Ο δικός μου ο Χριστούλης,
όπου τον καλούν πηγαίνει,
είναι άσχημος, χοντρούλης.........
κοντοπίθαμος μικρούλης........
κι ούτε γράμματα μαθαίνει.
Ο δικός μου ο Χριστούλης,
είναι Βούδας κι ο Αλλάχ,
Μανιτού κι ο Αλφαντούρ μου,
Χριστιανός, μα κι ο γκιαούρ μου,
ο Κολόμβος κι ο Σεβάχ.
Ο δικός μου ο Χριστούλης,
είναι δόρυ μου κι ασπίδα...
της ζωής αλφαβητάρι,
των ονείρων μου οι φάροι......
ξενιτιά μου κι η πατρίδα.
Ο δικός μου ο Χριστούλης,
στο δικό μου το μυαλό,
είναι ουρανός γαλάζιος,
των ιππέων ο Σαβάζιος,
μια βαρκούλα στο γιαλό.
Ο δικός μου ο Χριστούλης,
είναι Φαραώ κι ο Δίας,
είναι Όμηρος, Καβάφης,
γεωργός, βοσκός, σαράφης....
μα κι ο γλύπτης ο Φειδίας.
Ο δικός μου ο Χριστούλης,
στη δικιά μου την καρδιά,
είναι βρέφος κι ο παππούλης,
ο γλυκός μου πατερούλης.....
κι η καλή μου η γιαγιά.
Ο δικός μου ο Χριστούλης,
της μανούλας είναι χάδι,
Ήλιος είναι κι η Σελήνη,
είναι Αλαντίν και τζίνι,
είναι φως μες στο σκοτάδι.
Ο δικός μου ο Χριστούλης,
ξέρει να με συγχωρνά,
τρυφερά, να με κοιτάζει,
να μου λέγει: "Δεν πειράζει!"...
και κρασί να με κερνά.
Ο δικός μου ο Χριστούλης,
σ' εκκλησιές, για λίγο, μπαίνει,
μες σ' εντατικές γυρίζει,
μες σε φυλακές δακρύζει,
στα μπουρδέλα κατεβαίνει.
Ο δικός μου ο Χριστούλης,
έχει τόση αγκαλιά....
που χωρά, όλη, την πλάση,
όρη, θάλασσες και δάση,
δίχα διάκριση καμιά.
κουμΕττος κ.
(30/10/17 - 19:29, λευκωσία)
