- Κι ο κόσμος, παππού μου; Όμορφος ή άσχημος;
- Καθρέφτης σου, παιδί μου. Βλέπεις αυτό που είσαι.

κουμΕττος κ.
(4/11/17 - 07:19, λευκωσία)

Πάντα, ξεκινώ το αμάξι μου... και βάζω όπισθεν. Όταν φεύγω από τον Κορμακίτη μου... μου παίρνει κάποια ώρα να εναρμονίσω τα θέλω μου... με τα πρέπει μου.....

κουμΕττος κ.
(4/11/17 - 07:06, λευκωσία)

Στην αγάπη δίνεσαι. Δίνεσαι, χωρίς ν' αφήνεις υπόλοιπο. Χωρίς να μετράς. Χωρίς να ζυγίζεις. Η αγάπη δεν είναι δικαιοσύνη. Ούτε ισορροπία. Η αγάπη είναι πτώση. Πτώση δοτική... που σήμερα, εν έτει 2017, σχεδόν...... εξαλείφθηκε.

κουμΕττος κ.
(3/11/17 - 20:34, λευκωσία)

Να καταδύεστε μες στους ανθρώπους. Κι η νεκρά θάλασσα... θάλασσα φαίνεται στην επιφάνεια.

κουμΕττος κ.
(3/11/17 - 18:39, λευκωσία)

Αυτός, που θρηνεί......
θέλει τον χρόνο του.
Άδικα, λοιπόν, του χαμογελάτε!
Για τον τυφλό...
δεν έχει διαφορά..........
η μέρα από τη νύχτα.

κουμΕττος κ.
(3/11/17 - 18:14, λευκωσία)

Έρωτας σημαίνει, εκατέρωθεν, διαύγεια στα βλέμματα. Σημαίνει να βλέπεις στα τρίσβαθά τους.... ψυχές -διανθισμένες- μ' ανέσπερα χαμόγελα.

κουμΕττος κ.
(3/11/17 - 17:59, λευκωσία)

Όταν έχεις κολλημένο το χέρι σου στα μάτια σου, δεν καταλαβαίνεις πως είναι χέρι. Έτσι, κι ο άνθρωπός σου. Μπορεί να είναι, δίπλα σου, για χρόνια... και να μην τον αναγνωρίζεις.

κουμΕττος κ.
(3/11/17 - 17:34, λευκωσία)

Συγγνώμη! Σου έδωσα περισσότερη αλήθεια απ' όσην μπορούσες ν' αντέξεις.

κουμΕττος κ.
(3/11/17 - 15:05, λευκωσία)

- Κι η ευγένεια, παππού μου;
- Ευλογημένο ψιλόβροχο, παιδί μου. Λιώνει, τρυφερά... και τη ζάχαρη... και το αλάτι.

κουμΕττος κ.
(3/11/17 - 14:40, λευκωσία)

Η απύθμενη μαγεία τής ωρίμανσης τής ψυχής μας καθρεφτίζεται στον αφαιρετισμό της. Και δεν αναφέρομαι, μόνο, στο τι -αξιολογικά- κρίνοντας... πετά και στο τι αφήνει... αλλά, κυρίως, στο πώς και πόσο -περίτεχνα- πλέον, συμπυκνώνει... χιλιάδες άχρονες αιωνιότητες σ' απειρελάχιστες φθινοπωρινές ψιχάλες, διανθίζοντας την αποδημιά μ' ολόλευκα μαντήλια, διότι ο σεβασμός στον αποχαιρετισμό... αν και δεν αποδεικνύει πως πήραμε το μάθημά μας, αποδεικνύει πως έχουμε αφομοιώσει κανόνες και τρόπους υγιούς συμπεριφοράς κι ο δρόμος τού περαιτέρω εξευγενισμού μας, παραμένει, ακόμη... ορθάνοιχτος.

κουμΕττος κ.
(2/11/17 - 14:14, λευκωσία)

Κι ονειρευόμαστε. Κι όλο φεύγουμε... για τόπους αλαργινούς. Τόπους, που δεν ξέρουμε και, κυρίως, που δε μας ξέρουν. Διότι το δεύτερο μάς είναι πιο απαραίτητο. Μας είναι η απόλυτη ανακούφιση. Η απόλυτη συγχώρεση. Η απόλυτη επανεκκίνηση. Και το μιλίμετρο... και πάλι στο μηδέν. Κι ας είναι η μηχανή... ξεχαρβαλωμένη. Ποιος τη βλέπει!

κουμΕττος κ.
(1/11/17 - 21:54, λευκωσία)

Πίσω από κάθε μας χαμόγελο κρύβεται κι ένας Γολγοθάς και μια σταύρωση. Αλλά και μια ανάσταση. Μια ανάσταση, που μας έστησε στο ραντεβού μας. Που πέρασε το τριήμερο κι ούτε που φάνηκε. Που πέρασε το τριήμερο... κι ούτε που σκέφτηκε να μας κάνει ένα τηλέφωνο. Μι' αναπάντητη, έστω. Κι αυτή η αδιαφορία....... πιότερο, πληγώνει..... πιότερο, σκοτώνει........

κουμΕττος κ.
(1/11/17 - 21:24, λευκωσία)

Δεν ήταν χάδια. Σκανάρισμα ήταν... για να σ' έχω. Ήξερα καλά πώς θα έφευγες.

κουμΕττος κ.
(1/11/17 - 20:14, λευκωσία)

Με κουράζουν οι κατά γράμμα άνθρωποι. Αυτοί λέω, οι ολιγόμυαλοι... που σε ξυπνάνε, για να σου δώσουν στην ώρα του... το υπνωτικό σου.

κουμΕττος κ.
(1/11/17 - 18:04, λευκωσία)

Συλλέγω συγγνώμες. Τις βάζω στη σειρά, μπροστά μου. Από την πιο κοντή προς την πιο ψηλή. Να με βλέπουν και να τις βλέπω στα μάτια, όλες. Να μην μπορούν να κρύβονται η μια πίσω από την άλλη. Διότι είναι, σε όλους, γνωστό... πως συνήθως κρύβεται... όποιος λέει ψέματα· όποιος λέει πράγματα, που δεν τα εννοεί. Κ' οι συγγνώμες είν' επιρρεπείς...... σε κάτι τέτοια. Λάθος! Πάρα πολύ επιρρεπείς, ήθελα να πω.

κουμΕττος κ.
(1/11/17 - 15:00, λευκωσία)

Αναζητώ, πάντα, την ουσία και την αξία, στα βαθιά. Ξέρω καλά.... πως τα διαμάντια και τα μαργαριτάρια.... δεν τα βρίσκεις στην επιφάνεια. Αλλά αν..... κάποτε, μου τύχει.... να δείτε τι χαρές, που κάνω.......

κουμΕττος κ.
(1/11/17 - 7:17, λευκωσία)

Πεθαίνω, μόλις φτάσω στον προορισμό μου. Πεθαίνω, μες σε μια βαρεμάρα θανατηφόρα. Μονάχα, ο δρόμος... με σώζει!

κουμΕττος κ.
(1/11/15 - 10:49, λευκωσία)

Κι ότανε δε θα 'χεις πού να πας... μην έρθεις σ' εμένα. Μ' αρέσει να 'μαι προτεραιότητα. Όχι... έσχατη ελπίδα...

κουμΕττος κ.
(1/11/13 - 17:59, λευκωσία)

ΓΙΑ ΣΣΙύΨΕ, ΠΕΝΤΑΔάΧΤΥΛΕ......

πο' ν' έσσιυψες, ποττέ σου,
για σσιύψε, απροσσιύνητε,
π' αρνιέσαι κάθε φέσιν...
τζι' εγιώνι 'ννά σου το γρωστώ,
εν δέχουμαι πεσσκέσιν.

Τα γρόνια, Πενταδάχτυλε,
που είμαι ξόμακρά της........
ανάφκουν, μέσα μου, λαμπρόν...
χτυπούν με... με κουρπάτζιν,
τζιαι τρέσσιει δίχ' αναπαμόν,
το δάκρυν μου αρκάτζιν.

Για σσιύψε, Πενταδάχτυλε,
για πε της ν' αψηλώσει,
στες μούττες, πάνου, των ποδκιών...
να στήσει το κορμίν της,
για να τη δω, για νακκουρίν....
για να χαρώ το δειν της.

Τα γρόνια, Πενταδάχτυλε,
αχ, φεύκουσιν τζιαι πάσιν.....
τζι' εγιώ γερνώ μες στη ζωήν,
μ' έναν καμόν κουττούτσιην......
εις στην Τζιερύνειαν να στραφώ,
ας εν... μες στο σεντούτζιν.

κουμΕττος κ.
(31/10/17 - 18:11, λευκωσία)

Μην πέφτεις στην παγίδα, για εύκολα συμπεράσματα, αν δεν ξέρεις τα γεγονότα από την αρχή. Διότι κάποιος, που νομίζεις πως σου κλείνει το μάτι... ίσως, απλά, ν' άνοιξε το άλλο.

κουμΕττος κ.
(31/10/17 - 16:19, λευκωσία)

Κι όταν σε γνώρισα, λίγο... χαμογέλασα. Κι ας μην ξέρω... πόσο απέχει το λίγο από το πολύ... ή πόσο πολύ εμπεριέχεται μες στο λίγο.

κουμΕττος κ.
(31/10/16 - 22:42, λευκωσία)

ΚάΘΕ ΠΡώΤΗ ΤΟύ ΝΟέΜΒΡΗ...

Κάθε πρώτη τού Νοέμβρη...
μακρακούγονται ερπύστριες
κ' οι ψυχές μας... Πατησίων...
των παιδιών μας προασπίστριες.

Μια κραυγή... Πολυτεχνείο...
ξεγεννά αυτός ο μήνας [...]
κι αλυσίδες, που μας σέρναν...
σε υπόγεια καραντίνας.......
ξαναέρχονται στη μνήμη...
κουβαλώντας την οδύνη.

Τι κι αν ήρθαν... ήρθαν, πάλι...
άλλες χούντες, μ' άλλες μάσκες;
Στ' αψηλά πλησιάζ' η Ώρα,
που θα ρίξουμε... τραγιάσκες.

κουμΕττος κ.
(1/11/14 - 8:21, λευκωσία)

Οι άντρες δεν κλαίνε. Οι γυναίκες μάς είπαν, μόνο, κλαίνε. Και σταματήσαμε, νωρίς, να κλαίμε. Και μεγαλώσαμε, απότομα. Μα κάθε που βλέπουμε γυναίκα τρέχουμε, κοντά της. Χουφτώνουμε, εναλλάξ, τα βυζιά της και τα θηλάζουμε, για ώρες. Όταν χορτάσουμε μάς παίρνει αγκαλιά και μας χτυπάει, τρυφερά, στην πλάτη. Κι αφού ρευτούμε... κατόπιν, καρφώνουμε... μ' ευγνωμοσύνη, το βλέμμα μας..... μες στο δικό της. Κι αυτή, αμέσως, αρχίζει να δακρύζει. Να δακρύζει το δικό μας το δάκρυ, για να παραμένουμε, εμείς, άντρες.... ψεύτικες σε κομπολόγια χάντρες.....

κουμΕττος κ.
(31/10/17 - 06:24, λευκωσία)

Ο ΔΙΚόΣ ΜΟΥ Ο ΧΡΙΣΤΟύΛΗΣ

Ο δικός μου ο Χριστούλης,
άπλετα, χαμογελάει..............
έχει βλέμμα, δίχα φθόνο....
δε βολεύεται σε θρόνο.......
και τους πάντες αγαπάει.
Ο δικός μου ο Χριστούλης,
ο δικός μου ο Θεός,
είναι άσπρος, είναι μαύρος,
είναι βάζελος και γαύρος,
είναι άνθρωπος καλός.

Ο δικός μου ο Χριστούλης,
όπου τον καλούν πηγαίνει,
είναι άσχημος, χοντρούλης.........
κοντοπίθαμος μικρούλης........
κι ούτε γράμματα μαθαίνει.
Ο δικός μου ο Χριστούλης,
είναι Βούδας κι ο Αλλάχ,
Μανιτού κι ο Αλφαντούρ μου,
Χριστιανός, μα κι ο γκιαούρ μου,
ο Κολόμβος κι ο Σεβάχ.

Ο δικός μου ο Χριστούλης,
είναι δόρυ μου κι ασπίδα...
της ζωής αλφαβητάρι,
των ονείρων μου οι φάροι......
ξενιτιά μου κι η πατρίδα.
Ο δικός μου ο Χριστούλης,
στο δικό μου το μυαλό,
είναι ουρανός γαλάζιος,
των ιππέων ο Σαβάζιος,
μια βαρκούλα στο γιαλό.

Ο δικός μου ο Χριστούλης,
είναι Φαραώ κι ο Δίας,
είναι Όμηρος, Καβάφης,
γεωργός, βοσκός, σαράφης....
μα κι ο γλύπτης ο Φειδίας.
Ο δικός μου ο Χριστούλης,
στη δικιά μου την καρδιά,
είναι βρέφος κι ο παππούλης,
ο γλυκός μου πατερούλης.....
κι η καλή μου η γιαγιά.

Ο δικός μου ο Χριστούλης,
της μανούλας είναι χάδι,
Ήλιος είναι κι η Σελήνη,
είναι Αλαντίν και τζίνι,
είναι φως μες στο σκοτάδι.
Ο δικός μου ο Χριστούλης,
ξέρει να με συγχωρνά,
τρυφερά, να με κοιτάζει,
να μου λέγει: "Δεν πειράζει!"...
και κρασί να με κερνά.

Ο δικός μου ο Χριστούλης,
σ' εκκλησιές, για λίγο, μπαίνει,
μες σ' εντατικές γυρίζει,
μες σε φυλακές δακρύζει,
στα μπουρδέλα κατεβαίνει.
Ο δικός μου ο Χριστούλης,
έχει τόση αγκαλιά....
που χωρά, όλη, την πλάση,
όρη, θάλασσες και δάση,
δίχα διάκριση καμιά.

κουμΕττος κ.
(30/10/17 - 19:29, λευκωσία)

Το να λες είμαι Έλληνας δεν αρκεί. Προϋποθέτει μεγαλοψυχία τόση, που να χωράει εκατό οικουμένες.

κουμΕττος κ.
(30/10/17 - 16:09, λευκωσία)

Αυτοδίδακτες μέρες. Ορφανές κι από ελπίδα. Μα μες στ' ανέλπιδο έγιναν... οι μεγαλύτερες εκπλήξεις.

κουμΕττος κ.
(30/10/17 - 06:54, λευκωσία)

Ο χρονός κυλά. Τα ρολόγια τον υπολογίζουν με ώρες, λεπτά, δευτερόλεπτα. Ενώ εγώ... με τα φιλιά σου.

κουμΕττος κ.
(30/10/17 - 06:29, λευκωσία)

ΓΕΡΑΣΜέΝΑ ΠΑΙΔΙά..........

Γερασμένα παιδιά............
σ' έναν κόσμο ρουφιάνων,
θεατρίνων, πουτάνων,
αρχηγών λαοπλάνων.
Γερασμένα παιδιά............
μπάσταρδο τ' όνειρό τους,
των γονιών τους... δικό τους,
το ανεκπλήρωτό τους.

Γερασμένα παιδιά...........
πριν -ακόμη- γεράσουν,
πριν -ακόμη- παιχνίδι,
πριν -καλά- το χορτάσουν.
Γερασμένα παιδιά..........
από άγουρα... σάπια,
καταπίνουνε χάπια,
κ' οι ρυτίδες δρολάπια.

Γερασμένα παιδιά............
σ' εργοστάσια σχολεία,
η ζωή τους δουλεία,
δίχα κόμμα, τελεία.
Γερασμένα παιδιά...........
των εμπόρων βιασύνη
κ' η αισχρή μας ευθύνη;
Συνεργοί στην οδύνη!

κουμΕττος κ.
(29/10/17 - 15:42, λευκωσία)

- Απόλυτος έρωτας. Ανοξείδωτος πόθος.
- Άκου ανοξείδωτος πόθος... χα!χα! Καύλα... καύλα, τη λένε, κορίτσι μου. Ακούς; Καύ-λα! Πες το, μαζί μου.... καύ-λα.....

κουμΕττος κ.
(29/10/17 - 14:42, λευκωσία)

Για να λάμψεις διά της απουσίας σου, από τη ζωή κάποιου... προέχει και προϋποθέτει να έλαμπες διά της παρουσίας σου.

κουμΕττος κ.
(29/10/17 - 14:22, λευκωσία)

Σε είδα. Άλλαξες! Δε σου έμοιαζες. Τι να σου πω; Ξέρασα.

κουμΕττος κ.
(29/10/17 - 12:04, λευκωσία)

Δε μου λες; Πόσες φορές αρνήθηκες την καρδιά σου; Τόσες είναι κ' οι φορές, που ο Εφιάλτης σου... εμφανίστηκε στον Ξέρξη σου......

κουμΕττος κ.
(29/10/17 - 10:16, λευκωσία)

Σε μεγάλες οικογενειακές χαρές, γίνεται κι ένα σιωπηρό μνημόσυνο προς αυτούς που έφυγαν. Σε αυτούς που έφυγαν, πρόωρα... είτε στα δέκα τους, είτε στα πενήντα τους, είτε στα εκατό τους. Διότι όταν φεύγουν δικοί μας άνθρωποι, πριν από εμάς... πάντα, φεύγουν... πρόωρα. Κι οι όποιες οικογενειακές χαρές... κουβαλούν κι ένα μειδίαμα μελαγχολικής ευτυχίας............

κουμΕττος κ.
(29/10/17 - 09:33, λευκωσία)

Και στην αγάπη να 'στε γρήγοροι, όπως τα χελιδόνια. Άρχισαν να ψυχραίνουν οι καρδιές; Γι' άλλες. Πιο ζεστές! Πριν φανεί ο χειμώνας. Ο χειμώνας... δεν είναι παίξε-γέλασε. Είναι θάνατος!

κουμΕττος κ.
(29/10/17 - 08:33, λευκωσία)

Κι η Κερύνεια μάς αναμένει. Μας αναμένει στο λιμανάκι της. Και ξέρετε πώς! Όπως κάτι μανάδες ναυτικών, που όσο περνάει ο καιρός.... αναμένουν, πλέον......... το χειρότερο.

κουμΕττος κ.
(29/10/17 - 08:21, λευκωσία)

Λες κ' η μοίρα μας τ' ΟΧΙ..........

κουμΕττος κ.
(28/10/16 - 11:45, λευκωσία)

Μου επιτρέπεις, Ντίνο μου; Ενός λεπτού κραυγή, για όσους κώλωσαν την τελευταία στιγμή κι αρνήθηκαν να διεκδικήσουν τ' όνειρό τους.

κουμΕττος κ.
(28/10/16 - 15:04, λευκωσία)

Υπομονή, φιλαράκο μου. Υπομονή να νυχτώσει. Τη μέρα... πολλές ψυχές... τις νομίζουμε για Παναγίες. Ξεγελιόμαστε! Δεν καλοφαίνεται, βλέπεις... κι η κόκκινη λάμπα τους.

κουμΕττος κ.
(28/10/17 - 08:42, λευκωσία)

Καμία σχέση (ούτε και με τον εαυτό μας), δεν επιβιώνει... αν δεν έχει αρμονία. Άλλη λέξη... πιο εύστοχη, δεν κατάφερα να εντοπίσω.

κουμΕττος κ.
(27/10/17 - 20:28, λευκωσία)

Είδες γυναίκα να γεννά; Ένα να θυμάσαι! Οι μεγαλύτερες χαρές γεννιούνται με αφόρητο πόνο.

κουμΕττος κ.
(27/10/17 - 19:19, λευκωσία)

Ισότητα ΔΕΝ σημαίνει και δικαιοσύνη. Δικαιοσύνη ΔΕΝ ΕίΝΑΙ να ξεκινούν τον αγώνα από την ίδια γραμμή εκκίνησης... ο πεινασμένος κι ο χορτάτος.

κουμΕττος κ.
(27/10/17 - 19:08, λευκωσία)

Ποτέ μας, δε θα έχουμε αυτά που θέλουμε, διότι ποτέ μας δε θελήσαμε αυτά που έχουμε. Διότι μάθαμε να κυνηγάμε την ευτυχία... ακόμη, κι όταν.... την κρατάμε αγκαλιά.

κουμΕττος κ.
(27/10/17 - 18:38, λευκωσία)

Κι ό,τι δεν τους βόλευε το έριξαν μες στην πυρά... ή στη μυθολογία.

κουμΕττος κ.
(27/10/17 - 06:37, λευκωσία)

Αν θες να ξεπεράσεις τον αντίπαλό σου... κολάκευσέ τον. Θα μαρμαρώσει.

κουμΕττος κ.
(26/10/17 - 21:22, λευκωσία)

Μαζί σου, όπου κι αν είμαι... είμαι στο σωστό μέρος.

κουμΕττος κ.
(26/10/17 - 20:07, λευκωσία)

Σε αχρηστία ο εγκέφαλος. Σιγά-σιγά θα επέλθει κι η αναμενόμενη μετάλλαξη. Άνθρωποι, χωρίς κεφάλι.

κουμΕττος κ.
(26/10/17 - 19:34, λευκωσία)

ΠΡΟΜάΝΤΕΜΑ ΤΟύ έΡΩΤΑ

Αλύτρωτη οδύνη μου.....
χρησμός ο σπαραγμός σου,
ο πόνος σου, σαν πόνος μου,
η θλίψη σου, σαν κλώνος μου,
συνάμα... κι ο λυγμός σου.

Σ' ανυποψίαστες στιγμές....
μαζί σου... στήριγμά σου,
προμάντεμα τού έρωτα...
σαν φως μες στ' αφανέρωτα,
το κάθε κοίταγμά σου.

Κι ανθίσανε, απρόσμενα...
μυριάνθεμα λουλούδια,
οι λύπες, πίσω, ξέμειναν,
τα μοιρολόγια έγιναν....
ολόχαρα τραγούδια.

Κι αμάραντο... το όνειρο....
δεν έσβησε, πριν φέξει...
μα την αυγή αγνόησε
και δυο καρδιές ευνόησε.....
να θεωθούν στη ζεύξη.

Ανέσπερος ο πόθος μας...
και τ' άστρα κι η Σελήνη,
ζηλεύουν τ' αχαλίνωτο......
(με λόγια; Είν' ανείπωτο!),
μες στη ζεστή μας κλίνη.

κουμΕττος κ.
(26/10/17 - 18:12, λευκωσία)

Κι η μάνα μου· μη με ακούσει να βήξω στον ύπνο μου. Έρχεται και μου φέρνει νερό. Και κατεβαίνει, ξανά, στον κάτω κόσμο.

κουμΕττος κ.
(25/10/17 - 22:49, λευκωσία)

Κι η αγάπη; Ένας ορίζοντας, που όσο τον πλησίαζε... τόσο ξεμάκραινε.

κουμΕττος κ.
(25/10/17 - 22:39, λευκωσία)

Τίποτα, δε θα αναγνωρίσεις, αν δεν το έχεις ξανασυναντήσει. Τίποτα, δεν έρχεται, αν δεν ήρθε, ήδη. Και τίποτα... δε θα μάθεις, αν δεν το ξέρεις, ήδη.

κουμΕττος κ.
(25/10/17 - 22:31, λευκωσία)

Μην αναζητάτε το νόημα τής ζωής. Δώστε της το. Όπως όταν είναι ανάλατο το φαγητό και τ' αλατίζετε.

κουμΕττος κ.
(25/10/17 - 22:08, λευκωσία)

Συνοπτικά.
Άλλοι μας πόθησαν
κι άλλους ποθήσαμε.

κουμΕττος κ.
(25/10/17 - 21:49, λευκωσία)

- Ποιος κερδίζει στη ζωή, παππού μου;
- Πάντα, ο τελευταίος, παιδί μου. Μόνο, οι βλάκες βιάζονται να φτάσουν, πρώτοι, στο τέρμα.

κουμΕττος κ.
(25/10/17 - 20:56, λευκωσία)

Έσκυψα και μάζεψα με τη χούφτα μου λίγη από τη μοναξιά σου. Σηκώθηκα. Κάποιες σταγόνες κύλησαν ανάμεσα στα δάκτυλά μου κι έσταξαν χάμω, επάνω σε κάτι ξερόχορτα. Αμέσως, πήραν φωτιά. Σε λίγο, έγιναν στάχτη. Γύρισες και με είδες. "Είδες;", με ρώτησες. "Μοναξιά... σημαίνει στάχτη. Κάτι πολύ πιο χειρότερο από το θάνατο, που γίνεσαι χώμα".

κουμΕττος κ.
(25/10/17 - 20:49, λευκωσία)

Τους βλάκες δεν τους συγχωρούσε, ούτε μια φορά, ο παππούς μου. "Άδικος κόπος!", μου έλεγε.

κουμΕττος κ.
(25/10/17 - 06:51, λευκωσία)

[...]
- Τ' ανοιχτά παράθυρα... δεν είναι, για να βλέπουμε, έξω, παιδί μου... αλλά για να πετάξουμε προς τα έξω.

κουμΕττος κ.
(24/10/17 - 17:44, λευκωσία)

- Νικήσαμε.
- Μα είμαστε πεσμένοι κάτω.
- Ακριβώς. Σκέψου πως έχει και πιο κάτω.

κουμΕττος κ.
(24/10/17 - 17:01, λευκωσία)

Όπως τα λες είναι, του είπε. Κι απομακρύνθηκε. Δεν είχε νόημα να μιλά, μαζί του. Ο άλλος άκουγε, μόνο, όσα πίστευε. Στα υπόλοιπα έβαζε σίγαση. Κι ανέμενε να πει τα δικά του. Οι άνθρωποι, δύσκολα, ακούνε. Κάνουν πως. Κάνουν τάχατες. Παιχνίδια στημένα οι συζητήσεις. Διάλογοι, δήθεν, βαφτίζονται... οι παράλληλοι μονόλογοι.

κουμΕττος κ.
(24/10/17 - 06:55, λευκωσία)

Κι όταν σε στείψουν, σαν λεμονόκουπα... τότε, θα σε πετάξουν. Νόμος! Κατάλαβες, φιλαράκο;

κουμΕττος κ.
(23/10/16 - 18:06, λευκωσία)

- Πώς θα γίνω καλύτερος άνθρωπος, παππού μου;
- Να συγχωράς τον εαυτό σου, παιδί μου!
- Μόνο;
- Δεν είναι τόσο απλό...

κουμΕττους κ.
(23/10/17 - 18:37, λευκωσία)

- Πώς να διαλέξω τον άνθρωπό μου, γιαγιά μου;
- Με την καρδιά σου, κορίτσι μου. Το μυαλό σου... θα ψεύδεται. Θα ψεύδεται τόσο καλά, που ακόμη κι εσύ... θα το πιστεύεις.

κουμΕττους κ.
(23/10/17 - 18:09, λευκωσία)

Εκατοντάδες θάνατοι. Νήματα ζωής είμαστε. Γιομάτα κόμπους. Που ίσα και προλάβαμε να δέσουμε.

κουμΕττους κ.
(23/10/17 - 16:58, λευκωσία)

Mικραίνεις κι όλο μικραίνεις, για να χωράς στο όλο και πιο λίγο. "Όχι, δεν είναι συμβιβασμός, πάντα!", μου είπες. "Είναι κι εκκαθάριση. Είναι και πετάω τ' άχρηστα κι ας, εντέλει... δε μου μείνει τίποτα".

κουμΕττος κ.
(23/10/17 - 06:43, λευκωσία)

ΚΑΙ ΞέΧΝΑ ΤΙΣ ΙΘάΚΕΣ...

Στ' απύθμενα σου βάθη...
το σκότος πιο τραχύ,
πηγάδι, δίχα πάτο.......
κι εσύ πολύ πιο κάτω,
κορμί, χωρίς ψυχή.

Στ' ανήλιαγα σοκάκια...
τους νόμους τής σιωπής,
μη μάθεις, μην αντέχεις...
διεκδίκα, αν θα έχεις........
το χρώμα τής αυγής.

Στον Ήλιο τής καρδιάς σου,
την πλάτη, μη γυρνάς...
γιατί, πάντα, μπροστά σου,
θα είναι στη σκιά σου......
καθώς θα προχωράς.

Στις ρότες των αιθέρων,
στο φως των αστεριών,
για ψάξε, βρες ελπίδες,
απέραντες πατρίδες,
στις χώρες των χρησμών.

Στον κόσμο των ρουτίνων,
το στάσιμο πληγή...
κι αν σου φωνάζουν "μείνε!",
η διέξοδος μια είναι...
αδιάκοπη, φυγή.

Και ξέχνα τις Ιθάκες,
μην κάθεσαι να κλαις,
ο νους σου στα ταξίδια...
να φεύγεις απ' τα ίδια,
"Έχετε γεια!", να λες.

κουμΕττος κ.
(22/10/17 - 15:55, λευκωσία)

ΝΑ ήΤΟΥΝ ΤΖΙΑΙ ΝΑ έΡΚΕΣΟΥΝ!

Να ήτουν τζιαι να έρκεσουν,
σγιαν την αυκήν, χαρώ σε,
τες νύχτες σ' ονειρεύκουμαι,
τζιοιμούμαι τζιαι παιδεύκουμαι...
αχ, τζι' ούλλον λαχταρώ σε!

Να ήτουν τζιαι να έρκεσουν,
στην αγκαλιάν μου, έλα...
τζι' αντάν μου δκιας τζιείν' το φιλίν,
πο 'ν' που το μέλιν πιο γλυτζιήν,
ψυσσιή μου, χαμογέλα!

Να ήτουν τζιαι να έρκεσουν...
πριχού το μεσημέριν,
να σου βαστούσα, μιαν στιγμήν...
(θα πίστευκα βαστώ τη Γην),
καρκιά μου, μες στο σσιέριν.

Να ήτουν τζιαι να έρκεσουν...
στο βούττημαν τού Ήλιου,
να μου λαλούσες:
- Σ' αγαπώ!
- Ως πού; εγιώ, να σ' αρωτώ......
- Ως στ' άκρα τής υφήλιου!

Να ήτουν τζιαι να έρκεσουν...
μες στ' άγριον μεσονύχτιν,
να με θωρείς, να σε θωρώ,
σγιαν ψάριν, 'γιώ, να σπαρταρώ,
πιασμένον μες στο δίχτυν.

κουμΕττος κ.
(22/10/17 - 08:52, λευκωσία)

Μη διερωτάσαι πού είναι, όταν βλέπεις κάποιον σ' επι/φυλακή...

κουμΕττος κ.
(22/10/15 - 07:22, λευκωσία)

Χαλάρωσε! Πάλι, θα ξημερώσει αύριο. Ακόμη κι αν θα λείπεις. Πάλι, θα ξημερώσει αύριο. Κατάλαβες; Το 'πιασες;

κουμΕττος κ.
(22/10/15 - 19:23, λευκωσία)

Μα τι δεν καταλαβαίνεις; Είναι ουτοπία να μιλάς, γι' αναίμακτους έρωτες........

κουμΕττος κ.
(22/10/16 - 13:17, λευκωσία)

Τον έψαξα μες σε πολλούς λαβύρινθους, μα ο Μινώταυρος... ήταν, πάντα, μες στον δικό μου.

κουμΕττος κ.
(21/10/17 - 23:49, λευκωσία)

Στην αρχή, σε ανέμενα... μετρώντας τα δευτερόλεπτα. Μετά, τα λεπτά. Ακολούθως, τις ώρες. Κατόπιν, τις μέρες. Στη συνέχεια... τους μήνες. Ύστερα, τις εποχές. Έπειτα, τα χρόνια. Κι εντέλει... τους αιώνες. Έτσι, σβήνει ο έρωτας. Βαθμιαία... κι ανώδυνα. Όπως σβήνει η ζωή. Όπως συνηθίζεται... ο θάνατος.

κουμΕττος κ.
(21/10/17 - 19:26, λευκωσία)

Η αποτυχία κι η επιτυχία, πολλές φορές, έρχονται το ίδιο τυχαία. Το λάθος είναι πως η ανάλυση των λόγων, συνήθως, γίνεται, μόνο, στην πρώτη περίπτωση.

κουμΕττος κ.
(21/10/17 - 18:39, λευκωσία)

- Κι οι καλοί, παππού μου;
- Α... εδώ, προσοχή! Πολλοί, θα σου παίζουν τους καλούς, παιδί μου. Εσύ, παίζε τους τον κακό. Κι επέμενε, λίγο. Και τσουπ... θα πέσουν οι μάσκες.

κουμΕττος κ.
(21/10/17 - 18:06, λευκωσία)

Nα είσαι με ανθρώπους, που είναι περήφανοι γι' αυτό που δεν είναι, αν αυτό που είναι... μοσχοβολά γιασεμί.

κουμΕττος κ.
(21/10/17 - 16:18, λευκωσία)

Πλέον, τις πιο ήρεμες κι όμορφες συζητήσεις... τις κάνω, μόνος μου.

κουμΕττος κ.
(21/10/17 - 13:09, λευκωσία)

Πορφυρό φως. Πορφυρό χρώμα. Πορφυρό. Για πουτάνες κι άρχοντες.

κουμΕττος κ.
(21/10/17 - 12:35, λευκωσία)

- Έχετε ελεύθερο χρόνο;
- Είμαι ποιητής.
- Άλλο ρώτησα. Έχετε ελεύθερο χρόνο;
- Είμαι ποιητής, είπα.

κουμΕττος κ.
(21/10/17 - 12:23, λευκωσία)

ΕΚΕί, ΠΟΥ ΧΤΥΠά Η ΚΑΡΔΙά ΤΩΝ ΜΑΡΩΝΙΤώΝ!

Τι σημαίνει Μαρωνίτης; Απλά, Χριστιανός Καθολικός, με ρίζες στην Ανατολία; Τι άλλο μπορεί να σημαίνει Μαρωνίτης; Mα τι άλλο, αλήθεια, μπορεί να σημαίνει από έναν καλό άνθρωπο, μια εκκλησιά κι ένα ξωκλήσι, αλλά και μια καμπάνα. Μια καμπάνα, που ο ήχος κι η ηχώς της αντηχεί, μέσα του, αδιάκοπα. Κι η καρδιά του πάλλεται, πάλλεται χαρμόσυνα και μνημόσυνα, πάλλεται μες στους αιώνες. Κι η καρδιά του σχηματοποιημένη καμπάνα, που ο χτύπος της αντηχεί, αέναα, μες στον χρόνο από καρδιά σε καρδιά, λες κι είναι μια σκυτάλη, που παραδίδεται από γενιά σε γενιά, από τον πρόγονο στον απόγονο, αλλά κι από τον απόγονο στον πρόγονο, διότι μες σε κάθε ζώντα Μαρωνίτη συμπυκνώνεται και συνενώνεται το χθες με το σήμερα και το σήμερα με τ' αύριο. Και πάμε μπροστά, αλλά και πάμε και πίσω. Και πάμε και πιο πίσω. Εκεί, στις καθαγιασμένες βουνοπλαγιές τής Μεγάλης Συρίας, όπου ο Άγιος Μάρωνας ξεγέννησε από την πνευματική του μήτρα τον πρώτο του ακόλουθο κι ο ένας έφερε τον άλλον. Κι έγιναν χιλιάδες. Κι έγιναν μυριάδες. Κι όδευσαν, όλοι... χέρι-χέρι, μαζί, προς την ομφαλική Θεομήτωρ Βηθλεέμ, προς τα μαρτυρικά κι αναστάσιμα Ιεροσόλυμα κι έψαλλαν και ψάλλουν το Pşixot Iko. Κι από εκεί επιστρέφουν στα κεδροφυτεμένα κι ευλογημένα βουνά τού σημερινού Λιβάνου, αλλά και μπαρκάρουν, σαν αλλοτινοί θαλασσοπόροι Φοίνικες, και προς την αφρογέννητή μας Κύπρο. Αιώνες μαρωνίτικης ιστορίας καταγράφονται σ' αυτόν τον φιλόξενο, βασανισμένο, μα πανέμορφο τόπο, αιώνες θυσίας, αιώνες φωνής, σιγής, πληγής, κραυγής. Από την Παναγία -στο Μαρκί- στο Βαρώσι, στην Ιερά Καρδία και στην Αγία Άννα, από την Κυθρέα και τον Άγιο Αντώνιο της, τον Άγιο Ρωμανό -στο Βουνό- στην Αγία Μαρίνα Σκυλλούρας, στο Μοναστήρι τού Προφήτη Ηλία, στον Ασώματο και στον Αρχάγγελο Μιχαήλ του, στην Παναγία τής Καμπυλής, στην Καρπάσια και στον μαρτυρικό Σταυρό της· κι από άλλες δεκάδες διασκορπισμένες και σβησμένες (μα ποτέ ξεχασμένες) μικρές πατρίδες, στον χαλκέντερο, στον αλύγιστο κι ανυπότακτο Κορμακίτη, όπου ο μύθος αντάμωσε κι ερωτεύτηκε, σφόδρα, την ιστορία, όπου οι άνθρωποι γιγαντώνονται πίνοντας το νερό τής ξεδιψάστρας βρύσης του. Και καρτερικά χαμογελούν κι υπομένουν, αγόγγυστα. Και μένουν, εκεί, όρθιοι κι άκαμπτοι, αρυτίδωτοι συμπαγείς βράχοι κι αγέραστοι πελώριοι πλάτανοι. Πιο λεύτεροι κι απ' τους λεύτερους, πιο ήρωες κι απ' τους ήρωες. Και δείτε τους! Δείτε τους πώς με την τρίτη καμπάνα συμμαζεύονται, όλοι, ζωντανοί και νεκροί, στη μικρή, μα κι απέραντη πλατεία. Κι ανεβαίνουν, αγκαλιασμένες ψυχές και σώματα, τα σκαλιά. Και μπαινοβγαίνουν, καθημερινά, στον μεγαλοπρεπή Ιερό Ναό τ' Αγίου Γεωργίου τους, αλλά και σ' αυτόν στο Μοναστήρι τού Τάγµατος των Φραγκισκανών μας καλογραιών. Κι εκδράμουν, κατόπιν, στο ξωκλήσι τού παλικαριού τους, αφού προηγουμένως ανάψουν το κερί τους και προσκυνήσουν στο ξωκλήσι τής πανάγαθης Παναγιάς τους. Κι αδιάκοπα κι άοκνα, σεμνά και ταπεινά, προσεύχονται. Κι όλο προσκυνούν. Προσκυνούν, γονυπετείς. Ποιοι; Oι απροσκύνητοι! Οι απροσκύνητοι κι ανυποχώρητοι λεβέντες, οι περήφανοι απόγονοι τής γενέθλιας γης τους. Δείτε τους και καμαρώστε τους, καθώς στέκονται κάθε αυγή και κάθε λιόγερμα κι αγναντεύουν τους αταλάντευτους ορίζοντες των αγαπημένων τους θαλασσών: του Λιθράτη τους, του Μεριτζιού τους, του Κόρνου τους και της Σαντούκας τους. Δείτε τους πώς αγναντεύουν, μ' εκείνο το άκαμπτο, γαλήνιο κι αξιόχρεό τους βλέμμα, τα ολοπράσινά τους περιβόλια τους, που φαντάζουν σαν μικροί Παράδεισοι, μες στον ζωοδότη κάμπο τους κι αλλού. Και γύρω τους, ακοίμητοι φρουροί τους και ζωτικοί οξυγονοδότες τους, τ' ανυστερόβουλά τους πευκώδη δάση. Και γύρω τους: οι ρεματιές, οι λόφοι, οι χείμαρροι, οι χωματόδρομοι, τα πηγάδια, οι φράκτες, οι γκρεμοί κι οι λαγκαδιές. Κι όλα, μαζί, συνουσιασμένα, κάτω από έναν πάναστρο τις νύχτες και καταγάλανο τις μέρες μαρωνίτικο και πανανθρώπινο ουρανό, που κι αν πρόσκαιρα δακρύζει... είναι για να ποτίζει το κορματζιθκιάνικο μυρίοπλουμο και μυριάνθιστο χώμα, την ποικιλόμορφη χλωρίδα και πανίδα τής μυροβόλας πατρώας γης μας. Αυτού του πολύχρωμου κι αμάραντου ψηφιδωτού, που όσα κι όσοι το συνθέτουν, κάθονται -ισότιμα- γύρω από μια πλουσιοπάροχη ποικιλόχρωμη τάβλα, για τσιμπούσι: για χορό, κρασί και φαΐ, για αραμαϊκούς ψαλμούς και τραγούδι στη γλώσσα μας, στη sanna, για την αγαπημένη τους γη: Aδi l-art, smacu, ma e te l-şivexen, elu jump tantsur kulitna exen, aδi l-art l-Rabbi, ma savaxa pşanna, savaxa pşan tannatia fi l-ulatna (μτφ. αυτή η γη, ακούστε, δεν είναι κανενός, ελάτε κοντά να γίνουμε όλοι ένα, αυτήν τη γη ο Θεός, δεν την έκανε για μας, την έκανε για να τη δώσουμε στα παιδιά μας). Όλοι κι όλα, γύρω από μια ανοιχτόκαρδη και καλόψυχη τάβλα, όπου εκεί ανταμώνουνται τα κοπάδια των αιγοπροβάτων, τα λιόδεντρα κι οι χαρουπιές, οι ιερείς κι οι ψαλτάδες, οι καλόγριες, οι δάσκαλοι, οι βοσκοί κι οι γεωργοί μας, οι περιβολάρηδες, οι ψαράδες κι οι κυνηγοί μας, οι γέροι κι οι νέοι μας, οι σχοινιές και τα θυμάρια, οι ξισταριές, οι καππαριές, οι αγριελιές, τα μανιτάρια, οι λαγοί κι οι πέρδικες, οι αλεπούδες και τα σπουργίτια μας, οι πετεινοί κι οι κότες, οι φάσσες και τ' αγριοπερίστερά μας, τα σκυλιά και τα γατιά μας, οι μυρσινιές, οι πορτοκαλιές, οι λεμονιές μας, οι πρόσφυγες, οι πεσόντες κι ο αγνοούμενός μας... και τόσα κι άλλα τόσα άλλα. Μαζί, σ' ένα αδιαχώριστο χωροχρονικό γίγνεσθαι... μαζί, η φύση κι ο άνθρωπος. Κι οικοδέσποινα... ποια άλλη; H αγάπη... δηλαδή ο Θεός!

Κουμέττος Κατσιολούδης
Οκτώβριος 2017

Κι όταν πέθανε ο πατέρας μου... την πρώτη φορά, που πήγα στον Κορμακίτη μου... ήταν ένας περίεργος Κορμακίτης. Με κοίταγε μ' ένα απορημένο βλέμμα, λες και με ρώταγε: "Ε... και τι κάνουμε, τώρα;"........

κουμΕττος κ.
(21/10/17 - 11:59, λευκωσία)

Καημένε μου, δεν το πήρες χαμπάρι ―όταν, εσύ, αναζητούσες τες μεγάλες χαρές, μυριάδες μικρές, πέρναγαν... κάτω από τα πόδια σου.......

Κουμέττος Κ.
21/10/13 - 7:19 μ.μ

Κι όταν απαιτάς, από τους άλλους, την απόλυτη αλήθεια, πρέπει να 'σαι, κι εσύ, έτοιμος να την υπηρετήσεις. Ν' ανοίξεις, κι εσύ, τα ημερολόγια σου και ν' αποκαλύψεις ποιος πραγματικά ήσουν κι είσαι. Ψιλομετάνιωσες, βλέπω.........

κουμΕττος κ.
(21/10/17 - 09:06, λευκωσία)

- Πότε βλέπεις τα παιδιά σου;
- Δεν τα βλέπω, καθόλου. Εργάζομαι, όλη μέρα, για να έχουν τα πάντα.
- Αν ρωτούσα τα παιδιά σου, αν θέλουν εσένα ή τα λεφτά σου, τι νομίζεις πώς θα μου απαντούσαν;
- Εμένα!
- Τότε, γιατί τους δίνεις κάτι που δεν το χρειάζονται;

κουμΕττος κ.
(21/10/17 - 01:25, λευκωσία)

Κι η αγάπη, όπως το πότισμα των λουλουδιών είναι. Όταν φτάσουν και ξερανθούν... όσο νερό κι αν θες βάλ' τους. Είναι, πλέον, αργά. Πολύ αργά.

κουμΕττος κ.
(21/10/15 - 00:24, λευκωσία)

Την ώρα, που ο Έρωτας από σκέψη γένεται λέξη˙εκείνην την ώρα... φλέγουνται... τα λεξικά κ' οι γραμματικές!

κουμΕττος κ.
(21/10/15 - 06:19, λευκωσία)

Οι πιο αναπόδραστες φυλακές.... έχουν τες πόρτες ορθάνοιχτες.

κουμΕττος κ.
(21/10/16 - 18:22, λευκωσία)

Αναγκάζουμε και πιέζουμε τα παιδιά μας να μεγαλώσουν, γρήγορα. Όπως κάνουμε και στις ντομάτες και στ' αγγουράκια μας. Το αποτέλεσμα; Μεγάλα κι όμορφα φαίνονται. Αλλά... άγευστα!

κουμΕττος κ.
(20/10/17 - 22:52, λευκωσία)

Το πρόβλημα στον έρωτα δημιουργείται όταν υποτιμούμε ή υπερτιμούμε την ανταλλακτική μας αξία. Κι αφού επιτευχθεί η συμφωνία... είναι θέμα χρόνου να καταλάβουμε εμείς ή ο άλλος πως ξεγελαστήκαμε ή ξεγελάστηκε.

κουμΕττος κ.
(20/10/17 - 22:05, λευκωσία)

ΜΟΛώΝ ΛΑΒέ!

Αν της Παιδείας οι φανοί...
φωτίζουνε το σκότος,
ο χρόνος, πάντα, δικαστής...
ο δικαιότερος κριτής.....
ο έσχατος, μα πρώτος.

Ελλάς, Ελλήνων, Χριστιανών...
κι ο Ήλιος βασιλεύει,
μα πάντα μια ανατολή...
θα έρχεται με την αυγή,
αν η ψυχή πιστεύει.

Στης Πίνδου τις βουνοκορφές...
με Λευτεριάς κροντήρι,
μεθύσαμε κι αρχίσαμε.......
στο χιόνι, μέσα, στήσαμε....
χορούς και πανηγύρι.

Νησιά, πεδιάδες, θάλασσες...
βροντοφωνάξαν "ΟΧΙ",
προτάσσοντας σ/τα στήθια τους...
τη μέγιστη αλήθεια τους,
απέναντι στη λόγχη.

Παιδιά, γυναίκες, γέροντες...
κι οι νιοι αρματωμένοι,
ορθώθηκαν, αγέρωχα........
και δείξανε, υπέροχα.....
παντού, στην οικουμένη:

Οι ήρωες, σαν πολεμούν.....
σαν Έλληνες φαντάζουν,
σαν Αυξεντίου φλέγονται......
σαν Λεωνίδες στέκονται......
"Μολών Λαβέ!, κραυγάζουν.

κουμΕττος κ.
(28/10/17 - 07:30, λευκωσία)

ΑΣύΛΛΗΠΤΟΣ Ο έΝΟΧΟΣ

Σταυρός βαρύς κι ασήκωτος...
απέραντος ο πόνος.
με λέξεις είν' ανείπωτος,
αδιάβαστος κι ατύπωτος,
ονείρων δολοφόνος.

Η δίψα ψάχνει για νερό...
κι ο χρόνος καταρρέει,
το "χθες" μας ήτο δροσερό,
το "αύριο" στέκεται ξερό,
παντού -στο "τώρα"- χρέη.

Ασύλληπτος ο ένοχος
κ' οι κλώνοι του, συνάμα...
στο έγκλημα συμμέτοχος,
ταυτόσημος συνένοχος...
στ' αλύτρωτό μας δράμα.

Εξόφθαλμα τα λάθη του...
κι αρνιέται την ευθύνη.
Αφαίμαξε τα πάθη του,
πονέσανε οι γνάθοι του˙
λουσμένος κοκαΐνη.

Γυρνά την πλάτη στην ντροπή,
καθώς βρυχούν αλήθειες,
η μνήμη βάφεται σιωπή,
μια μάνα κλαίει σκυθρωπή...
κι εκλείψαν κ' οι βοήθειες.

Για ποιας πουτάνας την τιμή...
ο κόσμος μας καυχιέται;
Υποκρισία, ξεπεσμός...
κι ο γόρδιος μας ο δεσμός...
κι αν κόβεται... κολλιέται.

Koυμέττος Κ.
(15/8/2012, Λευκωσία)

Προτού κλείσεις έναν κύκλο τής ζωής σου, βεβαιώθου πως βγήκες απ' έξω. Πολλοί την έπαθαν.

κουμΕττος κ. 
(20/10/17 - 19:36, λευκωσία)

Τ' ανοίγω. "κιριε κουμέτο, σ' αγαπο!", έγραφε το χαρτάκι. Το κοριτσάκι, που μου το έδωσε, λίγο πριν βγω απ' την τάξη του, ήταν πρώτης δημοτικού. Του έκανα Θρησκευτικά, εκείνη τη χρονιά. Συγκινημένος... γύρισα και το κοίταξα. Το κοίταξα, βαθιά, μες στα μικρά του πανάγαθα ματάκια. Και του χαμογέλασα, τρυφερά, μ' ένα ολόγιομο χαμόγελο άφεσης λαθών, που στη λεζάντα του έγραφε: "κι εγό σ' αγαπο, κορητσάκυ μου, κι εγό σ' αγαπο".

κουμΕττος κ.
(20/10/13 - 08:59, λευκωσία)

Ερωτεύομαι σημαίνει αρνούμαι ν' αποθάνω, πρόωρα!

κουμΕττος κ.
(14/10/17 - 16:47, λευκωσία)

ΧΕΛΙΔόΝΙ, ΜέΣΑ ΣΤΗΝ ΚΑΡΔΙά ΜΟΥ...

Κι αν σ' αγαπώ...
δεν είναι που με νιώθεις,
είναι που ξέρω...
πριν πνιγώ πως θα με σώσεις.

Κι αν σ' αγαπώ...
δεν είναι που σε θέλω,
είναι που ξέρω...
πως μαζί σου ανατέλλω.

Χελιδόνι, μέσα στην καρδιά μου...
φθινοπώριασε κι εσύ, εδώ, κοντά μου,
σ' άνοιξη και στην καλοκαιριά μου,
δίπλα μου, και μες στη χειμωνιά μου.
Χελιδόνι, μέσα στην καρδιά μου,
η χαρά σου είναι και χαρά μου,
το πιο χαρούμενό μου πέταγμά μου,
μα στη λύπη σου κομμένα τα φτερά μου.

Kι αν σ' αγαπώ...
δεν είναι που σε έχω,
είναι που ξέρω......
πως μακριά σου δεν αντέχω.

Κι αν σ' αγαπώ...
δεν είναι που σου λείπω,
είναι που ξέρω...
πως, για πάντα, σου ανήκω.

κουμΕττος κ.
(13/10/17 - 18:55, λευκωσία)

Στην αρχή με το ίδιο πάθος ερωτευόμαστε. Το θέμα είναι πόσο θα διαρκέσει αυτή η αρχή. Διότι οι μεγάλοι έρωτες στην αρχή παραμένουν.

κουμΕττος κ.
(14/10/17 - 16:39, λευκωσία)

Δυστυχώς, Κύπρος μου. Όσο ο τόνος θα μετακινείται απ' τη λήγουσα στην παραλήγουσα κι απ' την παραλήγουσα στη λήγουσα.... θα παραμένεις μισή... μίση... μισή.... μίση... μισή.......

κουμΕττος κ.
(14/10/17 - 12:44, λευκωσία)

- Και με τους ανθρώπους, παππού μου;
- Και με τους ανθρώπους τι, παιδί μου; Αναμένουν στη γωνιά, για να σε κατακρίνουν. Οι πλείστοι... μύγες είναι. Θα έρθουν, μόλις κάτσεις να χέσεις. Λατρεύουν τα σκατά. Βλέπουν, παντού, σκατά. Ονειρεύονται σκατά. Λίγοι, θα έρθουν... για το νέκταρ σου. Λίγοι... οι μέλισσες.

κουμΕττος κ.
(14/10/17 - 11:57, λευκωσία)

Να με σκέφτεσαι και να μ' αγαπάς, δυνατά... και πιο δυνατά. Όσο μεγαλώνω... όλο και λιγότερο ακούω.

κουμΕττος κ.
(14/10/17 - 08:37, λευκωσία)

Τριγύρω μου, τ' ανύπαρκτο.
Κι εσύ... ανάμεσά του.
Μη με προσκαλείς στις πρεμιέρες σου.
Δεν έχω, πια... επιθυμίες.

κουμΕττος κ.
(14/10/17 - 08:33, λευκωσία)

στον πατέρα μου (†)

Μικρός ήμουνα. Λίγο ήταν το φως μου. Κι εσύ, ρε πατέρα... έκανες όλο και πιο πυκνό το σκοτάδι σου. Πιότερο, να φέγγω.....

κουμΕττος κ.
(14/10/17 - 08:12, λευκωσία)

Ήταν νύχτα, βέβαια. Αλλά τα πολλά τα φώτα τον ξεγελούσαν.......

κουμΕττος κ.
(14/10/17 - 07:59, λευκωσία)

Μη βιάζεστε, για συμπεράσματα. Στον έρωτα η βιασύνη... της καρδιάς σας βιασμός. Κι ο βιασμός δεν είναι έρωτας...... αλλά οδύνη..............

κουμΕττος κ.
(14/10/17 - 07:46, λευκωσία)