ΤΡύΠΙΟ ΔίΧΤΥ

Νύχτες αδειανές, δίχα το κορμί σου,
μες σ' αστροβουτιές, ψάχνω την ευχή σου,
μπας και με ιδώ, λέξη να 'μαι μέσα,
να 'χω λίγο φως μες στο δυστυχώς...
μια κρυφή μετρέσα.

Φθινοπωρινά ψάχνω πρωτοβρόχια,
έρως/πυρετός... τα φιλιά σου/ζώχια,
που τα κυνηγώ μεταμεσονύχτι,
μα του στείρου μου, αχ, τ' ονείρου μου...
τρύπιο είν' το δίχτυ.

Πέτρα θα γενώ, βράχος μες στο χρόνο
κι όσο σε ποθώ θα σε βαλσαμώνω,
πίσω, σπιθαμή... όχι, δε θα κάνω,
έμαθα να ζω, πλέον, δεν πενθώ...
κι ας διαρκώς σε χάνω.

Κουμέττος Κατσιολούδης
(17/10/13 - 17:37, λευκωσία)

ΣΠΙΤάΚΙ ΜΕΣ ΣΤΗ ΜΝήΜΗ ΜΟΥ...

...χτίζω, εδώ, και χρόνια...
με μιαν αυλή κι ένα δεντρί
κι ένα γλυκόλαλο πουλί,
που λιώνει τ' άσπρα χιόνια.

Κι απέναντι μια θάλασσα,
λίμνη με μία όχθη...
να συγχωρά τα λάθη μου,
ν' απλώνουνται τα πάθη μου
και της ζωής οι μόχθοι.

Γαλάζιους χτίζω ουρανούς,
δίχα βροχές και νέφη...
μ' απέραντους ορίζοντες,
γειατριά για τους δακρύζοντες,
που θα τους φτιάχνουν κέφι.

Κουμέττος Κ.
(28/9/2014 - 8:53, Λευκωσία)

στον πατέρα μου (†), Τόνακκο (†) τζιαι Καραΐσκο (†)

ΛΙΘΡάΤΗ ΜΟΥ, ΠΑΝέΜΟΡΦΕ...
ψυσσή μου τζιαι πνοή μου
τζι' αν μου εδκιούσαν τον ντουνιάν,
θα προτιμούσα μια γωνιάν,
πά' στη διτζιήν σου αμμουδκιάν,
να ζήσω... τη ζωή μου......

κουμΕττος κ.
(27/6/14 - 8:14 π.μ, λευκωσία)

ΠΑΣΧΑΛΙΝΕΣ ΨΗΦΙΔΕΣ


ΤΑΠΕΙΝΑ

ταπεινά… ταπεινά προς Εσέ
οι σιωπές αχείμαντες 
-εν τη δίνη των ψυχών-
αποδεκτικά για το μεγαλείο Σου 
αλαλάζουν

ΔΕΞΙΩ-Ν-ΣΗ

μνήσθητί μου Κύριε
όταν έλθεις εν τη βασιλεία Σου
και συνδαιτυμόνα, εκεί, εις το Θείο Δείπνον Σου
κάλεσέ με

-ου φίλημα Σοι δώσω καθάπερ ο Ιούδας

μόνο, σεμνά, να μετέχω θέλω

ΜΑΚΑΡΙ

μακάρι να ’μουν εγώ εκείν΄ η πέτρα
μακάρι να ’κουγα την προσευχή Σου
τον ανθρώπινό Σου πόνο
μακάρι

ν’ αγκάλιαζα εγώ τα γόνατά Σου
ν’ απορροφούσα το Θεάρευστό Σου δάκρυ
μακάρι

μακάρι να ’μουν εγώ εκείν’ η πέτρα
μακάρι

ΑΦΡΟΝΑΣΥΝΕΤΗ ΙΕΡΟΥΣΑΛΗΜ

επέλεξες το Βαραββά
εκκωφαντικά αχώντας
και τώρα
αλέκτορες προδοσίας
αχούν ιουδαϊκά στ’ αυτιά σου

-ποιος να σου το ’λεγε
ω, Ιερουσαλήμ,
πως θα ’σουν εσύ
του μαρτυρίου Του η πόλη

-ποιος να σου το ’λεγε
ω, Ιερουσαλήμ
φορτίο προδοσίας
να σου φορτώνουν όλοι

ω! εσύ, αφρονασύνετη Ιερουσαλήμ
μετανόησε
εσύ, της θρηνωδίας -τρισαλί- η πόλη

ΑΠΟΦΡΑΔΑ ΗΜΕΡΑ

-εάλω η Πόλις;
-εάλω, εντέλει, η Πόλις

ω! εσύ, αλωμένη μου πια Πόλις
βυζαντινές μελωδίες
προς εσέ ενθυμούμενος κράζω
νοσταλγαναπολώντας

τη Υπερμάχω Στρατηγώ τα Νικητήρια

ΘΕΟΜΗΤΩΡ… 

στεκόσουν εκεί
συθέμελα θλιμμένη
κρεμασμένη απ’ τον πόνο Του
εκεί
λογχευμένη Θεομήτωρ
εκεί
θρυμματισμένη στεκόσουν

ΘΕΙΑ ΠΑΘΗ

μαρτυρικά τα πάθη Του

-πώς τ’ άντεξες, μάνα Του, εσύ;
-γυναίκα, ποιος είν’ αλήθεια, ο Υιός σου;

γυναίκα, Μαρία, μητέρα Του εσύ
ευλογημένα τα πάθη Του

ΑΣΕ ΜΑΣ

άσε μας
άσε μας ν’ αγγίξουμε τις πληγές Σου
άσε μας

άσε μας να Σε κοιτάξουμε στα μάτια
άσε μας…
διότι εμείς είμαστε μόνον άνθρωποι
άπιστοι, αμαρτωλοί άνθρωποι
μόνον άνθρωποι

ΑΛΛΗΛΟΥΙΑ

Φωτοδότη Σωτήρα
αλληλούια
το νυμφώνα Σου -νομίζω- πως βλέπω
μα εγώ μιασμένος και ρακένδυτος
-ντρέπομαι-
πώς να εισέλθω σ’ αυτόν

με κοιτάς σπινθιραληθοβόλα
κι εγώ
ταπεινά και μετανοημένα
τώρα Σε βλέπω

-Σ΄ ευχαριστώ-
το νυμφώνα Σου τώρα, πράγματι, βλέπω

ΑΝΕΝΔΟΙΑΣΤΗ ΑΓΑΠΗ

αν Μ’ αγαπήσεις απόλυτα
κι ανενδοίαστα Μ’ ακολουθήσεις
τότε, μόνον τότε
θα λάβεις απ’ Εμέ κι απ’ τον Πατέρα Μου
τ’ άχραντο πνεύμα τής Αλήθειας
για πάντα, αλλά μόνον
αν Μ’ αγαπήσεις

Κουμέττος Κατσιολούδης
(8/2/06, Λευκωσία)

MADAMA BUTTERFLY

Αγίνωτες στιγμές˙ γιομάτες Θεία Χάρη,
ο Πλάτωνας μεθά, πριν έρωτα σταμπάρει.
Συν δυo δεκαεφτά ετών τα όνειρά μου,
την κάθε σου ματιά ζυγιάζω στην καρδιά μου.

Σου γίνομαι σκιά˙ ξοπίσω σου, μπροστά σου,
αυγές και δειλινά απλώνομαι, μακριά σου,
μα μ' ένα "σ' αγαπώ", σα φτάνει μεσημέρι,
μικραίνω για να μπω εντός σου, σαν μαχαίρι.

Ιδέα μου κι ορμή: να νιώσω την ψυχή σου,
κι ας φαίνομαι πληγή -επάνω- στο κορμί σου˙
γνωρίζω, μ' αγνοώ: Madama Butterfly,
με θλίψη με θωρεί κι ευτύς με προσπερνάει.

Suzuki, μην αργείς, για φέρ' της τον Dolore,
πεθαίνει η τιμή, καθώς χαθεί τ' ονόρε˙
σπαθιού επιγραφή, ζητάει χαρακίρι,
το μέλλον... αδειανό, χωρίς νερό ποτήρι.

Φθαρτός, παροδικός, δε μου 'σαι να το ξέρεις˙
καθάρια θα σ' το πω: "Aν έρθεις, μη μου φέρεις:
την πρόσκαιρη χαρά, αυτήν που ραίνει δέρμα,
αν έρθεις μια φορά, να έρθεις δίχα τέρμα!".

Aισθήσεις μου κρεμώ, τα πάθη υποστέλλω˙
και γράμμα στο Θεό -αντρίκιο- Τ' αποστέλλω:
"Πατέρα μου, ακούς; Tο ήμισύ μου βρήκα˙
για δώσ' μας την ευχή: Aθανασίας Προίκα!".

Koυμέττος Κ.
(6/7/2012, Λευκωσία)

Ο ΚόΣΜΟΣ όΛΟΣ... ΞΕΝΙΤΙά

στους γονείς μου (†)

Πεντάρφανο τον καημό,
τον κουβαλώ στα στήθια,
δε θα βρω -ξέρω- λυτρωμό,
αχ, της ψυχής αναπαμό,
αυτή 'ναι η αλήθεια.

O κόσμος όλος... ξενιτιά
και δίχα φως η μέρα,
πού 'σαι, μανούλα μου, γλυκιά...
ζάχαρη μες στην αρμυριά.......
κι εσύ, καλέ πατέρα;

Αντιλαλούνε τα βουνά
στο χνώτο τής κραυγής μου,
τα πάντα -πλέον- αδειανά,
παντού, τριγύρω... ερημιά,
στο δρόμο τής ζωής μου.

Κουμέττος Κ.
15/10/13 - 1:29 π.μ

ΟΣΙΕ ΜΑΡΩΝΑ, ΕΣΥ!

Ασκητή, θεραπευτή, για το σώμα, την ψυχή, 
των πληγών επουλωτή, κάθε ώρα και στιγμή.
Των δαιμόνων ξορκιστή, της οργής κατευναστή,
στ' όνομά σου έχω βρει φως κι ανέσπερη ζωή. 

Όσιε Μάρωνα, εσύ, Μέγα Παρηγορητή,
πάντα, προς την αρετή, η μορφή σου μ' οδηγεί.
Όσιε Μάρωνα, εσύ, η πνοή σου: προσευχή,
το Θεό παρακαλεί, η ελπίδα μη χαθεί.

Του Ιησού προσκυνητή, προς Αυτόν οδηγητή,
η καρδιά σου μελωδεί την Αγάπη πά' στη Γη
και με πίστη σθεναρή στους αιώνες αντηχεί,
πως καθείς μας θα σωθεί, αν τον άλλον συγχωρεί.

Σ' ένα όρος, μια κορφή... της Συρίας μιαν αυγή,
σ' είδα σαν αναλαμπή, ευωδιά 'πο γιασεμί...
κ' η φωνή σου -η σεπτή- υμνωδούσε "Δόξα σοι!"
στον Πατέρα Λυτρωτή και των πάντων Εμπνευστή.

Κουμέττος Κατσιολούδης
(14/11/13 - Λευκωσία)

Κι όταν μ' έβλεπε ο κύρης μου... κολυμπούσα...
κι ας μην ήξερα κολύμπι...

κουμΕττος κ.
(4/12/13 - 6:39 μ.μ, λευκωσία)

Εννιά μήνες...
προβάδισμα... αγάπης...
είχε η μάνα μου...................
κι όμως, εσύ...
το κάλυψες, πατέρα...

κουμΕττος κ.
(19/10/13 - 1:03 μ.μ, λευκωσία)

ΣΧΟΛΕΙό ΜΟΥ

Σχολειό μου, πόσο σ' αγαπώ! Αυτί ν' ακούσεις στήσε˙
για όλα σε ευχαριστώ, για όσα ήσουν κ' είσαι.
Αντάμα -κάθε μας στιγμή- γιομάτη συγκινήσεις,
θυμάμαι... κλαίω και γελώ μ' αυτές τις αναμνήσεις.

Θυμάμαι το θρανίο μου, στο χέρι μου σβηστήρι,
μαλώνω με τον διπλανό, που ήταν πειραχτήρι,
θυμάμαι το μολύβι μου -το έξυνα, συνέχεια-
η μόνη μου σπατάλη μου... ο κόσμος μου; ανέχεια!

Σχολειό μου, τότε, στα χωριά -αγαπημένοι τόποι-
γονείς πώς ήταν οι καλοί μάς μάθαιναν οι τρόποι
κ' οι δάσκαλοί μας, στοργικά... μας δώριζαν το φως τους,
σαν νόμος απαράβατος: ο λόγος ο δικός τους.

Ο πράσινος ο πίνακας; Τον κοίταγα με τρόμο,
παρά, εκεί, ν' ανέβαινα˙ βρε, κάλλιο λαιμητόμο.
Κορδώναμε σαν πιάναμε πινέλο και παλέτα,
με πίνακες προπαίδειας; η σχέση μας: βεντέτα!

Σχολειό μου, μη θυμώνεσαι˙ παιδάκι είμ' ακόμα,
το δέρμα μου το λιγοστό, ίσα καλύπτει σώμα.
Χαμόγελα έχω πολλά και θέληση μεγάλη,
για κράτα με μες στη ζεστή... ζεστούλα σου αγκάλη!

Θυμάμαι στα διαλείμματα: ψωμάκι, χαλλουμάκι˙
οι τυχεροί αν είχανε μπουκίτσα σαλαμάκι.
Μασάγαμε και παίζαμε -τα γόνατα στο αίμα-
τρεχάλα, μπάλα ή κρυφτό; ακούραστο το βλέμμα.

Σχολειό μου, μάθε γράμματα σε όλα τα παιδιά σου,
σπουργίτια είναι, κάθουνται επάνω στα κλαδιά σου.
Aπό μικρά σε διάλεξαν, για να τους δώσεις γνώσεις,
σε κάθε τάξη, πάμπολλες... της Αλφαβήτας στρώσεις.

Κουμέττος Κ.
(21/2/2012, Λευκωσία)

στον κ. Ηλία Κασάπη
(δάσκαλό μου στην Ε' και Στ' τάξη, 1985-87,
στον κατεχόμενο Κορμακίτη)

Το πήρα 'πό τα μάτια σου....
το φως τους, πλέον, φως μου.....
αχ, λες και να 'ταν, μόλις, χθες,
στις παιδικές μου εποχές....
που ήσουν δάσ... καλός μου.

Οι λέξεις απ' το στόμα σου,
θεόσταλτές μου σκάλες,
τον ουρανό μού δώρισαν........
και την ψυχή μου πότισαν,
σαν της βροχής οι στάλες.

Από καρδιάς "Σ' ευχαριστώ!",
για όσα μου 'χεις δώσει:
τη Λευτεριά μες στη σκλαβιά,
το Ήθος και την Ανθρωπιά...
και φυσικά.... τη Γνώση!

κουμΕττος κ.
(12/1/16 - 18:21, λευκωσία)

ΜΕΛάΤΟ ΑΥΓό

Γιατί, καλέ μου κόκορα,
δεν με ξυπνάς σαν πρώτα;
Μπας κάποιος σου εθύμωσε;
Tο στόμα σου το φίμωσε......
τη νύχτα, μήπως, κότα;

Άλλο, θαρρώ, δεν θα 'θελα....
στη διάρκεια των αιώνων,
παρά μελάτο έν' αυγό.........
όπως εκείνο τ' ακριβό,
των παιδικών μου χρόνων!

Ήλιε, ψηλά που τριγυρνάς
τη Γη μας γύρω-γύρω,
εάν ιδείς μικρά παιδιά,
γιομάτα, γέλια και χαρά,
κάτου, εδώ, τριγύρω........

μην αναφέρεις τίποτα,
για όσα θενά 'ρθούνε,
μονάχα... θαύμασε, καλέ,
φίλε ζεστέ μου και τρανέ,
την μπάλα πώς κλωτσούνε!

Κουμέττος Κ.
(12-9-2011, Λευκωσία)

ΛΗΘΗ

Πόσες, αλήθεια, οι φορές, που μ' άδειασες τη μνήμη;
Δάκρυ, χαρά τα έριξες σε τάφο, δίχως στίγμα.
Λάθη και πίκρα σύναξες˙ την έχεις, τέτοιαν, φήμη,
τίποτις δε μου άφησες. Eνθύμιο; Oύτε δείγμα!

Λήθη, σαν αστραποβροντή στα δυο μοιράζεις νύχτα,
παίρνεις σβηστήρι, προχωρείς˙ αφθαίρετα διαγράφεις,
πιάσ' τα μαλλιά σου, τα λιτά, και πίσω όλα ρίχτα,
αύριο εικόνα μη θωρώ, ωσάν μου περιγράφεις.

Λύπη ριγά κι αναζητά, καρδιά/σκαμνί να κάτσει,
στέκει ο Πύργος της Βαβέλ, χωρίς να 'χει τελειώσει,
φεύγει ο Άσωτος Υιός, μα αγνοεί χαράτσι,
όταν θα έρθει η στιγμή ντροπής που θα πληρώσει.

Πλέκει αράχνη τον ιστό, παγίδα ετοιμάζει,
έντομο μέσα να πιαστεί, να έχει να δειπνήσει,
σφίγγει ο χρόνος τη θηλειά, βαθιά, αναστενάζει,
θύμηση που τη λάτρεψε, ευτύς, να στραγγαλίσει.

Λήθη, για πού το έβαλες, κρατώντας -πάλι- φτυάρι;
Xώμα τού χθες, αλύπητα, τσαπίζεις˙ βγάζεις τρύπα.
Άσε μου κάτι φυλακτό, για κάνε μου τη χάρη,
κύρη μικρή ανάμνηση˙ αν έχεις λίγη τσίπα.

Κουμέττος Κατσιολούδης
(26-10-2010, Λευκωσία)

ΣΤΑ ΠΑΖάΡΙΑ ΤΗΣ ΟΙΚΟΥΜέΝΗΣ

Λήστεψαν τα μεροκάματα της νιότης
κι αυτής π' ακόμη δεν έχει γεννηθεί...
κι αν η σιγή στέκει είναι, μόνο, διότις...
κάποιοι, ποτές, δεν την έχουν ακροαστεί.

Μέσα στα παζάρια τής οικουμένης
ξεπουλιέτ' ο ιδρώτας των ψυχών,
ωσάν κάποια παιδιά ζωής σκελετωμένης
ψάχνουνε στάρι˙ ερήμην γεωργών.

Απύθμενη μαίνεται -παντού- η θλίψη
για όλα όσ' ακόμη δεν έχουνε φανεί,
καθώς στον ορίζοντα έχουνε στίψει
κάθε αξία κ' ιδανικό, χωρίς ντροπή.

Σουρουπώνει, πέρα, στ' ακρογιάλια,
σέρνετ' ο Ήλιος -στείρος- σ' άλλη γη
και ξοπίσω του, γυμνά τα όνειρά μας,
αναζητούν για εμάς μια νέα αυγή.

Koυμέττος Κατσιολούδης
(4-2-2009, Λευκωσία)

ΔΑΦΝΙΝΟΣ ΕΡΩΤΑΣ

Mέσα στα μάτια σου ο κόσμος χωράει,
κάθε τους κοίταγμα, σαν μέλι που στάζει.
Σύμπαν συστέλλεται˙ εσένα ποθάει!
Δέσμιο στις κόρες σου! (Γλυκά, σου φωνάζει).

Χείλια/ορίζοντας μοιράζουνε πάθος.
Ραίνουν χρυσάνθεμα! Λες, να 'ν' οφειλή τους;
Όλα για 'σένανε κι ας γένει το λάθος,
δώρο θα στα ’δινα, για ένα φιλί τους.

Φρύδια σου; Γέφυρες σε ίριδες/λίμνες,
όνειρα σκέπασαν με λήθης κουβέρτα˙
σκάφανδρα φόραγαν οι δύτες σε πρύμνες,
όμποε θλίβεται σε σόλο κονσέρτα.

Να 'ταν τα χέρια σου: κουπιά στο κορμί μου,
να 'ταν τα πόδια σου, τριγύρω μου, ρέλια,
θάλασσας να 'σχιζε το κύμα ορμή μου,
φύτρα στα βάθη σου να σπέρνανε χέλια.

Άρπαξ' τη σκέψην μου και σάλιωσ' την όλην,
όσα, που ζήταγες σ' εμέναν τα βρήκες˙
ρίξε τα τείχη σου να μπει μες στην πόλην,
δάφνινος έρωτας... με πύρρειες νίκες!

Κουμέττος Κ.
(2-11-2011, Λευκωσία)

ΤΑΜΑ 

Σαλάχι να γενόμουνα στο δέρμα σου απάνω,
ν' ανάπνεα και να 'νιωθες τον πόθο μου σαν ρεύμα˙
με χάδια το κορμάκι σου, αν θέλεις να υφάνω,
μονάχα ένα, δώσε μου, του έρωτά σου νεύμα.

Τις νύχτες, πριν να κοιμηθείς, θα έρχομαι κοντά σου,
μη νοιάζεσαι, δε χρειάζεται, εσύ, να μεριμνήσεις,
εκεί, θα είμαι δίπλα σου, καρδιά μου, στον οντά σου˙
λαχτάρας δίνε μου φιλί, αν θες να με κρατήσεις.

Πριν την αυγή θα σε τρυγώ, βαριά θα ανασαίνεις,
μιτά μας, φλόγες των κεριών, θα καίνε το σκοτάδι,
ωραία θα 'σαι, πιότερο, της όμορφης Ελένης˙
ο Μαραθώνας νικητή κηρύσσει τον Μιλτιάδη.

Για όνειρά σου, μάτια μου, θα βλέπεις τα δικά μου,
ατέρμονα, θα σε φιλώ, ωσότου σάλιο λείψει,
θα μάθεις, αν παραμιλώ, του ξύπνιου μυστικά μου˙
ο σκύλος σκάβει στην αυλή, το κόκκαλο να κρύψει.

Ας γένει να 'ρθει η στιγμή, να μοιραστούμ' αντάμα,
το ίδιο στρώμα μια νυχτιά, προτού φεγγάρι σβήσει,
το έχω, μέσα μου, βαθιά˙ αγάπης, πες το, τάμα,
πριν να σε νιώσει το κορμί, ψυχή μην ξεψυχήσει.

Κουμέττος Κ.
(16-11-2011, Λευκωσία)

ΕΛΠΙΔΑ

Με ευωδιές των γιασεμιών σκορπίζεται ελπίδα,
μοσχοβολά, τριγύρω μου, παρότι δεν την είδα.
Το χάδι της ανέσπερο, αμάραντ' η μορφή της,
Xριστέ μου, ύψωσες Σταυρό σε κάθε μια κορφή της;

Στου πονεμένου τα φτερά τη θλίψη καθαρίζει,
αχτίδα μες στο σκότος του, το μέλλον του φωτίζει.
Το φέγγος της ολόγιομο, σαν Παναγιάς την όψη,
μια λάμψη: ρίμα Σολωμού˙ γνωστή θυμίζει κόψη.

Κολόμβε, πότε, μπάρκαρες μαζί της και με πίστη;
Στο μόλο, που προσάραξες... μια Νέα Γη εχτίστη.
Τη δύναμη τού Άτλαντα κουβάλαγες στα στήθη,
με ιστορία γκρέμισες τα όσα λέγαν μύθοι.

Το Ακρωτήριο την Καλήν Ελπίδα αγκαλιάζει,
σαν μάνα μοιάζει, που παιδιού διαλύει το μαράζι.
Βαπόρια ανεμίζουνε της λύτρωσης παντιέρα,
σινιάλο στέλνει με καπνό: χαράς η τσιμινιέρα.

Ελπίδα, στάθου να χαρείς, σαν ήλιος στη ζωή μου,
με οξυγόνο τόνωσε πνοές μες στην ψυχή μου.
Παρούσα να 'σαι δίπλα μου, ασπίδα μου και δόρυ,
ποτέ σου, μη με αρνηθείς... Θεόσταλτή μoυ Κόρη!

Κουμέττος Κ.
(5-1-2012, Λευκωσία)

ΑΝΕΚΠΛΗΡΩΤΟΣ ΕΡΩΤΑΣ

Όσα μαζί δε ζήσαμε, στα όνειρα τα ζούμε,
πάμε στο χθες, αγάπη μου, για ν' απολογηθούμε.
Όσα μαζί δε ζήσαμε˙ ριγούν, για μας πονάνε,
μες στις καρδιές ολάνθιστα τριαντάφυλλα σκορπάνε.

Όσα μαζί δε ζήσαμε, σαν φυλαχτό κρατούμε,
έτσι, εμείς, αγάπη μου -πες τους το- αγαπούμε.
Όσα μαζί δε ζήσαμε, το αύριο μας ορίζουν,
τα μάτια σου αμάραντο ροδόσταγμα δακρύζουν.

Όσα μαζί δε ζήσαμε, ταξίδι χρόνων πίσω,
νέκταρ από τα χείλια σου˙ αχ, να 'ταν να τρυγήσω.
Όσα μαζί δε ζήσαμε, σαν τύψεις μάς κυκλώνουν,
στιγμές γλυκές, που ζήσαμε, οι μνήμες βαλσαμώνουν.

Όσα μαζί δε ζήσαμε, στο μέλλον καρτερούνε,
σ' ένα βαγόνι τού συρμού, επάνω ν' ανεβούνε.
Όσα μαζί δε ζήσαμε, ραντίζουμε μ' ελπίδες,
τ' αστέρια μοιάζουν στη νυχτιά, μικρές πυγολαμπίδες.

Όσα μαζί δε ζήσαμε, κανένας δε θα ζήσει,
ήλιο ποθά ανατολή˙ μ' αυτός κοιτά προς δύση.
Όσα μαζί δε ζήσαμε, δικά μας, πάντα, θα 'ναι,
τα όνειρα, αγάπη μου, ξυπνούν... μα δεν ξεχνάνε!

Koυμέττος Κατσιολούδης
(31-10-2011, Λευκωσία)

ΣΙΩΠΗΡΑ ΑΗΔΟΝΙΑ

Ξεραΐλα στην καρδιά μου, πριν τ' αγέρι να σε φέρει,
τι κι αν άλλες είχαν έρθει: δείλι, βράδυ, μεσημέρι;
Άσκοπος ο ερχομός τους -λόγι’ ανούσια, όσα είπαν-
μόλις σ' είδαν στα σκαλιά μου, κρύφτηκαν σε λήθης τρύπαν.

Μην γκρινιάζεις, δεν τις ξέρεις! Έλα, μπες μες στο πλευρό μου,
μες σ' αγιάζι Παραδείσου, σου 'λεγα τα σ' αγαπώ μου.
Ξέρεις; Χρόνια καρτερούσα, γύρω πίσσα το σκοτάδι,
Άγγελος... στο είπα; Moιάζεις! Θα γευθώ φωτός σου χάδι;

Ψύχος ζώνει τη ματιά σου, μου γεννά αμφιβολίες,
γράφoυνε στον πίνακά μου μ' αίμα μαύρο κιμωλίες.
Μάδησα όλα τ' αστέρια. Τα ρωτούσ' αν μ' αγαπούσες!
Όταν έφτασα στο τέρμα, δακρυσμένη με κοιτούσες.

Σιωπηρά, κλαίν’ τ' αηδόνια, πουθενά... οι παρτιτούρες,
ήτανε γι' αυτά οι νότες τής ζωής τους σημαδούρες.
Άλαλες οι οιμωγές τους, αγνοείται η φωνή τους,
κάθονται θρυμματισμένα απ' τη θλίψη στο κλωνί τους.

Φίμωσα την Εμπνευσμένη, πάλιν μη φωνάξει: "Kρίμα!"
Με κοιτούσαν οι στροφές της, δίχως στίχους, δίχως ρίμα.
Έπεισα τον καημό μου στα αντίο μη δακρύζει,
η καρέκλα δεν παλιώνει, αν το ξύλο της δεν τρίζει.

Άδικα -δεν το πιστεύω- πως βρεθήκαμε, καλή μου,
ήτανε γραφτό στον κόσμο -αχ, αλί και τρισαλί μου-
τ’ όνειρό μου ν’ ανταμώσω μες στα μάτια μου να σβήνει,
πάντα, πίσω του... μια πίκρα τ’ ανεκπλήρωτο αφήνει.

Koυμέττος Κατσιολούδης
(7-2-2012, Λευκωσία)

ΘΡήΝΟΣ ΛύΡΑΣ ΚΑΙ ΛΑΟύΤΩΝ

Η μικρούλα γειτονιά σου ―βάρκα με τα όνειρά σου,
όρτσαρες μες στα πελάγη, ψάχνοντας για την ξηρά σου.
Περιστέρια τα κουπιά σου, δυο φιλιά πανιά στη μνήμη:
το 'να κύρη απ' την πλώρη, τ' άλλο μάνας απ' την πρύμη.

Παραμύθια με γοργόνες στην ψυχή σου -την παιδούλα-
μες σε πέπλα ο χορός σου, κάθε χάραμα/αυγούλα,
πριν το δέρμα σου στεγνώσει, πριν στο Χρόνο ρυτιδώσει˙
αγνοούσε την οδύνη, που 'χε για να ανταμώσει.

Της καρδούλας σου η ζύμη είχε κάρδαμο, κανέλα,
μίλαγες... σκορπούσαν λέξεις την ολάνθιστή σου τρέλα.
Μοσχοβόλαγε ο τόπος, σαν αγνάντευες το αύριο,
είχες ύφος όλο νάζι˙ λυρικό, θαρρώ πινδάρειο!

Μύθους άρμεγες στο τζάκι με διδάγματα Αισώπου,
μάθαινες Καινής Διαθήκης... λόγια Κύριου Θεανθρώπου,
μέλισσες υφαίναν μέλι -αργαλειός τους η κυψέλη-
κ' ήλιος έσβηνε στη δύση... παρακάτου ανατέλλει!

Ξεχασμένο χθες στο τώρα˙ χώρα άφαντη σε χάρτη,
που τη διέλυσε, αιφνίδια, καταιγίδα κάποιου Μάρτη.
Ψέμα ήτο ο Θησέας, Οδυσσέας, Σταχτοπούτα˙
ας θρηνήσουμε με λύρα. Συνοδεία της; Λαούτα!

Koυμέττος Κ.
(12-2-2012, Λευκωσία)

Η ΑΓΑΠΗ ΤΟΥ ΣΚΟΡΠΙΟΥ

Τα κίβδηλά σου "Σ' αγαπώ!", σα βρήκες άλλο θύμα,
μες στην καρδιά του χάραξες, για να 'χει να ελπίζει.
"Χαλάλι της!", σαν πεις... θα πω: "Καθίκι, είναι κρίμα!",
μες στην ψυχή μου η οργή, για σένα ξεχειλίζει.

Αυθημερόν, την πούλησες σε Χαλιμάς παζάρια,
του Ιούδα το γνωστό φιλί, της χάραξες στα χείλια,
απ’ τα οστά της έφτιαξες ολόγιομα φεγγάρια˙
Θυμάσαι που της έταζες λαγούς με πετραχήλια;

Ο Εφιάλτης κλώνος σου κι αυτής ο Λεωνίδας,
οι Θερμοπύλες γνώριζαν το δόλιο σχέδιό σου,
σημάδι δεν της έδειξες αληθινής φροντίδας,
η έγνοια σου να πέρναγε στο ναρκοπέδιό σου.

Στο σθένος, παραδέξου το, δειλή φαντάζεις κόμπρα,
που έχει σώμα του σκορπιού κι ουρά θανατηφόρα.
Τα λόγια σου, τα ύπουλα, ποτέ, δεν ήταν ντόμπρα˙
Τι θέλεις; Πες μου; Μη ζητάς συγχώρεσή σου τώρα.

Αλλοίμονό σου... μη φανείς˙ παρά μπροστά σε σένα!
Καθρέφτη βάλε στην ψυχή και δες το παρελθόν σου˙
στα λάθη σου τη ρίζα τους, σα βρεις στα περασμένα,
συγγνώμη, πάρε απ' αυτήν... τη μάνα των παθών σου.

Της πλάνης γάλα βύζαξες˙ από μικρός στο ψέμα.
Αγάπη; Δεν την γνώρισες, αγάπη πώς να δώσεις;
Γυναίκες, μόνον, τις ποθάς και τους ρουφάς το αίμα:
εκδίκησήν σου θεωρείς˙ πως παίρνεις κατά δόσεις.

Koυμέττος Κ.
(20-2-2012, Λευκωσία)

ΠΙΣΤΗ

Καθώς λυγίζει η ψυχή κι αγγίζει τ' Άγιο Χώμα,
η Πίστη φανερώνεται -φιλί ζωής στο σώμα-
κι ο άνθρωπος ορθώνεται μ' ολάνθιστη ελπίδα˙
αλήθεια, ομορφότερη εικόνα 'γώ δεν είδα!

Τα μάτια βγάζουνε φωτιές, το σφρίγος ζεματάει,
ο χρόνος σαν τελείωνε και πάλιν αρχινάει.
Τα πόδια στέκουν στιβαρά, τα χέρια θεριεύουν˙
αυτό που χθες φοβόντουσαν στα ίσα το παλεύουν.

Ποτήρι ήταν αδειανό, μα τώρα ξεχειλίζει,
γιομάτη θάρρος η καρδιά υπεκφυγές γκρεμίζει.
Θωρεί πελάγη κι ουρανούς, παντού τολμά και πάει˙
το αίμα μέσα της ξανά -ορμητικά- κυλάει.

H Πίστη την ασθμαίνουσα ζωή την ανασταίνει,
Ιησούς εις στ' Όρος Ελαιών πετά, ψηλ' ανεβαίνει.
Το σώμα Του στο Γολγοθά, θυμάστε, που λογχίστει;
Κατόπιν, τ' άπιστου Θωμά δοκίμασε την Πίστη.

Η Πηνελόπη -δείτε την- στον αργαλείο υφαίνει,
τον άντρα της, για να φανεί σ' ορίζοντα προσμένει.
Η Πίστη της; Στεντόρια, ακλόνητη, με μπέσα˙
μα του Ομήρου η γραφή ολίγον τι μπαμπέσα.

Την Πίστη μες στο βλέμμα σας -αδιάκοπα- κρατάτε,
στα έξωθεν δε βρίσκεται... αδίκως, τη ζητάτε˙
η Πίστη είναι έσω μας κι εκεί θενά τη βρούμε,
αρκεί, ποτέ μας, τον Θεό να μην αμφισβητούμε.

Koυμέττος Κ.
(6-6-2012, Λευκωσία)

Ο ΚOΡΜΑΚΙΤΗΣ ΜΟΥ! 

Ό,τι πιότερο ΑΓΑΠΗΣΑ κι ό,τι πιότερο ΑΓΑΠΩ!

Ο Κορμακίτης μου, η γη μου, η θάλασσά μου,
ο δικός μου ανυπότακτος κόσμος,
τα δικά μου παιδικά χρόνια,
η ιδιοσύσταση της καρδιάς μου,

η ψυχή μου διαμοιρασμένη σε κάθε του μονοπάτι,
σχοινιά, δάσος, κάμπο, περιβόλι, λόφο,
χαρουπιά, ελιά, πορτοκαλιά, λεμονιά...

η ψυχή μου διαμοιρασμένη, ταπεινά,
σε κάθε σταυρό Μαρωνίτη,
που είναι υψωμένος στο αναπαυτήριο των ψυχών του
κι από κάτω κοιμάται άξια και περήφανη
μια συστάδα ολόλευκων κοκκάλων των δικών μου προγόνων.

Αυτών που γεννήθηκαν κι απέθαναν στη γη τους
κι ο ιδρώτας τους σεργιανίζει, ανελλιπώς,
κάθε χάραμα με το πρωινό αγιάζι

τους αιθέρες του δικού τους Κορμακίτη!

Koυμέττος Κ.
(12-2-2007, Κορμακίτης)

ΚΡάΤΑ ΜΕ... ΣΤΗΝ ΑΓΚΑΛΙά ΣΟΥ!

Κράτα με... στην αγκαλιά σου,
να ξαναγίνουμε παιδιά.....
και στη μικρή μας γειτονιά...
να παίζουμε μ' ανεμελιά,
σαν ευωδιάζουν γιασεμιά.

Κράτα με... στην αγκαλιά σου...
και γέμισέ με... με φιλιά,
χαϊδεψέ μου τα μαλλιά,
το σύμπαν να 'ναι μια σταλιά,
η γη μας... έρωτα καρδιά.

Κράτα με... στην αγκαλιά σου
κι ένα στα μάτια "σ' αγαπώ!",
δος μου να το 'χω φυλαχτό,
σσσσ! μην πεις λέξη ούτε μια,
τα λόγια είναι περιττά.

Κράτα με... στην αγκαλιά σου,
να κοιμηθώ σε μια γωνιά,
σαν σπουργιτάκι στη φωλιά,
να μη με πιάνει παγωνιά,
γύρω μας, βαρυχειμωνιά.

Κράτα με... στην αγκαλιά σου
και με κλωνάρια γιασεμιού.....
δέθου, στο φως του φεγγαριού,
ολογιομού, είτε μισού...
κούνια μου γίνε τ' ουρανού.

κουμΕττος κ.
(13/7/2017 - 08:19, λευκωσία)

ΩΡΑ ΜΗΔΕΝ!

Κoύφια όνειρα σ’ εκπτώσεις πουλάνε,
πεινάν’ οι αξίες, δεν έχουν να φάνε,
μίζεροι άνθρωποι, νεκροί περπατάνε,
κεφάλια σε ώμους, λειψά, κουβαλάνε.

Οι μέρες αντίγραφα ρουτίνας στη ζήση,
ασπρόμαυρη έγινε κι αυτή μας η φύση,
η πλάση ολάκερη προσδοκάει να δύσει,
απόμακρ’ η άνοιξη, να ’ρθει, θα αργήσει.

Ξυπνάμε, μετέωροι, στο μαύρο μας χάλι,
μεθάμε, ανώφελα, σ’ ανούσια κραιπάλη
και ματαιόδοξ’ αήθη σ’ ολόλευκη ζάλη
σκορπάμ' ενδόμυχα και λέμε: "Xαλάλι!".

Το μέτρο, πια, μέσα μας το ’χουμε χάσει
κι η ελπίδα απόκληρη μάς έχει περάσει,
μα ’μείς στον κοσμακη μας, δίχως οξεία,
αρδεύουμ' αδιάκοπα... την πλεονεξία.

Η Ώρα Μηδέν˙ πια -επιτέλους- ας φτάσει!
Εκτός και αν ήρθε˙ ή λες να έχει ξεχάσει;
Να φέρει το φως, να θηλάσουμε ήθος,
απ’ της μάνας μας, πάλι, το Άξιον Στήθος.

Κουμέττος Κατσιολούδης
(8/3/2008, Λευκωσία)

εΡωΤιΚό ΠαΡαΛήΡηΜα Α'

παραλήρημα νιότης
καπνίζουν παράγκες
ένοχες
παντοτινή θλίψη
μωρές κυρίες
με κοιτούν εναλλάξ
ελπίδες
τρυγούνε αμπέλια
φρούδες ελπίδες

το ψύχος με λιώνει
ηλιοστάσια μετέωρα
καραδοκούν
τραυλίζω -φιλεύσπλαχνα-
διακεκομμένες σ/κ/έ/ψ/ε/ι/ς μαζί
κι εσύ πίσω μου
σε κοιτά -ερωτικά- η σκιά μου
σ’ αγαπώ;

τώρα δεν είμαι
όλα ολισθαίνουν
μικρές οπτασίες
πλανήτες φρουτοχυμών
βιταμίνες
κολλαγόνα
σκόρπια, εδώ κι εκεί
σκόρπια

αναλλοίωτη τρέλα
πέρδικες σιαμαίες
σκοτεινή βουβαμάρα
παρανοϊκές ερυθρές πιτζάμες
θλιβερά ανοργασμικά μακαρόνια
βουλιμία, βουλιμία

εΡωΤιΚό ΠαΡαΛήΡηΜα β'

παρτίδες σκακιού
άνανδρες βασίλισσες
ηλιοβαμμένοι
όλοι
ταυρομαχίες αναίμακτες
όχι
κεντρικός οδικός άξονας
κέδροι, κέδροι

προδόθηκαμε όλοι
μονάχα στη σκέψη σου
κανένας πουθενά
όλοι
κι εσύ ακόμη
σβήνουν κεριά
αγιασθήτω

εΡωΤιΚό ΠαΡαΛήΡηΜα Γ'

κρυώνω
ψυχορραγώ μονόφθαλμα
«τυφλός για σε κι αποστάτης», σου λέω

«καρτέρα με, ναι
στο κατώφλι σου
εκεί, ναι
καρτέρα με»
μου είπαν ότι σου είπα

«κυδώνια κωδωνόκρουστα
επώδυνα θα σαπίζουν
μετ’ εμού εκεί»
σου λέω τώρα

καμώματά σου απόμακρα
ονείρατα καχεκτικασπόνδυλα
θα γεύομαι ολονυχτίς
μοναχός μου; (διερωτούμαι)

πάρε μ’ ολόκληρο
ψίχουλο μη μου αφήσεις
-σ’ αγαπώ;
δεν ξέρω

τέλος
ως εδώ
-λες ή λέω;

μαζί σου κανείς
κι η σκιά σου εδώ
στο πουθενά
μαζί μου

Kουμέττος Κατσιολούδης
(11/4/2002, Λευκωσία)

AΓΓΕΛΟΣ ΚΥΡΙΟΥ

Πίσσωσε ο ουρανός, νέφη πένθη βρέχουν,
ξέβρασε η θάλασσα πτώματα τού αύριο˙
σ' όαση μια φοινικιά ψάχνει για δηνάριο,
σκήπτρα, γη και χρήματα, λίγοι τα κατέχουν.

Όραμα μου; Νεογνά να 'χουν σε φαρέτρα:
"Bέλη τρία σ' αριθμό κι ένα ίδιο τόξο!".
T' άδικο πώς θα 'θελα -πέρα- να το διώξω˙
άλλην χτίσε μας, Χριστέ, εκκλησιά σε πέτρα.

Άστεγος ο κόσμος μας˙ δες: σκυλιά πεινάνε,
γάτες νιαουρίζουνε, μ' αγνοείται χάδι,
στείρες -πλέον- οι ελιές, δεν παράγουν λάδι,
κλαίνε γέροι και παιδιά, "τίποτα" μασάνε.

Γύρω σου, το διέγνωσες! Oι μουρλοί μυριάδες˙
"μέτρον" ανισόρροπον κι ήθη μπερδεμένα,
πρόσωπα νυχτόβια -σήψη καλυμμένα-
βγάζουν άναθρες κραυγές μες στους μαχαλάδες.

Έσπασαν τα φρένα σου, σ' άσυλο τρακάρεις,
δίχα δίκη ντύθηκες: "Άγγελος Κυρίου!".
Θάνατος σ' αγκάλιασε τέλη τού Μαρτίου,
μες σε βένθος άνοιξης σ' είδαν να φουντάρεις.

Κουμέττος Κ.
(8-3-2012, Λευκωσία)

AΡΓΟΠΟΡΗΜέΝΟΣ έΡΩΤΑΣ

Σε αμφυλίκης διαδρομή... με γάζωσες με λέξεις,
που έπλεκαν αισθήματα -για μένα- χρόνια τώρα.
Αγνόησα τη μάνα μου: "Παιδί μου, να προσέξεις,
του έρωτα, που άργησε, τα πάθη αιμοβόρα!".

Μου στράγγιξες τα χείλια μου και πριν καλά συνέλθω,
το χάδι σου με άγγιξε... σε λόφο έκστασής μου,
σ' αυτό για λόγους ηθαρχής, πια, δε θα επανέλθω,
μ' αλήθεια, το απόλαυσα˙ στο λόγο τής τιμής μου.

Προσκάλεσες το χέρι μου... να λύσει τα μαλλιά σου,
στο στήθος σου τ' ακούμπησες, την αίγλη του να νιώσω˙
μου είπες: "Eρεθίστηκα!" κι εχάθη η μιλιά σου,
συγχίστηκα δεν ήξερα... να πάρω ή να δώσω.

Στα βλέμμα σου λαμπύριζε μια σπίθα ειλικρίνειας,
μπορεί και να το σκέφτηκα: "Δε μου πουλάει ψέμα!"
Μα άλλα δείχνει το πλατό από τα παρασκήνια,
μου μήνυσε η μνήμη μου, προτού να ρίξω κέρμα.

Αιφνίδια... δε σ' αγάπησα, μα είπα: "Προχωράμε!",
σε έχρισα βασίλισσα, καρδιάς μου πληρεξούσια,
μ' αδιάκοπα της μάνας μου... τα λόγια της θυμάμαι,
εκούσια μες στον ξύπνιο μου, στον ύπνο μου ακούσια.

Η νύχτα πέπλο άπλωσε, καλύπτοντας τη μέρα,
το φως προτρέπει: "Πήγαινε... αλλού, για να χαράξεις!"˙
μια καληνύχτα φίλησε, γλυκά, την καλησπέρα...
καθώς παιδιά των φαναριών... μετράνε τις εισπράξεις!

Κουμέττος Κ.
(18/6/2012, Λευκωσία)

Κι αν με βλέπετε......
να τρέχω, συνέχεια....
είναι που από μικρός εκπαιδεύτηκα......
σε δύο ρόλους.....
ή λύκος ή αρνάκι.............
διότι αυτό είναι η ζωή!
Ή τους τρως ή σε τρώνε............

κουμΕττος κ.
(6/11/16 - 10:16, λευκωσία)

Πολλές και πολλοί........
θ' ανεβάσουν το σταυρό σου....
στο Γολγοθά σου, αλλά....
μόνο, η μάνα σου...........
θα σταυρώνεται στη θέση σου..............

κουμΕττος κ.
(11/11/16 - 22:46, λευκωσία)

Δε συμπαθώ καμιά θάλασσα,
προτού δω και τον βυθό της..............

κουμΕττος κ.
(1/12/16 - 21:47, λευκωσία)

Λαλούσιν πως του έρωτα.......
θ' ανάψουν αύριον λύχνοι,
μα 'γιώνι ξέρω το καλά......
πως όποιος ξέρει ν' αγαπά,
κάθε στιγμήν το δείχνει!

κουμΕττος κ.
(13/2/2017 - 22:05, λευκωσία)

Κι όταν απομακρύνθηκα......
από εσέναν...
κατάλαβα..........
πόσο μακριά μου ήσουν.
Κατάλαβα........
πως η ψευδαίσθηση......
του κοντά...
οφειλόταν, αποκλειστικά......
σ' εμέναν!

κουμΕττος κ.
(7/10/15 - 22:23, λευκωσία)

Κι αν πέρασαν χρόνια,
που χωρίσαμε........
ακόμη και τώρα,
που με πλησιάζεις....................
τα σκυλιά μου δε γαβγίζουν......
και χοροπηδάνε χαρούμενα.
Πού να ξέρουν τα σκυλιά!
Ή ίσως.......
και να ξέρουν καλύτερα.......

κουμΕττος κ.
(15/11/15 - 06:59, λευκωσία)

Ίσως, και να σου αξίζει.....
κάτι καλύτερο..............
από αυτό που έχεις.
Ίσως, όμως, και να έχεις.....
κάτι καλύτερο......
από αυτό που αξίζεις.

κουμΕττος κ.
(22/3/16 - 21:03, λευκωσία)

Σου έλαχε ν' αγαπήσεις......
μέχρι θανάτου;
Αν ναι....... λες ψέματα........

κουμΕττος κ.
(22/3/14 - 21:39, λευκωσία)

ΑΔΟΛΦΟΣ ΧΙΤΛΕΡ

Παιδί κι αυτός γεννήθηκε μ’ αγνότητα ντυμένο;
Mια μάνα το ανάθρεψε κουνώντας το σε κούνια;
Στο Auschwitz ανήλικα θα γίνονταν σαπούνια,
στα αίσχη τα ανθρώπινα μαρμαρωμένος μένω.

Αδόλφε, ποιος σε βάφτισε με προσωνύμιο Φύρερ;
Tο Χίτλερ σαν δικτάτορας -κομμένο και ραμμένο-
κουβάλαγες στυγνό μυαλό, θα έλεγα βλαμμένο,
μα 'γώ θα σ' ονομάτιζα με μία λέξη: "KILLER".

Απρίλης μήνας σ' έφερε -γαμώ το κερατό σου-
η μόνη μεταμέλεια του: στο διάολο σε πήρε!
Εξ ημισείας πήραν, πριν, Μιστράλ κι Εϊθαγκίρε,
το Νόμπελ που θα έπαιρνε ο "έξοχος" Αγών σου.

Την ειρωνεία σβήστε την, το ξέρετε κι εγίνη,
η ανθρωπότης τίμησε, πλειστάκις, τρομοκράτες,
μ' υποκρισία έστεψε σε τελετές χλιδάτες,
φονιάδες με διαδήματα... πως πρόσφεραν Ειρήνη.

Τι κρίμα, Καγκελάριε, εχάθη τ' "όραμά" σου,
αλήθεια, δεν κατάλαβες πως ύβρις εδιεπράχθη.
Ξεδιάντροπε, μη μου το πεις: "Kαθείς εφ' ω ετάχθη!".
Παράκαιρο και πρόστυχο είν' το ξεμώραμά σου.

Κουμέττος Κατσιολούδης
(15/3/2012, Λευκωσία)

Ο ΑΡΧΑΝΘΡΩΠΟΣ ΤΩΝ ΠΕΤΡΑΛΩΝΩΝ

Θύμησες πάνε κι έρχουνται κι εγώ παιδί ακόμα,
ένθερμος, πάντα, οπαδός εκείνων μου των χρόνων,
Ζώνης του Ντίξικρατ πιστός, εκεί, στην Οκλαχόμα,
άνθρωπος είμ' αρχάνθρωπος σε σπήλαιο Πετραλώνων.

Βγήκα σεργιάνι δειλινό... κραυγάζουν Ιουδαίοι:
Πάρε λιγάκι ουρανό κι αν θέλεις πιες αρμύρα,
λίγοι θα γίνουν, κάποτε, μεγάλοι και σπουδαίοι˙
ψάξε σ' αυτούς που δε φορούν του κομπασμού πορφύρα.

Λόγια σοφά -δε θ' αρνηθώ- μπορεί και να 'ν' αλήθεια,
στήθος αρμέγω για να πιω το μητρικό του γάλα,
κράτα, μου λέει, μυστικό και δείξε εχεμύθεια:
Όσοι ψηλά θα ανεβούν, κοντή διαλέγουν σκάλα!

Δείλιασα μπρος στα αχανή των οριζόντων μάκρη,
τ' όνειρο που 'χ' από μικρός ιδρώτα κι αίμα στάζει,
στέκει, γελά η μοίρα μου στου ρόλου της την άκρη,
είδες, ρωτάει, σε στεριά βαπόρι που να μπάζει.

Ψάχνω, μου βρίσκω Γολγοθά κι έναν σταυρό στρωμάτσο,
σώμα προσφέρω με ψυχή κι ο ιλασμός με ζώνει,
ρίχνω τα πάθη μου, διαμιάς, γυμνά στο κανναβάτσο,
κάλλιο να είμαι στη ζωή σφυρί παρά αμόνι.

Koυμέττος Κ.
(3/2/2012, Λευκωσία)

ΑΝΕΜΟΛΟΓΙΟ

Αναλαμπές λάμας σπαθιού, που σέρνουνε ιππότες,
υποτελείς των κομητών με μέλλον νεφελώδες,
καταχωρούνται πιστωτές στου έρωτα τις νότες˙ 
η φερεγγυότης χρεωστών; τοπίον ομιχλώδες.

Παραχαράχτηκε πληγή με άνθος να φαντάζει,
κελαηδούνε αστραπές, προτού βροχή να φτάσει,
κατατρεγμένη οιμωγή θωρεί κι αναστενάζει,
μα το παιχνίδι πριν χαθεί, αρνείται να το χάσει.

Ανεμολόγιο το κορμί! Πυξίδα του; το πάθος,
αγκομαχούνε τα σκυλιά, φυγόκεντρα σαν τρέχουν,
το κουρδιστήρι μεριμνά, για να προλάβει λάθος,
οι αποφάσεις της ζωής το ρίσκο τους το έχουν.

Παραμιλούνε οι σιωπές τις λέξεις που δεν είπες,
φεγγοβολά ο ουρανός να βγάλω το αγκάθι,
χαμογελάει μια ρωγμή μπροστά σε χίλιες τρύπες,
τον Μακεδόνα είδα χθες, μα ύστερις εχάθη.

Μη μ' αγαπήσεις άλλο πια, δεν έχω να σου δώσω,
αποστραγγίστηκα εψές στα πόδια μιας τροτέζας,
επιδερμίδα μιας νυχτός μ' επλάνεψε να νιώσω:
τις ψαλμωδίες του Δαυίδ σε λάρυγγα σαντέζας.

Κουμέττος Κ.
(10/8/2009, Λευκωσία)

Κατέβρεξα τη μνήμη μου......
με ληθόπνοο ύδωρ,
μ' αμνήμονες σκόνες,
με λησμόσυνα σαπούνια.
Ολονυχτίς....
την έτριβα, μανιωδώς........
στις όχθες τού ποταμού Πεδιαίου.

Χαράματα, με τρεμάμενα χέρια...
την άπλωσα...
στις παρυφές τού Ηλιάτoρα,
για να στεγνώσει.

Σε δυο-τρεις ώρες,
τσαλακωμένη κι ασιδέρωτη.......
την ξαναφόρεσα, μέσα μου....
και σάλταρα για το χθες, εναγωνίως.

Έφτασα, μέχρι... εκεί:
15 Ιουλίου 1974˙
ο λεκές δεν είχε φύγει......

Koυμέττος Κ.
(15/7/2007, Λευκωσία)

VIRTUAL REALITY

Τι κι αν θαυμάζεις, άνθρωπε, 
τα έξω μιας εικόνας;
Τα έσω δείχνουν αν καρδιάς...
το ήθος της ανθώνας!

Ξεπούλημα το σώμα σου,
μη βγάζεις νύχτα/μέρα,
μα φύλα το σα βασιλιά...
στης ζήσης τη σκακιέρα.

"Εχθρός καλού καλύτερο!"˙
ρητό, για να θυμάσαι.
Αλλιώς λειψός, αδιάκοπα,
θα νιώθεις ότι θα ’σαι!

Πυξίδα; "Μέτρον άριστον!",
να έχεις στη ζωή σου,
μονάχα, έτσι -άκου με-
θα σώσεις την ψυχή σου.

Η έγνοια σου; Eπιλογές!
Aυτές σε καθορίζουν.
Αυτός που είσαι σ' έκαναν˙
αυτές σε απαρτίζουν.

Η τύχη σου, οι φίλοι σου
και της καρδιάς το ταίρι,
δεν είναι, μόνο, σε γραμμές...
παλάμης σ’ ένα χέρι.

Στις σχέσεις όρκος; Προσφορά!
Να δίνεις! - Κι αν δεν παίρνω;
Σου απαντάει γεωργός˙
- To νόημα στο σπέρνω!

Ελεύθερα αγάπαγε,
το "πίσω" μην προσμένεις,
αλλιώς για πάντα στάσιμος˙
στην ίδια τάξη μένεις!

Koυμέττος Κ.
(20/9/2010, Λευκωσία)

ΕΛΑΙΑ

ω εσύ, κόρη εύκρατη
της Αθηνάς η πιο μυριοπλουμισμένη

ω εσύ, κόρη πανώρια, απαστράπτουσα νύφη
ηλιολουσμένη απ' της Ακρόπολης την αειθαλή δόξα
ζώνη επτάλοφη περιτυλίγει το λιόδεντρό σου σώμα

ω εσύ, κοίταξέ με!

στα λογχοειδή σου μάτια
μια εδώδιμη σκουροπράσινη στίλβη θωρώ
στα φρύδια σου έν’ αργυρόχροο πνεύμ’ αθάνατο
τα χέρια σου αντίθετης διατάξεως, δερματώδη
ο λαιμός σου κορμός οζώδης
-σκεπασμένος από φλοιό τεφρόφαιο-
κάθε ρόζος κι ένα βαλσαμωμένο δάκρυ
το χαμόγελό σου λευκωπά άνθη διανέμει
άνθη μικρά, μονοπέταλα, βότρυος ταξιανθίας

σ’ εννιά μήνες -ώριμος γέννας- ο καρπός σου
απόγονος φθινοπωρινού έρωτα
μα ανοιξιάτικης συνουσίας
νάτος –για δες τον!- ξεπροβάλλει
στο μαιευτήριο των απαρχών του κάθε χειμώνα

μ’ ένα χάδι... 
το λάδι σου μυριάδες Αχαιοί θηλάσανε
-με μέτρο ο Σωκράτης, με ήθος ο Αριστοτέλης-
ωσάν αγίασμα αναβλύζει απ’ τα ολόλευκά σου στήθη
κρήνες θηλές σοφίας λαούς ξεδιψάνε
με αμφορείς στις μεσογειακές ακτές

χαίρε, ω εσύ Ελαία!

Koυμέττος Κατσιολούδης
(21/3/2011, Λευκωσία)

ΜΕΣ ΣΤΟ ΔΙΚό ΜΑΣ ΤΟ ΣΧΟΛΕίΟ...

κανέναν, δεν περιγελούμε...
είμαστε ίσοι, συμπονούμε,
ένας τον άλλον συγχωρούμε,
τρέχουμε ν' αγκαλιαστούμε!

Δεύτερη δίνουμ' ευκαιρία,
πάνω απ' όλα η φιλία,
ουδείς αλάνθαστος στην πλάση,
περνούμε μία κι άλλη φάση,
ουδείς μας άξιος να δικάσει!

Μες στο δικό μας το σχολείο,
αληθινά, χαμογελούμε...
μες στη χαρά μας κολυμπούμε,
ήθος και γνώσεις αποκτούμε...
μες στο γαλάζιο μας πετούμε!

Συγγνώμη ξέρουμε να λέμε,
παραδεχόμαστε, αν φταίμε...
δε μας φοβίζει η ευθύνη,
αυτό θα πει: "δικαιοσύνη!"
κ' η έγνοια μας; Μην ξαναγίνει!

Τους άλλους, πάντα, βοηθούμε,
όπως εμάς τους αγαπούμε...
γονείς, δασκάλους εκτιμούμε
και κάθε μέρα προσπαθούμε...
καλύτεροι, για να γενούμε!

Koυμέττος Κ.
(15/10/2015, Λευκωσία)

ΕΔΩ, ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ!

Αχλύς, Ελλάς μου, σ’ έπνιγε˙ 
το χέρι της οθνείο,
μα Ήλιος βροντοφώναξε: "Εδώ, Πολυτεχνείο!"

Κουμέττος Κ.
(17/11/2011, Λευκωσία)

ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ

αφετηρία σιωπής
θροΐσματα ελευθερίας
αιματοβαμμένες τυμπανοκρουσίες
- «ΕΔΩ, ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ!»

λαού αφύπνισης
ηλιοβασιλέματα της χούντας
αθυρόστομα νιάτα
- «ΨΩΜΙ-ΠΑΙΔΕΙΑ-ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ!»

είμαστε άοπλοι,
γυμνοί μες στα χιόνια
- «Πίνδος αδέρφια, Πίνδος… Ενωθείτε!»

διάσπαρτοι αντίλαλοι
ιδανικών ιδεοβάτες
φωνή λαού… διαπερνάει το χρόνο
- «ΔΟΛΟΦΟΝΟΙ-ΔΟΛΟΦΟΝΟΙ!»

ΕΤΟΣ 1973: ώρα μηδέν… μαύρη τρύπα
ΕΤΟΣ 2016: σιγή…
- άξια νιάτα, ναι
αλλά εκεί Πολυτεχνείο
(υπόκλιση)

ανήμπορες σκέψεις
μακρόσυρτο κλάμα
ραίνει καρδιές
φυλλωσιές διασκορπίζει
τανκς, τανκς, τανκς,
εδώ,
εκεí,

ΠΑΝΤΟΥ!

Koυμέττος Κ.
(17/11/... - Λευκωσία)

ΧΑΪ(ΚΟΥ)ΔΕΜΑΤΑ

μάταια κοιτώ
πουλιά βασανισμένα
που αποδημούν

ஜ۩۞۩ஜ▬▬▬▬▬▬ஜ۩۞۩ஜ▬▬●▬▬

αλάργα εσύ
ξενυχτάς, μοναχή σου
αυγές προσμένεις

ஜ۩۞۩ஜ▬▬▬▬▬▬ஜ۩۞۩ஜ▬▬●▬▬

πυρακτώθηκες˙
στη σκέψη μου φαντάζεις
πυρσός που φέγγει

ஜ۩۞۩ஜ▬▬▬▬▬▬ஜ۩۞۩ஜ▬▬●▬▬

παραδόθηκα
στη δίνη τής ψυχής σου
παρασύρθηκα

ஜ۩۞۩ஜ▬▬▬▬▬▬ஜ۩۞۩ஜ▬▬●▬▬

κρύφτηκα, εκεί
το άλγος σου μ’ εκθέτει
γυμνός σε βλέπω

Κουμέττος Κ.
(25/1/06, Λευκωσία)

ΤΗΣ ΚΛΩΘώΣ... ΤΟ ΠΕΠΡΩΜέΝΟ!

Άνθρωπος είχα σαλπάρει˙ τώρα, πια, έχω μπατάρει,
κάνε, Διογένη, χάρη: Γι' άναψέ μου το φανάρι.
To δικό μου πεπρωμένο: κατηφόρα, δίχως φρένο,
ψάχνω, λείπει ο γνωστός μου, απ' το σώμα εαυτός μου.

Φαλιμέντο δεδομένο, χειροπόδαρα δεμένο,
πουθενά, πια... δε με βρίσκω, στης Φαιστού κοιτώ το δίσκο.
Όσα ήμουν τα 'χω χάσει, μεταξύ μου, πλέον, σχάση,
μ' είδαν μού 'παν είμαι πλοίο, σε χωρίς ακτών πορθμείο.

Σε βυθό τορπιλισμένο, δάκρυ μοίρας προδομένο,
άψυχο... παρατημένο˙ σίδερο, πια, σκουριασμένο.
Πες μου τι να περιμένω, μ' ερωτώ απελπισμένο,
σ' ένα βένθος φοβισμένο, κείτομαι σακατεμένο.

Της Κλωθώς το πεπρωμένο, νήμα σ' άστρο μπερδεμένο,
που ευχή, αφού μου πνίξει, μες στο σκότος θα βουτήξει.
Στων ειρκτών μου τα σοκάκια, τέσσερα μικρά παιδάκια,
συλλαβές της Ει-μαρ-μέ-νης, πυραμίδας συλημένης.

Με κοιτώ ξεθωριασμένο σε ποδήλατο κλεμμένο,
τότε, που 'γραφα σε τοίχο: "Σ' AΓΑΠΩ!"... με ένα στίχο,
σε αλάνων μνήμης χρόνια, σαν χιονάνθρωπος στα χιόνια,
που χαρά είχε να δώσει, αγνοώντας πως θα λιώσει.

Μαργαρίτες σκορπισμένες στον πυθμένα μαδημένες,
πάτος έσχατος τριγύρω˙ το μυαλό μου, πλέον, στείρο.
Προσδοκώ σε μια αχτίδα, να 'ρθει απ' την Ελευσίνα.
Περσεφόνη, φέρε λύση˙ άνοιξη, πάλι, ν' ανθίσει.

Των Φοινίκων τα καράβια, που ’χουν άφθαρτη μοράβια,
θα ’ρθουν να σε ανελκύσουν, τις πληγές να σου φιλήσουν˙
και του χθες το πεπρωμένο, θα κοιτά απορημένο,
τα πανιά σου ν’ αρμενίζουν, σαν οι γλάροι τ’ ανεμίζουν.

Θα 'σ' εσύ το πεπρωμένο κι η πυξίδα σου γραμμένο
θα ’χει πλώρη τ’ όνομά σου˙ πρύμνη, πίσω, τ’ αρχικά σου.
Και στη γέφυρα επάνω, μ’ ερυθρόδερμο Ινδιάνο,
του Κολόμβου πρώτα-πρώτα θ' ακυρώσετε τη ρότα.

Κι η ιστορία θα αλλάξει, νέο στίγμα θα χαράξει,
αναγέννηση θα έρθει, πριν ο χρόνος σας παρέλθει
κι όλοι νέο πεπρωμένο θα ’χετε ξανά δοσμένο,
και μια νέα ευκαιρία για καινούργια κοινωνία.

Koυμέττος Κατσιολούδης
(6/3/ 2011, Λευκωσία)

ΞΕΤΣίΠΩΤΟΣ άΓΓΕΛΟΣ

Κρύβεσαι, πίσω, απ' την ίδια την ψυχή σου,
όλα π' αγάπησες τα ξεπούλησες σ' εκπτώσεις,
βρέχει σκοτάδι -το κοιτάζεις, μοναχή σου-
πόσα αγώγια, διερωτάσαι, θα πληρώσεις;

Έρχονται νύχτες, σε κορμιά σε ανταμώνουν,
πέφτεις, σηκώνεσαι˙ του Σταυρού βιώνεις στάση,
λείπει φεγγάρι˙ τ' άστρα τρέμουν, μαραζώνουν,
πώς να φωτίσουν με το λίγο φως τους πλάση;

Greenwich σχίζει τους παράλληλους ματώνει,
Σύμπαν λυκνίζεται και διαστέλλει την ηχώ του,
Borges συγγράφει˙ σκέψη, κάτω, την καρφώνει,
ο Καζαντζάκης, δίπλα, ψάχνει το Θεό του.

Πήρες πεσκέσι για φιλιά σου, λόγια, χάδια,
στέκεις ολόγυμνη, ιλασμό ποθ’ η ματιά σου,
σβήνεις τη λάμπα˙ η καρδιά σου είναι άδεια,
θλίψη αρμέγεις, άγγιξες την εσχατιά σου.

Νάτρον, ρητίνη˙ ταριχεύεις μια στιγμή σου.
Ήταν Ιούνιος! Βρέφος ’σύ σε μνήμης κούνια,
γάλα ζητούσες να κοπάσουν οι λυγμοί σου,
έξω βομβούσαν μελωδίες τα ζουζούνια.

Πόρνη σε λένε, από τότε που θυμάσαι,
δένεις, ξετσίπωτα, σ' ένα κόμπο τη σιωπή σου,
δάκρυ το πνίγεις˙ γέρνεις, κάνεις πως κοιμάσαι,
σ' όνειρο, μήπως, μάνα δει την προκοπή σου.

Κουμέττος Κατσιολούδης
(26/10/2010, Λευκωσία)

ΑΡΧάΓΓΕΛέ ΜΟΥ ΜΙΧΑήΛ...

Στρατιώτες σού κυκλώσανε...
τ' Ασώματό σου Σώμα
κι ας είν' το μέλλον ζοφερό,
εγώ, τη μέρα καρτερώ.........
της άνοιξης, ακόμα.

Αρχάγγελέ μου Μιχαήλ........
το θάμα σου, για κάμε..
στο χώμα, που γεννήθηκα,
εκεί, που γαλουχήθηκα,
για πάντα, πάλι... να 'μαι!

Κι αν χρόνια πάνε, φεύγουνε...
η μνήμη σκλαβωμένη......
τον πόθο τής επιστροφής........
στη γη τής πιο βαθιάς πληγής,
νυχθημερόν, υφαίνει.

κουμέττος κ.
(8/10/15 - 16:16, λευκωσία)

ΟΛΑΝΘΙΣΤΕΣ ΕΛΠΙΔΕΣ

Σε δυο τροχούς τα χέρια σου κυλάνε τη ζωή σου˙
στο βλέμμα σου κουρνιάζουνε των αητών βλαστάρια,
μυρίζουνε τριαντάφυλλα, τουλίπες Παραδείσου
κι αμέτρητα -ολόλευκα- μετρώ μαργαριτάρια.

Το σθένος σου καλύπτεται μες στο χαμόγελό σου,
στρατοί θα το ζηλεύανε αν το 'βλεπαν σε μάχη.
Mα να σκοτώνεις άνθρωπο, για σέ: ανώφελό σου,
δακρύζεις σα θερίζουνε μες στο χωράφι στάχυ.

H μάνα που σ' ανάθρεψε και σ' είχε πριν γεννήσει,
περήφανη καταμετρά τα κατορθώματά σου˙
κι ο κύρης σου τα βλέφαρα -για πάντα πριν τα κλείσει-
για χάρην σου τα άνοιξε να δει τα όμματά σου.

Το νόημα το έπιασες, προτού αυτό εσένα˙
ταχύρυθμα μεγάλωσες κι αντρώθηκες μ' αλήθειες.
Ποτέ δεν καταδέκτηκες χαζίρικα, κλεμμένα,
στα έσω τής καρδούλας σου: αστείρευτες προμήθειες.

Στα χνάρια σου ολάνθιστες φυτρώνουν οι ελπίδες,
οι εποχές ενώνουνται σε μι' άνοιξη αιώνια˙
ο κόσμος μας στην όψη σου: στιλπνός, χωρίς ρυτίδες,
γιομάτος για τον δίπλα του μ' απύθμενη συμπόνοια.

Θα ήθελα να γένεσουν των νέων Ευαγγέλιο,
υφάντρα για το ήθος τους και το ανάγιωμά τους.
Aρχών τους η κολώνα τους -το πιο γερό θεμέλιο-
υπόστρωμα ποιότητας˙ ψυχής τ' αστάρωμά τους!

Κουμέττος Κ.
(3/10/2012, Λευκωσία)

ΞύΠΝΑ, ΩΡΑίΑ ΚΟΙΜΩΜέΝΗ!

Πήρα χρυσάφι απ' τον Ήλιο
κι ένα λουλούδι απ' τη γη,
άκαρπο ήταν το ειδύλλιο,
ώσπου αφίχθηκες εσύ.

Μες στην αγκάλη σου αχτίδες...
πάντες, σε φώναζαν Αυγή,
μα πριν σε ζώσουνε ρυτίδες,
είχες σε λήθαργο πνιγεί.

Ξύπνα, Ωραία Κοιμωμένη,
το παραμύθι σ' αναμένει˙
στου εφιάλτη το πλατό,
πέρασαν χρόνια εκατό.

Ξύπνα, Ωραία Κοιμωμένη,
όλη η πλάση περιμένει,
γνέθει ελπίδα, προσδοκεί˙
φως μες στα μάτια σου να δει!

Έβδομη Μοίρα, φέρ' μας δώρο,
Πρίγκιπα, φάνου να χαρείς,
ψάξε να βρεις κομμένο λώρο
-ήρωας Μέγας θα γενείς-

τρέξε και μην το μετανιώσεις,
έσω στο κάστρο μας για μπες,
μ' ένα φιλί να μας ενώσεις,
μ' άξιες τού χθες μας εποχές.

Κουμέττος Κ.
(1/6/2012, Λευκωσία)

ΜήΚΩΝ Η ΡΟΙάΣ

Μ' ένα δοξάρι και βιολί
ο Κύρης σου Σε ψάχνει
κι Εσύ φιλί Του καρτερείς
στης Βηθλεέμ τη φάτνη.

Άστρου -ψηλά- το φως˙ πληγή,
φαντάζ' η νύχτα τρύπια,
πέφτει σα λάβα στη βροχή,
ευχή να 'χουν τα νήπια.

Αντιλαλούν οι εποχές˙
τους οδυρμούς σου, Μάνα,
σ' Άγιο Σταυρό -στο Γολγοθά-
στραγγίστεις απ' το κλάμα.

Στον Όλυμπο εχλώμιασε
του Δία το σινάφι
κι ο Κωνσταντίνος σφράγιζε
τη νίκη, δίχα μάχη.

Μήκων η Ροιάς ανθοβολεί
Μαρτάπριλο και Μάη,
για να 'χ' η πλάσις άνοιξη˙
ελπίδα να κοιτάει.

Κουμέττος Κ.
(9-2-2013, Λευκωσία)