Έπρεπε να ξέρεις. Κρίμα...
Νύχτωσε...
- Ναι... το ξέρω... το βλέπω...
- Μόνο, με τα μάτια ξέρεις. Κρίμα...

κουμΕττος κ.
(16/11/14 - 16:29, λευκωσία)

- Ζεις;
- Νομί... ζω!

κουμΕττος κ.
(27/9/15 - 11:31, λευκωσία)

Πίσω,
από τον Πενταδάκτυλο η Κερύνεια.
Σίγουρα, παίζει κρυφτό.
Σίγουρα, με την πρώτη ευκαιρία....
θα τρέξει να μας φτύσει!

κουμΕττος κ.
(30/7/16 - 19:42, λευκωσία)

[...]
- Τι να σου πω, Κύπρος μου;
Όσες φορές, μας είπαν.....
έρχεται η άνοιξη........ φάρσα ήταν!

κουμΕττος κ.
(9/11/16 - 19:34, λευκωσία)

Τα μεγαλύτερά μας επιτεύγματα......
σιωπηρά, ανθίσανε.
Ουδείς τα μυρίστηκε,
ουδένα χειροκρότημα.................

κουμΕττος κ.
(10/5/16 - 14:37, λευκωσία)

- Και τι επαγγέλλεσθε;
- Ερωτευμένη......
- Δηλαδή;
- Μεγαλώνω άντρες, για να με κατασπαράζουν...

κουμΕττος κ.
(9/1/2014 - 06:26, λευκωσία)

ΑΠΑΓΟΡΕΥΜέΝΟ ΜήΛΟ

Μνήμες κόβουνται στα δύο....
στον ορίζοντα,
προφητείες, πριν, σε φόντο...
ιριδίζοντα,
που μια πίσσα έχει φτάσει...
ως τα βάθη του,
ποιος μαθαίνει ιστορία...
απ' τα λάθη του;

Απαγορευμένο μήλο...
ο Παράδεισος,
τρεις αγγέλοι/τρεις διαόλοι...
και μια άβυσσος.
Σαν μπαρκάραμε, σε λίγο...
ναυαγήσαμε,
όσα είχαμε δικά μας...
τα δωρίσαμε.

Ποιας αλύτρωτης οδύνης...
η λεζάντα μας;
Γερασμένοι τριγυρνάμε...
στα σαράντα μας.
Μοιρασμένη Λευκωσία...
πού 'ν' τα τείχη σου;
Κι από έξω κι από μέσα...
τυμβωρύχοι σου.

κουμέττος κ.
(13/11/16 - 12:16, λευκωσία)

ΛΕΥΚά ΠΕΡΙΣΤέΡΙΑ

Για τα παιδιά, που κόψαμε στις εξετάσεις,
που δε χαρήκανε του έρωτα τις φάσεις,
όπως τ' αστέρια, που έσβησαν πριν να λάμψουν,
σαν περιστέρια, που ποτέ δε θα πετάξουν.

Για τα παιδιά, που τους συνθλίψαμε το λώρο,
λες και δεν είχαμε γι' αυτά ολίγο χώρο
και οι φωνές τους 'γίναν παντοτινές σιωπές,
που μας γεμίζουνε τα βράδια μ' ενοχές.

Για τα παιδιά, που δε γιορτάσανε στο χρόνο,
που μόνο βίωσαν του τέλους τους τον πόνο,
που 'ταν σα σπόροι, που δεν έγιναν λουλούδια,
σαν κάποιους στίχους, αβάπτιστα τραγούδια.

Για τα παιδιά, που δεν τ' αφήσαμε να ζήσουν,
για ν' αγαπήσουν, να γελάσουν, να δακρύσουν,
να παντρευτούνε, να γεννήσουνε άλλα παιδιά,
να μας φωνάζουνε: ''παππούλη μου, γιαγιά!''.

Για τα παιδιά, που δεν τ' αγκάλιασε μια μάνα,
που ο μπαμπάς δεν τα είδε σε αλάνα,
για τα παιδιά, που ποτέ δεν είδανε το φως,
που τη ζωή τους έκοψε ένα ''δυστυχώς''

και τ' αποβάλαμε απ' τον κόσμο μας τον "τέλειο",
αχ, τη Μαρία, Αντώνη, Νίκο, Στέλιο...
κι άλλα που είχαν, μα δεν είπανε μια γνώμη,
σ' όλα οφείλουμε, μα δε φτάνει μια συγγνώμη.

Κουμέττος Κατσιολούδης
(2/11/2009, Λευκωσία)

- Ποια η διαφορά τού αληθινού από το ψεύτικο,
παππού μου;
- Καμία, παιδί μου....
αν δεν μπορείς να τη διακρίνεις!

κουμΕττος κ.
(27/10/16 - 14:54, λευκωσία)

- Και τι ν' αποφεύγω, παππού μου;
- Ό,τι αποφεύγεις...........
θα το βρίσκεις, πάντα, μπροστά σου...
παιδί μου!
Η ζωή δεν προχωρά με υπεκφυγές,
αλλά με μάχες..........

κουμΕττος κ.
(29/10/16 - 08:27, λευκωσία)

Φύτευε και κανένα σποράκι.
Μην τους ακούς!
Η άνοιξη δεν έρχεται... 
τη φέρνουμε........

κουμΕττος κ.
(10/2/17 - 20:59, λευκωσία)

Αυτούς γουστάρω!
Που θυσιάζουν έναν ωκεανό εγωισμό,
για να σου δώσουν μια σταγόνα γέλιο...

κουμΕττος κ.
(28/7/15 - 7:01, λευκωσία)

ΑΓάΠΗ ΜΟΥ, ΕΞάΡΤΗΣΗ...

Έχω χαθεί στα μάτια σου, 
μα δε ζητώ βοήθεια...
κάλλιο χαμένος ζωντανός... στην πι' όμορφη αλήθεια.

Κάθε στιγμή στο πλάι σου , 
ευφραίνει τη ζωή μου...
και στο ξωκλήσι τής καρδιάς... σε λέγω προσευχή μου.

Μες στο γαλάζιο τ' ουρανού...
ανοίγω τα φτερά μου,
ψυχής μου είσαι τ' άπλωμα... κι απέραντη χαρά μου.

Και μες στ' αστέρια τής νυχτιάς...
φαντάζεις η Σελήνη,
αγάπη μου, εξάρτηση... χασίσι, νικοτίνη.

Το σώμα σου μοσχοβολά...
γλυκάνισο και δυόσμο,
σα σε κρατώ στα χέρια μου... κρατώ όλο τον κόσμο.

Τα χείλια σου... τον πόθο μου...
αδιάκοπα, αρθρώνουν...
και τα φιλιά τους θαλασσών αρμύρες ζαχαρώνουν.

κoυμέττος κ.
(6/9/14 - 8:33, λευκωσία)

Κι όταν μελαγχολείς............
δε φταίει το φθινόπωρο
―είναι που απέχεις... απ' ό,τι σε φαντάστηκες...

κουμέττος κ.
(7/11/13 - 6:43 π.μ, λευκωσία)

ΣΑΝ ΜΑΡΓΑΡΙΤΑ -ΚΡΑΤΑ ΜΕ-

Ανθέμις μου˙ ωριόπλουμη,
τσαχπίνα, τζογαδόρα,
στον έρωτ' αν με συμπαθάς,
θα πάρεις χίλια δώρα.

Σαν μαργαρίτα -κράτα με-
μάδα καρδιάς τα φύλλα
κι ύστερις στα δυο χείλια μου
φέρ' μου ανατριχίλα.

Αν μ' αγαπάς, δε μ' αγαπάς
διόλου δε μ' ενδιαφέρει˙
βάλ' με μες στην αγκάλη σου,
κι ας μη σου γένω ταίρι.

Ολόασπρα τα πέταλα,
το κίτρινο ορίζουν˙
ελπίδες σπέρν' η άνοιξις,
μ' αστέρια τις θερίζουν.

Κουμέττος Κ.
(6-5-2012, Λευκωσία)

Μα εγώ... δε θέλω πολλά...
μισό φεγγάρι...
κι απ' τα ολόκληρα...
εσένα!

κουμΕττος κ.
(1/8/15 - 7:51, λευκωσία)

ΧΙΡΟΣΙΜΑ

Παιδιά της οδύνης... κραυγές!
Μια πόλη ολάκερη μνήμα,
κεριά της σιγής -προσευχές-
παντού αλαλάζει το κρίμα.

Πυρήνας στη σχάση του νου,
ανήθικης σκέψης πατρίδα...
η πλάση δηλώνει τυφλή:
Ἓν οἶδα... ὅτι οὐδὲν οἶδα!

Κουμέττος Κατσιολούδης
(11-3-2011, Λευκωσία)

ELU JUMP! (EΛΑΤΕ ΚΟΝΤΑ!) (COME UP CLOSE!)

"...because with each language that dies dies a picture of humanity!"
(Nobel prize winner, Octavio Paz)

Aδi l-art, ta kulitna manxupa,
(Αυτήν τη γη, που όλοι μας αγαπούμε,)
(This land which we all love,)
ya elu jump, jru tanxallisa,
(για ελάτε κοντά, τρέξτε να την σώσουμε,)
(come up close to it, make haste to save it,)
sallu fi l-Marun u fi l-Xarisa,
(προσευχηθείτε στον Μάρωνα και στην Χαρίσα)
(pray to Maron and Charisa,)
l-Catra elu pşan tankatisa.
(την Παναγία ελάτε για να λειτουργήσουμε.)
(to the Virgin Mary come let us celebrate mass together.)

U an mankulu Allax, God, Rabi,
(Και αν Τον λέμε Allax, God, Rabi,)
(Whether we call Him Allah, God, Rabi,)
smacuca, aş pitcaet kalpi,
(ακούστε την, τι φωνάζει η καρδιά μου,)
(listen to what my heart cries out,)
psiku kulliθkon tekon, texte ştit,
(πιάστε όλοι σας τα χέρια σας, γρήγορα σφιχτά,)
(join hands all of you, quickly and hold tight,)
u ftaxu canekon, kşaw pcit.
(και ανοίξτε τα μάτια σας, κοιτάξτε μακριά.)
(and open your eyes, look afar.)

Aδi l-art, smacu, ma e te l-şivexen,
(Αυτή η γη, ακούστε, δεν είναι κανενός,)
(Listen, this land belongs to no-one,)
elu jump tantsur kulitna exen,
(ελάτε κοντά να γίνουμε όλοι ένα,)
(come up close and let us be united,)
aδi l-art l-Rabbi, ma savaxa pşanna,
(αυτήν τη γη ο Θεός, δεν την έκανε για μας,)
(God did not make this land for us,)
savaxa pşan tannatia fi l-ulatna.
(την έκανε για να τη δώσουμε στα παιδιά μας.)
(but in order for us to give it to our children.)

Pnam ma l-kamar, fkum mimbukra, saxxar,
(Κοιμάμαι με το φεγγάρι, ξυπνώ το πρωί, χάραμα,)
(I sleep with the moon, wake up in the morning, at dawn,)
şivexen ma pkişpex ma l-axar,
(κανένας δεν μοιάζει με τον άλλο,)
(no one looks like anyone else,)
oxar nes enne piδ u oxar sut,
(άλλοι άνθρωποι είναι άσπροι και άλλοι μαύροι,)
(some people are white and some black,)
ya elu jump u o part u prut.
(για ελάτε κοντά και είναι κρύο και κρύωσα.)
(come up close together, it's cold and I am getting cold.)

Duru l-tinie, ta kulitna manciş,
(Προσέξτε τον κόσμο, που όλοι μας ζούμε)
(Take care of the world, in which we all live,)
suru exen, ma exen xis,
(γίνετε ένα, με μια φωνή,)
(become one, with a single voice)
u l-xava, l-art u l-paxr tattidruon
(και τον αέρα, τη γη και τη θάλασσα προφυλάξτε)
(and the air, the land and the sea protect)
u pşik l-cişθkon tattxupuon.
(και σαν την ζωή σας να τα αγαπάτε.)
(and love like you love your own life)

Singers : Antonis Petrou & Elena Skoullou
Composer: Christos Rousias
Lyrics: Koumettos Katsioloudis

Έχω ζήσει με κάποιους χρόνια
και δε θυμάμαι στιγμή.
Κι έχω ζήσει με κάποιους στιγμές
και τις θυμάμαι χρόνια.

κουμΕττος
(26/3/17 - 15:14, λευκωσία)

Τίποτα, πια..................
δε σχετίζεται με την ευτυχία μου.
Η ευτυχία μου δεν εξαρτάται από.
Δεν υπολείπεται.
Δεν ελπίζει.
Δεν προσδοκά.

κουμΕττος κ.
(28/3/17 - 17:05, λευκωσία)

ΘΑ ΣΕ ΦΩΝάΖΩ: "ΓΙΑΣΕΜί"...

χείλια μου, μυριάνθιστα...
Παραδείσου πύλες μου, 
Ρώμες και Βαστίλες μου...
αχ, κι ανατριχίλες μου...

μάτια μου, ωριόπλουμα,
δίχα σας, τυφλώνομαι...
μέσα σας, μελώνομαι...
κλείνω... μανταλώνομαι...

θα σε φωνάζω: "γιασεμί"...
τι κι αν τριγύρω μου γκρεμοί,
η ευωδιά σου μ' οδηγεί...
στης άνοιξής μου... την αυγή...

κουμέττος κ.
(25/9/2014 - 18:39, λευκωσία)

Γυναίκες............
που το παίξατε θηράματα ή φρούρια·
Τι ξαφνιάζεστε, τώρα;
Δεν ξέρατε πως.....
τα θηράματα κατασπαράσσονται...
και τα φρούρια λεηλατούνται;

κουμΕττος κ.
(12/11/15 - 05:14, λευκωσία)

Να μπορούσα, 
για λίγο...
να σε αγκαλιάσω, 
για πάντα................

κουμΕττος κ.
(18/11/15 - 18:22, λευκωσία)

Κάθε φορά, 
που η γιαγιά μου κοίταζε τον παππού μου,
μες στα μάτια... 
τον ξαναπαντρευόταν.......
τον ίδιο απαράλλακτο, όπως τότε
―αυτό ήταν το μυστικό τους!
Όποτε πάω στον τάφο τους.............
αυτή μου το ψιθυρίζει... 
κι αυτός χαμογελάει..........

κουμΕττος κ.
(26/12/13 - 21:44, λευκωσία)

ΞΙΝά ΤΖΙ' ΑΓίΝΩΤΑ ΣΤΑΦύΛΙΑ

Πόσοι ποθήσαν την καρκιάν σου
τζι' υπέτζυψαν στην ομορφκιάν σου,
πόσοι κουρσέψαν τη ζωήν σου,
πόσοι θελήσαν το φιλίν σου;

Ξινά τζι' αγίνωτα σταφύλια,
έσσεις ανάμνησην στα σσείλια...
γλυτζιά μιτσσιά μου οικουμένη,
Τζιυπραία γη μου προδομένη...

Πόσοι σου 'κόψαν τα φτερά σου
τζιαι τ' άνθη που τα γιασουμιά σου,
πόσοι βιάσαν το κορμίν σου,
πόσοι ματώσαν την ψυσσήν σου;

Κουμέττος Κ.
(12/7/14 - 10:56 μ.μ, Λευκωσία)

Κι έγινα κομμάτια στα χέρια σου.
Κι εσύ έλειπες, μητέρα.
Θυμάσαι, μητέρα; θα σε ρωτήσω....
μόλις, σαράντα χρονών ήμουνα........

κουμΕττος κ.
(5/2/16 - 18:37, λευκωσία)

- Προς τα πού πέφτει η αγάπη,
παππού μου;
- Πάντα... προς τα εκεί,
που δυο χέρια τη σηκώνουν,
παιδί μου!

κουμΕττος κ.
(10/6/13 - 6:11 μ.μ, λευκωσία)

- Πώς τελειώνει ο έρωτας, παππού;
- Πρώτα, έρχεται η πλήξη, παιδί μου...
και μετά φεύγει το π

κουμΕττος κ.
(8/8/15 - 00:09, λευκωσία)

Υπάρχουν φορές,
που μου μοιάζει τόσο πολύ η νύχτα,
που αν τις αφαιρέσετε τ' άστρα της.....
θα 'μαστε ολόιδιοι.....

κουμΕττος κ.
(11/11/15 - 05:59, λευκωσία)

Άσε τους άλλους...
να συνεχίζουν το δρόμο τους
―οι άνθρωποι επιλέγουν δρόμους... 
οι ερωτευμένοι... ουρανούς...

κουμΕττος κ.
(3/4/15 - 15:55, λευκωσία)

- Τι είναι ο έρωτας, παππού;
- Ένα πραξικόπημα στη μοίρα μας,
παιδί μου............

κουμΕττος κ.
(16/12/15 - 21:37, λευκωσία)

Λίγοι ζουν!
Οι πλείστοι, νομί... ζουν......

κουμΕττος κ.
(9/4/16 - 14:39, λευκωσία)

ΑΝήΜΕΡΑ ΠΡΩΤΟΜΑΓΙάΣ...

...σ' αντάμωσα στο δρόμο,
κρατούσες φύλλα λεμονιάς και τ' όραμα στον ώμο.
Ανθίζανε στα χείλια σου τριανταφυλλιές της νιότης,
στα μάτια μου λαμπύριζες της ανθρωπιάς πατριώτης.

Απόρθητα τα θέλω σου, τα πόδια σου μαχαίρια
κι ανήμερος ο χνώτος σου, δονούσε τα αιθέρια.
Τριγύρω σου, κραυγάζανε οι συμπολεμιστές σου:
"Για γύρνα, Μοίρα, να ιδείς τους μεταρρυθμιστές σου!".

[...]

Αντίλαλος της Νέμεσις ξεσχίζει τες σιωπές μας,
πού είν' οι περηφάνιες μας, πώς έγιναν ντροπές μας;
Τα όσα κατακτήσαμε πώς πήγανε του βρόντου;
Αχ, κ' η ζωή μας στέκεται σ' εικόνα μαύρου φόντου.

Κουμέττος Κ.
(1/5/14 - 1:39 μ.μ, Λευκωσία)

ΘΑ Σ' ΑΓΑΠώ ΚΙ ΑΚέΦΑΛΗ

Δώσε μου λίγο ουρανό, να ψάξω την οδό σου
κι ένα ληγμένο χάδι σου ζωή να ξαναφτιάξω˙
δώσε μου την περίμετρο να βρω το εμβαδό σου,
δίχα φτερά για σένανε μπορώ και να πετάξω.

Όρκο σου δίνω: "Θα σταθώ για πάντα στα σκαλιά σου,
νύχτα κ' ημέρα φύλακας... σκυλί για σέ θα γένω!"
Στείλε μου χάρτη/οδηγό, να μπω στην αγκαλιά σου˙
χρόνια σκληρά κι επώδυνα το τρένο αναμένω.

Πάρε από τη μνήμη μου και σφάξε τη μορφή σου,
θα σ' αγαπώ κι ακέφαλη -γλυκό μου τζιβαέρι-
τράκαρα, πάλι, την καρδιά στην τελική στροφή σου˙
ρέει στο αίμα έρωτας, χωρίς τον γονδολιέρη.

Σύρε το χέρι μου σιγά και βάλ' το στ' όνειρό σου,
γύρω από τη μέση σου, αν είναι, τύλιξέ το
κι άνοιξε τα παντζούρια σου να δω το σκηνικό σου.
Καίει το κάθε άγγιγμα; Aν καίει... φύσηξέ το!

Πόσο πολύ σε πόθησα και σε ποθώ ακόμη,
ψάξε για λίγο -θα το βρεις- στο ζώδιο σου, απόψε˙
έσω φυλάω να σου πω: μια έσχατη συγγνώμη
κ' ύστερις μ' ένα σου φιλί τις φλέβες μου για κόψε.

Koυμέττος Κ.
(23/4/2012, Λευκωσία)

Σ' ΕΝΑ ΜΠΑΛΚΟΝΙ ΤΟΥ ΜΑΓΙΟΥ

Ήρθε το θέρος μιαν αυγή, 
αυγή για μέ πενθούσα,
έσω, στα στήθια μου, κραυγή...
κραυγή λιμοκτονούσα.

Σ' ένα μπαλκόνι τού Μαγιού,
Μαγιού σ' εκαρτερούσα...
να 'ξερες πόσο, αχ, πολύ...
πολύ σε αγαπούσα.

Πόσα σου φύλαγα φιλιά,
φιλιά που εμαδούσα,
σαν μαργαρίτα η καρδιά...
καρδιά για σέ ανθούσα.

Κουμέττος Κ.
(1/5/2012, Λευκωσία)

ΦάΝΤΑΣΜΑ ΕίΝΑΙ Ο ΕΧΘΡόΣ

Φάντασμα είναι ο εχθρός -καθόλου, δε διαφέρει-
τάφο δικό μας σκάψαμε με το τσαπί στο χέρι.
Κι όλες τες προίκες των ηθών τες έχουμε ρημάξει,
δάκρυ κυλάει απ' το χθες... στο σήμερα να στάξει.

Φάντασμα είναι ο εχθρός, παρόν και μέλλον τρώει,
γέλια καρδιών μας ξεπουλά... και φέρνει μοιρολόι.
Φάντασμα είναι ο εχθρός, ξοπίσω μας˙ σκιά μας.
Χάρε, για παίξε μια πενιά... για την κατάντιά μας!

Φάντασμα είναι ο εχθρός, γυρνάει δίχα σώμα,
τρέφεται μ' άδολες ψυχές αγνών παιδιών... κι ακόμα˙
σέρνεται μες στες γειτονιές, στα βρέφη δώρα φέρνει
κι όταν θα τον εμπιστευθούν τα όνειρά τους παίρνει.

Κουμέττος Κατσιολούδης
(16/9/2011, Λευκωσία)

ΤΙ ΚΡίΜΑ, ΟΙΚΟΥΜέΝΗ!

Ψάχνω καρδιάς σου αντηλιά, 
ψυχής σου τ' Άγιο-Σπέρμα,
δίδω στο κάρμα δυο φιλιά 
κι αυτό γυρνά το κέρμα.

Μια βουβαμάρα, γύρω σου,
ραπίζει τη μιλιά σου˙
λούσε με μύρο βάφτισης...
τ' αμαρτωλά μαλλιά σου.

Όσο κρατά ένας καφές,
για κάτσε να τα πούμε˙
είναι δυο-τρεις επιγραφές,
ο κόσμος μας που ζούμε.

Θέρμη από το τζάκι μου,
για πάρε -μην ξεχάσεις-
κι άκουσε τ' αηδόνια μου˙
αχ, μην τα προσπεράσεις!

Τρέπει δειλούς προς τη φυγή...
το ανεκπλήρωτό τους,
χάνουν, χωρίς να διεκδικούν...
χαράς το μερτικό τους.

Σβήνω του χθες μου αφορμές
κι αιτίες, μη σε χάσω,
μοιάζουν του νου μου συνειρμοί,
με δίχα τάστα μπάσο.

(Σφίγγεις σα μέγγενη τη Γη,
Παράλληλέ μου, πρώτε˙
δένεις το "τώρα" στην αυγή,
το "αύριο" στο "τότε".

Κρύψε με στην Ανταρκτική,
για 'κεί στο Βόρειο Σέλας,
φάση μη δω χιμαιρική,
μη φθάσω σ' όρια τρέλας...

...δείξε μου πρύμνη βαποριού,
που σάλπαρε στα πέρα˙
μάνα, για βράσε μου νερό...
για τσάι στην τσαγιέρα.

Στείλε με στον περιπτερά,
φυλλάδα να σου φέρω,
κύρη μου, έφυγες -νωρίς-
δε σ' έφτασα σα γέρο).

Στέρεψαν οι ελπίδες σου...
τι κρίμα, Οικουμένη!
Στέκεις ψυχρή κι απόκληρη,
στο σκότος μουγκαμένη.

Όσα, που θέλεις να μου πεις,
σε λέξεις δε χωρούνε˙
δε θα σου πω: "Yπερβολές",
τη σκέψη μου αρνούμαι!

Κουμέττος Κ.
(16/7/2012, Λευκωσία)