Πλέον, τις πιο ήρεμες κι όμορφες συζητήσεις... τις κάνω, μόνος μου.

κουμΕττος κ.
(21/10/17 - 13:09, λευκωσία)

Πορφυρό φως. Πορφυρό χρώμα. Πορφυρό. Για πουτάνες κι άρχοντες.

κουμΕττος κ.
(21/10/17 - 12:35, λευκωσία)

- Έχετε ελεύθερο χρόνο;
- Είμαι ποιητής.
- Άλλο ρώτησα. Έχετε ελεύθερο χρόνο;
- Είμαι ποιητής, είπα.

κουμΕττος κ.
(21/10/17 - 12:23, λευκωσία)

ΕΚΕί, ΠΟΥ ΧΤΥΠά Η ΚΑΡΔΙά ΤΩΝ ΜΑΡΩΝΙΤώΝ!

Τι σημαίνει Μαρωνίτης; Απλά, Χριστιανός Καθολικός, με ρίζες στην Ανατολία; Τι άλλο μπορεί να σημαίνει Μαρωνίτης; Mα τι άλλο, αλήθεια, μπορεί να σημαίνει από έναν καλό άνθρωπο, μια εκκλησιά κι ένα ξωκλήσι, αλλά και μια καμπάνα. Μια καμπάνα, που ο ήχος κι η ηχώς της αντηχεί, μέσα του, αδιάκοπα. Κι η καρδιά του πάλλεται, πάλλεται χαρμόσυνα και μνημόσυνα, πάλλεται μες στους αιώνες. Κι η καρδιά του σχηματοποιημένη καμπάνα, που ο χτύπος της αντηχεί, αέναα, μες στον χρόνο από καρδιά σε καρδιά, λες κι είναι μια σκυτάλη, που παραδίδεται από γενιά σε γενιά, από τον πρόγονο στον απόγονο, αλλά κι από τον απόγονο στον πρόγονο, διότι μες σε κάθε ζώντα Μαρωνίτη συμπυκνώνεται και συνενώνεται το χθες με το σήμερα και το σήμερα με τ' αύριο. Και πάμε μπροστά, αλλά και πάμε και πίσω. Και πάμε και πιο πίσω. Εκεί, στις καθαγιασμένες βουνοπλαγιές τής Μεγάλης Συρίας, όπου ο Άγιος Μάρωνας ξεγέννησε από την πνευματική του μήτρα τον πρώτο του ακόλουθο κι ο ένας έφερε τον άλλον. Κι έγιναν χιλιάδες. Κι έγιναν μυριάδες. Κι όδευσαν, όλοι... χέρι-χέρι, μαζί, προς την ομφαλική Θεομήτωρ Βηθλεέμ, προς τα μαρτυρικά κι αναστάσιμα Ιεροσόλυμα κι έψαλλαν και ψάλλουν το Pşixot Iko. Κι από εκεί επιστρέφουν στα κεδροφυτεμένα κι ευλογημένα βουνά τού σημερινού Λιβάνου, αλλά και μπαρκάρουν, σαν αλλοτινοί θαλασσοπόροι Φοίνικες, και προς την αφρογέννητή μας Κύπρο. Αιώνες μαρωνίτικης ιστορίας καταγράφονται σ' αυτόν τον φιλόξενο, βασανισμένο, μα πανέμορφο τόπο, αιώνες θυσίας, αιώνες φωνής, σιγής, πληγής, κραυγής. Από την Παναγία -στο Μαρκί- στο Βαρώσι, στην Ιερά Καρδία και στην Αγία Άννα, από την Κυθρέα και τον Άγιο Αντώνιο της, τον Άγιο Ρωμανό -στο Βουνό- στην Αγία Μαρίνα Σκυλλούρας, στο Μοναστήρι τού Προφήτη Ηλία, στον Ασώματο και στον Αρχάγγελο Μιχαήλ του, στην Παναγία τής Καμπυλής, στην Καρπάσια και στον μαρτυρικό Σταυρό της· κι από άλλες δεκάδες διασκορπισμένες και σβησμένες (μα ποτέ ξεχασμένες) μικρές πατρίδες, στον χαλκέντερο, στον αλύγιστο κι ανυπότακτο Κορμακίτη, όπου ο μύθος αντάμωσε κι ερωτεύτηκε, σφόδρα, την ιστορία, όπου οι άνθρωποι γιγαντώνονται πίνοντας το νερό τής ξεδιψάστρας βρύσης του. Και καρτερικά χαμογελούν κι υπομένουν, αγόγγυστα. Και μένουν, εκεί, όρθιοι κι άκαμπτοι, αρυτίδωτοι συμπαγείς βράχοι κι αγέραστοι πελώριοι πλάτανοι. Πιο λεύτεροι κι απ' τους λεύτερους, πιο ήρωες κι απ' τους ήρωες. Και δείτε τους! Δείτε τους πώς με την τρίτη καμπάνα συμμαζεύονται, όλοι, ζωντανοί και νεκροί, στη μικρή, μα κι απέραντη πλατεία. Κι ανεβαίνουν, αγκαλιασμένες ψυχές και σώματα, τα σκαλιά. Και μπαινοβγαίνουν, καθημερινά, στον μεγαλοπρεπή Ιερό Ναό τ' Αγίου Γεωργίου τους, αλλά και σ' αυτόν στο Μοναστήρι τού Τάγµατος των Φραγκισκανών μας καλογραιών. Κι εκδράμουν, κατόπιν, στο ξωκλήσι τού παλικαριού τους, αφού προηγουμένως ανάψουν το κερί τους και προσκυνήσουν στο ξωκλήσι τής πανάγαθης Παναγιάς τους. Κι αδιάκοπα κι άοκνα, σεμνά και ταπεινά, προσεύχονται. Κι όλο προσκυνούν. Προσκυνούν, γονυπετείς. Ποιοι; Oι απροσκύνητοι! Οι απροσκύνητοι κι ανυποχώρητοι λεβέντες, οι περήφανοι απόγονοι τής γενέθλιας γης τους. Δείτε τους και καμαρώστε τους, καθώς στέκονται κάθε αυγή και κάθε λιόγερμα κι αγναντεύουν τους αταλάντευτους ορίζοντες των αγαπημένων τους θαλασσών: του Λιθράτη τους, του Μεριτζιού τους, του Κόρνου τους και της Σαντούκας τους. Δείτε τους πώς αγναντεύουν, μ' εκείνο το άκαμπτο, γαλήνιο κι αξιόχρεό τους βλέμμα, τα ολοπράσινά τους περιβόλια τους, που φαντάζουν σαν μικροί Παράδεισοι, μες στον ζωοδότη κάμπο τους κι αλλού. Και γύρω τους, ακοίμητοι φρουροί τους και ζωτικοί οξυγονοδότες τους, τ' ανυστερόβουλά τους πευκώδη δάση. Και γύρω τους: οι ρεματιές, οι λόφοι, οι χείμαρροι, οι χωματόδρομοι, τα πηγάδια, οι φράκτες, οι γκρεμοί κι οι λαγκαδιές. Κι όλα, μαζί, συνουσιασμένα, κάτω από έναν πάναστρο τις νύχτες και καταγάλανο τις μέρες μαρωνίτικο και πανανθρώπινο ουρανό, που κι αν πρόσκαιρα δακρύζει... είναι για να ποτίζει το κορματζιθκιάνικο μυρίοπλουμο και μυριάνθιστο χώμα, την ποικιλόμορφη χλωρίδα και πανίδα τής μυροβόλας πατρώας γης μας. Αυτού του πολύχρωμου κι αμάραντου ψηφιδωτού, που όσα κι όσοι το συνθέτουν, κάθονται -ισότιμα- γύρω από μια πλουσιοπάροχη ποικιλόχρωμη τάβλα, για τσιμπούσι: για χορό, κρασί και φαΐ, για αραμαϊκούς ψαλμούς και τραγούδι στη γλώσσα μας, στη sanna, για την αγαπημένη τους γη: Aδi l-art, smacu, ma e te l-şivexen, elu jump tantsur kulitna exen, aδi l-art l-Rabbi, ma savaxa pşanna, savaxa pşan tannatia fi l-ulatna (μτφ. αυτή η γη, ακούστε, δεν είναι κανενός, ελάτε κοντά να γίνουμε όλοι ένα, αυτήν τη γη ο Θεός, δεν την έκανε για μας, την έκανε για να τη δώσουμε στα παιδιά μας). Όλοι κι όλα, γύρω από μια ανοιχτόκαρδη και καλόψυχη τάβλα, όπου εκεί ανταμώνουνται τα κοπάδια των αιγοπροβάτων, τα λιόδεντρα κι οι χαρουπιές, οι ιερείς κι οι ψαλτάδες, οι καλόγριες, οι δάσκαλοι, οι βοσκοί κι οι γεωργοί μας, οι περιβολάρηδες, οι ψαράδες κι οι κυνηγοί μας, οι γέροι κι οι νέοι μας, οι σχοινιές και τα θυμάρια, οι ξισταριές, οι καππαριές, οι αγριελιές, τα μανιτάρια, οι λαγοί κι οι πέρδικες, οι αλεπούδες και τα σπουργίτια μας, οι πετεινοί κι οι κότες, οι φάσσες και τ' αγριοπερίστερά μας, τα σκυλιά και τα γατιά μας, οι μυρσινιές, οι πορτοκαλιές, οι λεμονιές μας, οι πρόσφυγες, οι πεσόντες κι ο αγνοούμενός μας... και τόσα κι άλλα τόσα άλλα. Μαζί, σ' ένα αδιαχώριστο χωροχρονικό γίγνεσθαι... μαζί, η φύση κι ο άνθρωπος. Κι οικοδέσποινα... ποια άλλη; H αγάπη... δηλαδή ο Θεός!

Κουμέττος Κατσιολούδης
Οκτώβριος 2017

Κι όταν πέθανε ο πατέρας μου... την πρώτη φορά, που πήγα στον Κορμακίτη μου... ήταν ένας περίεργος Κορμακίτης. Με κοίταγε μ' ένα απορημένο βλέμμα, λες και με ρώταγε: "Ε... και τι κάνουμε, τώρα;"........

κουμΕττος κ.
(21/10/17 - 11:59, λευκωσία)

Καημένε μου, δεν το πήρες χαμπάρι ―όταν, εσύ, αναζητούσες τες μεγάλες χαρές, μυριάδες μικρές, πέρναγαν... κάτω από τα πόδια σου.......

Κουμέττος Κ.
21/10/13 - 7:19 μ.μ

Κι όταν απαιτάς, από τους άλλους, την απόλυτη αλήθεια, πρέπει να 'σαι, κι εσύ, έτοιμος να την υπηρετήσεις. Ν' ανοίξεις, κι εσύ, τα ημερολόγια σου και ν' αποκαλύψεις ποιος πραγματικά ήσουν κι είσαι. Ψιλομετάνιωσες, βλέπω.........

κουμΕττος κ.
(21/10/17 - 09:06, λευκωσία)

- Πότε βλέπεις τα παιδιά σου;
- Δεν τα βλέπω, καθόλου. Εργάζομαι, όλη μέρα, για να έχουν τα πάντα.
- Αν ρωτούσα τα παιδιά σου, αν θέλουν εσένα ή τα λεφτά σου, τι νομίζεις πώς θα μου απαντούσαν;
- Εμένα!
- Τότε, γιατί τους δίνεις κάτι που δεν το χρειάζονται;

κουμΕττος κ.
(21/10/17 - 01:25, λευκωσία)

Κι η αγάπη, όπως το πότισμα των λουλουδιών είναι. Όταν φτάσουν και ξερανθούν... όσο νερό κι αν θες βάλ' τους. Είναι, πλέον, αργά. Πολύ αργά.

κουμΕττος κ.
(21/10/15 - 00:24, λευκωσία)

Την ώρα, που ο Έρωτας από σκέψη γένεται λέξη˙εκείνην την ώρα... φλέγουνται... τα λεξικά κ' οι γραμματικές!

κουμΕττος κ.
(21/10/15 - 06:19, λευκωσία)

Οι πιο αναπόδραστες φυλακές.... έχουν τες πόρτες ορθάνοιχτες.

κουμΕττος κ.
(21/10/16 - 18:22, λευκωσία)

Αναγκάζουμε και πιέζουμε τα παιδιά μας να μεγαλώσουν, γρήγορα. Όπως κάνουμε και στις ντομάτες και στ' αγγουράκια μας. Το αποτέλεσμα; Μεγάλα κι όμορφα φαίνονται. Αλλά... άγευστα!

κουμΕττος κ.
(20/10/17 - 22:52, λευκωσία)

Το πρόβλημα στον έρωτα δημιουργείται όταν υποτιμούμε ή υπερτιμούμε την ανταλλακτική μας αξία. Κι αφού επιτευχθεί η συμφωνία... είναι θέμα χρόνου να καταλάβουμε εμείς ή ο άλλος πως ξεγελαστήκαμε ή ξεγελάστηκε.

κουμΕττος κ.
(20/10/17 - 22:05, λευκωσία)

ΜΟΛώΝ ΛΑΒέ!

Αν της Παιδείας οι φανοί...
φωτίζουνε το σκότος,
ο χρόνος, πάντα, δικαστής...
ο δικαιότερος κριτής.....
ο έσχατος, μα πρώτος.

Ελλάς, Ελλήνων, Χριστιανών...
κι ο Ήλιος βασιλεύει,
μα πάντα μια ανατολή...
θα έρχεται με την αυγή,
αν η ψυχή πιστεύει.

Στης Πίνδου τις βουνοκορφές...
με Λευτεριάς κροντήρι,
μεθύσαμε κι αρχίσαμε.......
στο χιόνι, μέσα, στήσαμε....
χορούς και πανηγύρι.

Νησιά, πεδιάδες, θάλασσες...
βροντοφωνάξαν "ΟΧΙ",
προτάσσοντας σ/τα στήθια τους...
τη μέγιστη αλήθεια τους,
απέναντι στη λόγχη.

Παιδιά, γυναίκες, γέροντες...
κι οι νιοι αρματωμένοι,
ορθώθηκαν, αγέρωχα........
και δείξανε, υπέροχα.....
παντού, στην οικουμένη:

Οι ήρωες, σαν πολεμούν.....
σαν Έλληνες φαντάζουν,
σαν Αυξεντίου φλέγονται......
σαν Λεωνίδες στέκονται......
"Μολών Λαβέ!, κραυγάζουν.

κουμΕττος κ.
(28/10/17 - 07:30, λευκωσία)

ΑΣύΛΛΗΠΤΟΣ Ο έΝΟΧΟΣ

Σταυρός βαρύς κι ασήκωτος...
απέραντος ο πόνος.
με λέξεις είν' ανείπωτος,
αδιάβαστος κι ατύπωτος,
ονείρων δολοφόνος.

Η δίψα ψάχνει για νερό...
κι ο χρόνος καταρρέει,
το "χθες" μας ήτο δροσερό,
το "αύριο" στέκεται ξερό,
παντού -στο "τώρα"- χρέη.

Ασύλληπτος ο ένοχος
κ' οι κλώνοι του, συνάμα...
στο έγκλημα συμμέτοχος,
ταυτόσημος συνένοχος...
στ' αλύτρωτό μας δράμα.

Εξόφθαλμα τα λάθη του...
κι αρνιέται την ευθύνη.
Αφαίμαξε τα πάθη του,
πονέσανε οι γνάθοι του˙
λουσμένος κοκαΐνη.

Γυρνά την πλάτη στην ντροπή,
καθώς βρυχούν αλήθειες,
η μνήμη βάφεται σιωπή,
μια μάνα κλαίει σκυθρωπή...
κι εκλείψαν κ' οι βοήθειες.

Για ποιας πουτάνας την τιμή...
ο κόσμος μας καυχιέται;
Υποκρισία, ξεπεσμός...
κι ο γόρδιος μας ο δεσμός...
κι αν κόβεται... κολλιέται.

Koυμέττος Κ.
(15/8/2012, Λευκωσία)

Προτού κλείσεις έναν κύκλο τής ζωής σου, βεβαιώθου πως βγήκες απ' έξω. Πολλοί την έπαθαν.

κουμΕττος κ. 
(20/10/17 - 19:36, λευκωσία)

Τ' ανοίγω. "κιριε κουμέτο, σ' αγαπο!", έγραφε το χαρτάκι. Το κοριτσάκι, που μου το έδωσε, λίγο πριν βγω απ' την τάξη του, ήταν πρώτης δημοτικού. Του έκανα Θρησκευτικά, εκείνη τη χρονιά. Συγκινημένος... γύρισα και το κοίταξα. Το κοίταξα, βαθιά, μες στα μικρά του πανάγαθα ματάκια. Και του χαμογέλασα, τρυφερά, μ' ένα ολόγιομο χαμόγελο άφεσης λαθών, που στη λεζάντα του έγραφε: "κι εγό σ' αγαπο, κορητσάκυ μου, κι εγό σ' αγαπο".

κουμΕττος κ.
(20/10/13 - 08:59, λευκωσία)

Ερωτεύομαι σημαίνει αρνούμαι ν' αποθάνω, πρόωρα!

κουμΕττος κ.
(14/10/17 - 16:47, λευκωσία)

ΧΕΛΙΔόΝΙ, ΜέΣΑ ΣΤΗΝ ΚΑΡΔΙά ΜΟΥ...

Κι αν σ' αγαπώ...
δεν είναι που με νιώθεις,
είναι που ξέρω...
πριν πνιγώ πως θα με σώσεις.

Κι αν σ' αγαπώ...
δεν είναι που σε θέλω,
είναι που ξέρω...
πως μαζί σου ανατέλλω.

Χελιδόνι, μέσα στην καρδιά μου...
φθινοπώριασε κι εσύ, εδώ, κοντά μου,
σ' άνοιξη και στην καλοκαιριά μου,
δίπλα μου, και μες στη χειμωνιά μου.
Χελιδόνι, μέσα στην καρδιά μου,
η χαρά σου είναι και χαρά μου,
το πιο χαρούμενό μου πέταγμά μου,
μα στη λύπη σου κομμένα τα φτερά μου.

Kι αν σ' αγαπώ...
δεν είναι που σε έχω,
είναι που ξέρω......
πως μακριά σου δεν αντέχω.

Κι αν σ' αγαπώ...
δεν είναι που σου λείπω,
είναι που ξέρω...
πως, για πάντα, σου ανήκω.

κουμΕττος κ.
(13/10/17 - 18:55, λευκωσία)

Στην αρχή με το ίδιο πάθος ερωτευόμαστε. Το θέμα είναι πόσο θα διαρκέσει αυτή η αρχή. Διότι οι μεγάλοι έρωτες στην αρχή παραμένουν.

κουμΕττος κ.
(14/10/17 - 16:39, λευκωσία)

Δυστυχώς, Κύπρος μου. Όσο ο τόνος θα μετακινείται απ' τη λήγουσα στην παραλήγουσα κι απ' την παραλήγουσα στη λήγουσα.... θα παραμένεις μισή... μίση... μισή.... μίση... μισή.......

κουμΕττος κ.
(14/10/17 - 12:44, λευκωσία)

- Και με τους ανθρώπους, παππού μου;
- Και με τους ανθρώπους τι, παιδί μου; Αναμένουν στη γωνιά, για να σε κατακρίνουν. Οι πλείστοι... μύγες είναι. Θα έρθουν, μόλις κάτσεις να χέσεις. Λατρεύουν τα σκατά. Βλέπουν, παντού, σκατά. Ονειρεύονται σκατά. Λίγοι, θα έρθουν... για το νέκταρ σου. Λίγοι... οι μέλισσες.

κουμΕττος κ.
(14/10/17 - 11:57, λευκωσία)

Να με σκέφτεσαι και να μ' αγαπάς, δυνατά... και πιο δυνατά. Όσο μεγαλώνω... όλο και λιγότερο ακούω.

κουμΕττος κ.
(14/10/17 - 08:37, λευκωσία)

Τριγύρω μου, τ' ανύπαρκτο.
Κι εσύ... ανάμεσά του.
Μη με προσκαλείς στις πρεμιέρες σου.
Δεν έχω, πια... επιθυμίες.

κουμΕττος κ.
(14/10/17 - 08:33, λευκωσία)

στον πατέρα μου (†)

Μικρός ήμουνα. Λίγο ήταν το φως μου. Κι εσύ, ρε πατέρα... έκανες όλο και πιο πυκνό το σκοτάδι σου. Πιότερο, να φέγγω.....

κουμΕττος κ.
(14/10/17 - 08:12, λευκωσία)

Ήταν νύχτα, βέβαια. Αλλά τα πολλά τα φώτα τον ξεγελούσαν.......

κουμΕττος κ.
(14/10/17 - 07:59, λευκωσία)

Μη βιάζεστε, για συμπεράσματα. Στον έρωτα η βιασύνη... της καρδιάς σας βιασμός. Κι ο βιασμός δεν είναι έρωτας...... αλλά οδύνη..............

κουμΕττος κ.
(14/10/17 - 07:46, λευκωσία)

Τη μια γελούσαμε. Την άλλη κλαίγαμε. Ανάμεσά τους πίναμε ένα καφεδάκι μέτριο. Έτσι... για την ισορροπία!

κουμΕττος κ.
(13/10/14 - 14:25, λευκωσία)

Δεν αρκεί να γεννάς ένα όνειρο. Χρειάζεται να έχεις και την υπομονή να το κλωσσάς, μέχρι που να ξεπουλιάσει...

κουμΕττος κ.
(13/10/14 - 20:38, λευκωσία)

Φθινοπωρινό ψιλόβροχο. Ζάχαρη άχνη. Γλυκαίνει το χώμα. Ήταν καιρός. Αρμύρισε η γλώσσα του. Στο καλοκαιρινό παράθυρο πέφτουν τα φύλλα.

κουμΕττος κ.
(13/10/14 - 13:31, λευκωσία)

Φάρμακο/θεραπεία: αγκαλιά
Συστατικά: αγάπη, φροντίδα, στοργή, ασφάλεια, τρυφερότητα, γαλήνη, ηρεμία, εμπιστοσύνη, αποδοχή, ενσυναίσθηση, χαρά, ευγνωμοσύνη, ενδιαφέρον, ελπίδα.

κουμΕττος κ.
(12/10/17 - 15:19, λευκωσία)

Ο ουρανός προσποιείται γαλάζιος.
Μια καμάρα φυλλοβόλα.
Εκείνο το φύλλο στο βάθος;
Πότε θα το πάρει τ' αγέρι;

κουμΕττος κ.
(12/10/17 - 11:19, λευκωσία)

Τζιαι στων ψυχών το τσιάττισμαν,
εσού ο άθρωπός μου.....
γη, ουρανός τζιαι θάλασσα,
ο Ήλιος μου, το φως μου!

κουμΕττος κ.
(12/10/17 - 07:07, λευκωσία)

Ζωή σημαίνει και......
πάντα, να έχεις
κάτι όμορφο ν' αναμένεις!

κουμΕττος κ.
(12/10/17 - 06:53, λευκωσία)

Η ποιότητα τής ψυχής μας καθορίζει και καθορίζεται από τις επιλογές μας.

κουμΕττος κ.
(12/10/17 - 06:30, λευκωσία)

Κερύνεια μου... κι εκείν' οι έποικοι, που θάβουνται στο χώμα σου... καταδέχεσαι  να γίνουνται χώμα σου;

κουμΕττος κ.
(12/10/15 - 18:17, λευκωσία)

Και νά 'χετε τον νου σας, ε! Ελάχιστοι, δίνουν αγάπη. Οι πλείστοι, δανείζουν... και με πολύ ψηλό επιτόκιο.

κουμΕττος κ.
(12/10/16 - 22:26, λευκωσία)

Κι όταν ξαπλώνω, για να κοιμηθώ... πιότερο, μου λείπεις. Όσα μαξιλάρια και ν' αγκαλιάσω... κανένα, δε μ' αγκαλιάζει.

κουμΕττος κ.
(12/10/16 - 23:42, λευκωσία)

ΜΙΑ ΒΑΘΙά ΡίΖΑ, ΜέΣΑ ΜΑΣ...

Δε θα πέσω στην παγίδα να πω πως ο καθένας μας έχει ή όχι αυτά που του αξίζουν. Θα πω, όμως, με βεβαιότητα... πως ο καθένας μας έχει... αυτά που του χρειάζονται, για να γίνει σοφότερος/καλύτερος άνθρωπος. Δεν επιλέγουμε, τυχαία, τίποτα στη ζωή μας. Μια βαθιά ρίζα, μέσα μας, κινεί τα πάντα μας. Είναι αυτή που επιλέγει πότε κι αν θα μας δώσει... εύγεστο ή άνοστο καρπό. Είναι αυτή που επιλέγει πόσο θ' αψηλώσουμε, πόση αντοχή θα έχουμε στους αγέρηδες, πόσα θα είναι τα κλαδιά μας, πόσα φύλλα θα έχουμε και πόσα φύλλα θα χάσουμε... κι εξάπαντος είναι αυτή που αποφασίζει πόσο χειμώνα θα περάσουμε ή και θα ξαναπεράσουμε. Κι όχι είπαμε... τυχαία. Διότι η ρίζα δεν επιλέγει με γνώμονα το τι θέλουμε, αλλά το τι μας χρειάζεται. Κι όσο επιπόλαια κι "ανυπάκουα" την αντιμετωπίζουμε... τόσο θα την αναγκάζουμε να μας αφήνει ανεξεταστέους και να επαναλαμβάνουμε το μάθημα. Καληνύχτα σας... ή καλημέρα σας... ή καλησπέρα σας. Διότι ο κόσμος δεν είναι, μόνο, η Ευρώπη... δεν είναι, μόνο, εμείς.... αλλά κι οι άλλοι...... όλοι μας.

κουμΕττος κ.
(11/10/17 - 20:11, λευκωσία)

Δεν ξεπερνιέται, έτσι απλά... ο μεγάλος σου έρωτας. Θέλει χρόνια... η αποτοξίνωση. Τα χρόνια -όμως- τελειώνουν, πάντα... πριν τελειώσει αυτή.

κουμΕττος κ.
(11/10/17 - 20:52, λευκωσία)

ΚΟύΚΟΥ ΤΣΑ!

Παιδάκι μου, χρυσάφι μου....
γλυκό μου, τρυφερό μου,
η όψη σου, στον κόσμο μου....
πληγών το ιατρικό μου!

Κούκου τσα, αγάπη μου,
κούκου τσα, καρδούλα μου,
κούκου τσα, ψυχούλα μου, 
κούκου τσα, ζωούλα μου,
κούκου τσα, κούκου τσα, κούκου τσα.......

Απέραντέ μου έρωτα...
κι απέραντη χαρά μου............
κοντά σου, η πατρίδα μου, 
μακριά σου... ξενιτιά μου!

Στο βλέμμα σου -η άνοιξη-
κι η πλάση ανθισμένη,
τα μάτια σου καθρέφτες μου...
γελώ ευτυχισμένη.

κουμΕττος κ.
(11/10/17 - 22:54, λευκωσία)

- Καιρός να τελειώνουμε. Σπαταλήσαμε πολύ χρόνο με τις λέξεις. Θα έπρεπε, ήδη... να μιλάμε με τα βλέμματα...
- Μα... μόλις πριν λίγο γνωριστήκαμε.....
- Είναι που δεν ξέρεις πόσους αιώνες διαρκεί το λίγο.... και πόσες αιωνιότητες τ' απειρελάχιστο....

κουμΕττος κ.
(10/10/17 - 18:02, λευκωσία)

ΤΖΙΕίΝ' ΤΟ ΦΙΛίΝ ΤΟ ΔίΚΡΟΚΟΝ....

Μερόνυχτα σε καρτερώ,
τζιαι ξάγρυπνος μεινίσκω......
αχ, να φανείς τζιαι να μου πεις:
"Kαλλύττερον εν βρίσκω!".

Αχ, να φανείς τζιαι να σε δω,
καρτζιήν μου, πώς το θέλω...........
τζιαι μες στη δύσην, αν βρεθώ....
ευτύς, ενν' ανατέλλω.

Τζιείν' το φιλίν το δίκροκον....
για φέρ' μου το, χαρώ σε,
ν' ανθίσω, να μουσκοβολώ,
κάθε στιγμήν, να σου λαλώ....
το πόσον αγαπώ σε!

Μες στην αγκάλην μου να μπεις,
να σμίξουμεν στον κόσμον..........
να σου χαρίσω θάλασσες,
γλυκάνισσον τζιαι δκυόσμον.

Να σου χαρίσω ουρανούς,
τον Ήλιον, τη Σελήνην,
να μου χαρίσεις στη ζωήν........
χαμόγελον, γαλήνην.

κουμΕττος κ.
(11/10/17 - 19:22, λευκωσία)

Δώσαμε πολλές υποσχέσεις, Υακίνθη. Σαν κάτι σχολικές εκδρομές, που ματαιώθηκαν... λόγω βροχόπτωσης...

κουμΕττος κ.
(9/10/17 - 22:59, λευκωσία)

Δε μας λείπουν οι άνθρωποι. Μας λείπουν οι λέξεις. Μας λείπουν τα συναισθήματα. Πάνε εφτά χρόνια να πω..... μάνα.

κουμέττος κ.
(10/10/16 - 15:42, λευκωσία)

Σε αγαπώ, σου είχα γράψει. Για υστερόγραφο επανέλαβα το ίδιο. Νόμιζα το είχα ξεχάσει.

κουμΕττος κ.
(10/10/17 - 14:04, λευκωσία)

Οι πολλοί κοιτούν. Οι λίγοι βλέπουν. Κι οι ελάχιστοι προβλέπουν.

κουμΕττος κ.
(10/10/17 - 17:51, λευκωσία)

Τζι' αγάπησά σε που καρκιάς
στον κόσμον μέσα τούτον,
τα σσείλη σου μοιάζουν βκιολιά
τζιαι το φιλίν λαούτον.

κουμΕττος κ.
(11/10/17 - 07:09, λευκωσία)

ΑΧ, ΚΑΡΤΕΡΟύΜΕΝ ΘάΜΑΝ

στη μάνα μου (†)

Tα γιασουμιά σου, μάνα μου,
μεινίσκουν διψασμένα.
Που άλλα σσέρκα το νερόν........
αρνούνται να το πιούσιν.
Δικλούν ποτζεί, δικλούν ποδά....
με μάθκια δακρυσμένα
τζιαι να φανείς, γυρεύκουν σε........
πού είσαι με ρωτούσιν.

Τζι' εγιώνι, ήντα να τους πω...
εν ξεύρω... τζι' εν αντέχω..........
εγίνηκα κατάξερος...
τζι' εγιώ, που -πιον- εν σ' έχω.
Τζιαι κάθουμαι στο πλάιν τους,
λουνούμαστεν στο κλάμαν...........
που το ξωπόρτιν, αχ, να μπεις....
αχ, καρτερούμεν θάμαν.

κουμΕττος κ.
(11/10/17 - 15:31, λευκωσία)

Θυμάσαι που βγήκαμε, για πρώτη φορά; Κάτι έλεγες, αλλά εγώ..... θαύμαζα τον πίνακα. Τι να την έκανα τη λεζάντα.....

κουμΕττος κ.
(9/10/17 - 22:37, λευκωσία)

στη μάνα μου (†)

Έχω τόσα να σου πω. Τόσα... μα τόσα ευχαριστώ! Θα σου τα γράφω, ρε μάνα. Κι ας τελείωσε ο χρόνος. Κι ας φωνάζει ο μαλάκας "Κάτω τα μολύβια!".

κουμΕττος κ.
(9/10/17 - 22:13, λευκωσία)

Υπάρχουν πολλοί δρόμοι, για να φτάσεις κάπου. Μην επιλέγεις με κριτήριο το πόσο σύντομα θα φτάσεις, αλλά με κριτήριο τη θέα... κι ας μη φτάσεις, πότε... διότι ζωή είναι το ενδιάμεσο αρχής και τέλους. Μερίμνα, λοιπόν, να είναι... όσο γίνεται πιο όμορφη.........

κουμΕττος κ.
(9/10/17 - 21:41, λευκωσία)

Καθημερινά, βγαίνω στη βεράντα. Βλέπω προς τον βορρά. Τον Πενταδάκτυλο. Τη σημαία στο πέτο του. Χασκογελά ο Πενταδάκτυλος. Με ντύσανε καρνάβαλο, μου λέει. Πόσα χρόνια διαρκούν οι απόκριες τους; Δεν το χορταίνουν, βρε, αυτοί το ψέμα. Κι εγώ τους λυπάμαι, κιόλας. Μένω, εδώ, ατάραχος. Κάνω και λίγη σκιά στην Κερύνεια μας. Θυμάσαι, το κοριτσάκι μας, τι έπαθε... εκείνο το καλοκαίρι, που ξέχασε να βάλει το αντηλιακό της. Από τότε προσέχει. Και την προσέχω. Μα η ζημιά τής έμεινε. Τι εγκαύματα ήταν κι εκείνα!

κουμΕττος κ.
(9/10/17 - 20:51, λευκωσία)

ΤΩΝ ΟΝΕίΡΩΝ ΤΥΧΟΔΙώΚΤΗΣ

Μες στ' απύθμενά σου βάθη...
πίνεις και το κατακάθι.
Τ' αχαλίνωτά σου πάθη......
ξεγεννούνε χίλια λάθη.

Σε μια λίστα -δήθεν- ζώντων,
Δον Κιχώτης οριζόντων,
των παρόντων, μα απόντων.....
πριν πεθάνουν τεθνεόντων.

Ποιος Θεός θα σε δικάσει;
Κόκκινο... κι έχεις περάσει.
Διωκόμενος και διώκτης,
των ονείρων τυχοδιώκτης.

Ψευδαισθήσεων ουσιές,
όλες σου, οι περιουσίες........
κι αγκαλιάζεις απουσίες,
που νομίζεις παρουσίες.

Των πλανών σου κυνηγός τους,
θύτης, θύμα κι όμηρός τους,
πλοηγός τους, ναυαγός τους.....
ουραγός και αρχηγός τους.

κουμΕττος κ.
(9/10/17 - 18:07, λευκωσία)

Πλέον, ξέμπαρκος από έρωτες... κουβαλά την αρμύρα των ωκεανών στα ύφαλα τής καρδιάς του. Κ' η μοράβια της... με ξέθωρες αναμνήσεις... μπουνάτσες, μποφόρια, τραβέρσα κι άγκυρες δεμένες καραμοσάλι. Έγια μόλα έγια λέσα, πού 'σαι, θάλασσα, γιατρέσα;

Κουμέττος Κ.
9/10/13 - 00:26 π.μ

Δεν είναι η ομορφιά σου. Είναι κάτι ομορφότερο: η δροσιά σου......

κουμΕττος κ.
(9/10/16 - 00:09, λευκωσία)

Μα δεν είναι που φόρεσες προσωπείο, είναι που δεν επέστρεψες πίσω. Είναι π' αγάπησες την ξενιτιά... περισσότερο απ' την πατρίδα.......

κουμΕττος κ.
(9/10/16 - 08:44, λευκωσία)

Δε μου έλειπε τίποτα, μέχρι που αντίκρισα το χαμόγελό σου....

κουμΕττος κ.
(9/10/16 - 09:36, λευκωσία)

Έφυγε ο Παττακός. Το θέμα ήταν να μην ερχόταν!

κουμΕττος κ.
(9/10/16 - 12:36, λευκωσία)

Σε αυτόν τον τόπο, βάζοντας -διαρκώς- όπισθεν... προσπαθούμε να πάμε μπροστά. Τι ηλίθιοι, Θεέ μου! Allahim onlar ne kadar aptal!

κουμΕττος κ.
(8/10/17 - 22:44, λευκωσία)

ΕίΝΑΙ Η ΑΓάΠΗ ΦόΡΤΟΣ

Μην αργείς, σε αναμένω.....
ξάγρυπνες οι εποχές μου,
και την όψη σου υφαίνω.....
μύρια χάδια... οι κλωστές μου.

Όσα πόθησες, ψυχή μου,
όλα, τά 'χω να σ' τα δώσω...
είναι η αγάπη φόρτος,
πάρε τον... να ξαλαφρώσω!

'Ελα, κράτα μου το χέρι...........
έλα, δος μου τα φιλιά σου,
γίνε το δικό μου ταίρι,
σφίξε με στην αγκαλιά σου.

κουμΕττος κ.
(8/10/17 - 20:47, λευκωσία)

Αυτό, που ψάχνεις....
δε θα το βρεις, κάπου.
Αυτό, που ψάχνεις...
είναι αυτός που είσαι,
κάθε σου στιγμή, με τις επιλογές σου.

κουμΕττος κ.
(8/10/17 - 16:59, λευκωσία)

Θα σας μιλήσω, για κάποιες αγάπες... που οι άνθρωποί τους... δεν τις φωνάζουν... κι ούτε καν τις ψιθυρίζουν. Μόνο, τις δακρύζουν.....

κουμΕττος κ.
(8/10/15 - 06:37, λευκωσία)

Πριν πεις ή κάνεις κάτι... σκέψου γιατί θα το πεις ή θα το κάνεις. Κι αν η απάντηση είναι έντιμη. Κι αν η απάντηση μοσχοβολά "άνθρωπο"... προχώρα.

κουμΕττος κ.
(8/10/17 - 09:41, λευκωσία)

ΦΙΛΙώ ΧΑΪΔΕΜέΝΟΥ (θεατρική παράσταση)

"Εκείνην τη θάλασσα". Όχι... άλλην. "Τα σάβανα δεν έχουν τσέπες". Και μια Δέσποινα Μπεμπεδέλη (πλαισιωμένη από εξαιρετικούς συνοδοιπόρους, μουσικές, σκηνικά, φωτισμούς κ.λπ.) να μας επιβεβαιώνει -ξανά και ξανά- πως ο πιο σωστός επαγγελματίας είναι ο μεγαλύτερος ερασιτέχνης (έρωτας με την τέχνη)... κι εμείς να τη χειροκροτούμε, όρθιοι... όπως όρθια και περήφανη στάθηκε η Φιλιώ, παρά τα όσα δεινά τής προσφυγιάς, παρά τα όσα απάνθρωπα και τραγικά... τα παιδικά της ματάκια είδαν. Και λέω παιδικά, διότι παρέμειναν παιδικά... διότι άλλην επιλογή δεν είχαν, διότι οι πιο έντονες μνήμες καθορίζουν την ηλικία των ματιών, ακόμη κι όταν θέλουν να ξεχάσουν, ακόμη κι όταν βάλουμε τα χέρια μας, μπροστά τους... αυτά, βλέπουν προς τα μέσα. Δε θέλω να επεκταθώ άλλο. Το θέατρο δεν είναι περιγραφή τρίτων. Είναι να είσαι, εκεί, θεατής... κι αν έστω και μια στιγμή σε "ανεβάσουν" οι ηθοποιοί στη σκηνή... η παράσταση πέτυχε. Λοιπόν, ψες...... στιγμή δεν κατέβηκα από τη σκηνή. Ψες, ήμουν και θεατής... και πρωταγωνιστής.......

κουμΕττος κ.
(8/10/17 - 08:16, λευκωσία)

Πριν πεις ή κάνεις κάτι... σκέψου γιατί θα το πεις ή θα το κάνεις. Κι αν η απάντηση είναι έντιμη. Κι αν η απάντηση μοσχοβολά "άνθρωπο"... προχώρα.

κουμΕττος κ.
(8/10/17 - 09:41, λευκωσία)

Όταν πεθαίνουν οι προτεραιότητες... γεννιούνται οι προφάσεις.

κουμΕττος κ.
(7/10/17 - 12:09, λευκωσία)

Όταν ήμουνα μικρός......
ήθελα να μεγαλώσω.
Ευτυχώς...
μόνο, το σώμα μου... υπάκουσε.

κουμΕττος κ.
(7/10/17 - 11:55, λευκωσία)

Γύρω μας, σε ανθρώπους και πράγματα... βλέπουμε ό,τι είμαστε. Οι καλοί βλέπουν καλούς, οι κακοί βλέπουν κακούς. Οι ερωτευμένοι... δε βλέπουν τίποτα.

κουμΕττος κ.
(7/10/17 - 11:44, λευκωσία)

Πίσω από κάθε αλήθεια υπάρχει κι ένα ψέμα. Κι αντίστροφα. Το θέμα είναι πώς έκατσε το νόμισμα και ποια όψη του... βλέπεις......

κουμΕττος κ.
(7/9/17 - 10:30, λευκωσία)

Όταν πέθαναν οι γονείς της... άρχισε να μετρά τα βέλη της, τις ασπίδες της, τα ακόντια της. Ήξερε, πλέον, καλά... πως η πραγματική μάχη, τώρα, αρχίζει!

κουμΕττος κ.
(7/9/17 - 09:29, λευκωσία)

ΠΑΙΔάΚΙ, ΦΑΛΑΚΡό ΜΟΥ...

Στα πιο όμορφα παιδιά 

Ολάνθιστό μου κρίνο,
μη φεύγεις... στάσου, μείνε!
Για πες μου τι συμβαίνει,
ποια θλίψη σε μαραίνει,
το γέλιο σου... πού είναι;

Παιδάκι, φαλακρό μου...
πού πήγαν τα μαλλιά σου;
Πώς γέρασες, ψυχή μου...
ζωή μου και πνοή μου,
προτού τα γηρατειά σου;

Κι αν, μέσα μου, σπαράζω,
μπροστά σου, προσποιούμαι...
και σφίγγω την καρδιά μου,
μη δεις τη συμφορά μου,
να κλάψω... το αρνούμαι.....

κουμΕττος κ.
(7/10/17 - 07:47, λευκωσία)

Όταν ήρθες... ήταν, πλέον, αργά, μα ο Λάζαρος... κρυφογελούσε......

κουμΕττος κ.
(7/10/13 - 7:49 μ.μ, λευκωσία)

Κάποιοι άνθρωποι είναι γεννημένοι ο ένας για τον άλλον, μα δεν το ξέρουνε. Και το χειρότερο; Σαν το μάθουνε... δεν το πιστεύουνε! Βλέπετε... η Πίστη κι η Γνώση..... είναι άσπονδες φίλες....

κουμΕττος κ.
(7/10/16 - 13:59, λευκωσία)

Σ' ΑΓΑΠώ ΣΗΜΑίΝΕΙ..... 

Σ' αγαπώ σημαίνει.....
μαζί, με τ' ανθοκλάδια σου,
λατρεύω τα ψεγάδια σου.
Σ' αγαπώ σημαίνει.....
βυθίζομαι στα βάθη σου,
στ' ανήλιαγα τα πάθη σου
και συγχωρώ τα λάθη σου!

Σ' αγαπώ σημαίνει.....
φωτίζω τα σκοτάδια σου,
γιομίζω, όλα, τ' άδεια σου.
Σ' αγαπώ σημαίνει.....
γνωρίζω τις κρυψώνες σου
και μέσα στους κυκλώνες σου...
στηρίζω τους αγώνες σου.

Σ' αγαπώ σημαίνει.....
διαβάζω το Βαγγέλιο σου
κι ανθίζω μες στο γέλιο σου.
Σ' αγαπώ σημαίνει.....
σε βλέπω κι ανασταίνομαι...
στο δίχα σου μαραίνομαι,
τυφλώνομαι, τρελαίνομαι.

Σ' αγαπώ σημαίνει.....
το χέρι μου στο χέρι σου,
τ' αστέρι μου τ' αστέρι σου.
Σ' αγαπώ σημαίνει.....
στ' ονείρου τ' ακρογιάλι σου....
κοιμάμαι στην αγκάλη σου....
τα πάντα μου, χαλάλι σου!

κουμΕττος κ.
(6/10/17 - 18:59, λευκωσία)

Ζεις για να ζήσεις τον απόλυτα αμοιβαίο έρωτα. Την απόλυτη δικαιοσύνη τού σύμπαντος, πριν τον θάνατο. Την απόλυτη δικαιοσύνη τού σύμπαντος... μαζί με τον θάνατο.

κουμΕττος κ.
(6/10/17 - 14:54, λευκωσία)

Ποιος θυμάται το καθημερινό νερό, που τον ξεδιψάει; Ποιος εκτιμάει την αξία του την ώρα που το πίνει; Και ποιος εκτιμάει τη μάνα του, τον κύρη του... στον βαθμό που τους αξίζει; Κι αν ναι... ποιος τους το δείχνει... όσο βλέπουν;

κουμΕττος κ.
(6/10/17 - 13:36, λευκωσία)

ΑΠόΔΗΜΕΣ ΑΧΤίΔΕΣ

Μια Ελλάδα θ' ανταμώσεις:
στο Λονδίνο, στο Παρίσι,
που οι πλείστοι την προσμένουν
νύχτα-μέρα να γυρίσει.

Oι απόδημες αχτίδες,
φως σκορπίζουνε στην πλάση,
μη φοβάσαι, Παρθενώνα,
η ψυχή σου δε θα χάσει!

Του Ομήρου η Οδύσσεια,
είν' κατάσπαρτη ταξίδια,
π' αν δεν ήταν... η Ιθάκη
θα 'ταν μία απ' τα ίδια.

Κουμέττος Κ.
6/10/13 - 7:56 π.μ

Τι να το κάνω τόσο φθινόπωρο; Δίχα σου...... πλεονάζον...

κουμΕττος κ.
(6/10/15 - 13:53, λευκωσία)

Όταν μου φταίει κάποιος... δεν έχω το κουσούρι να μου φταίνε κι οι κοντινοί του άνθρωποι. Ξέρω καλά ποιος μου φταίει. Είμαι απόλυτα εύστοχος στη δικαιοσύνη μου.

κουμΕττος κ.
(5/10/17 - 19:16, λευκωσία)

Κι όταν σε πρωτοκοίταξα... έξαφνα, μες στις παλάμες μου... έγινε τ' αδιαχώρητο. Μαζεύτηκαν, διαμιάς, χιλιάδες χάδια.

κουμέττος κ.
(4/10/17 - 22:31, λευκωσία)

Είναι σημαντικό να είμαστε με κάποιον για αυτό που είναι κι όχι για αυτό που είμαστε ή θα είμαστε, μαζί του. Ο άλλος δεν είναι ρυθμιστής τής ευτυχίας μας κι ούτε εγγυητής της. Δεν είναι υπεύθυνος για εμάς κι ούτε μας οφείλει τίποτα περισσότερο από την αλήθεια του, όπως κι εμείς προς αυτόν. Για αυτό... το θέατρο στο θέατρο... κι οι μάσκες στα καρναβάλια. Προέχει η αλήθεια! Ο μόνος ρόλος μας; Να είμαστε ο εαυτός μας. Οι μεταλλάξεις κι οι εξαρτήσεις δεν είναι παρά μικροπρεπείς παθογένειες τού εγωισμού μας, εθισμοί κι αδυναμίες μας, που θα λειτουργούν -μόνο- περιοριστικά κι αποτρεπτικά, φράσσοντάς μας τον δρόμο προς τον εξευγενισμό μας, την πνευματική μας ολοκλήρωση και πληρότητα.

κουμΕττος κ.
(4/10/17 - 21:39, λευκωσία)

ΠΡΟΣ ΓΟΝΕίΣ

Είναι εξαιρετικά επικίνδυνο να μεγαλώνεις τα παιδιά σου... συνδέοντας και δικαιολογώντας την τιμωρία με την αγάπη.

κουμΕττος κ.
(4/10/17 - 19:19, λευκωσία)

Κι αν ο έρωτας περνάει απ' το στομάχι, όπως λένε... εγώ ρωτώ: κατόπιν, πού πάει;

κουμΕττος κ.
(4/10/17 - 16:39, λευκωσία)

Ανεκπλήρωτές μας προσδοκίες. Ίσως και... να τις αφήνουμε, εσκεμμένα, έτσι. Για να έχουμε μια ελπίδα, μια σανίδα σωτηρίας... μες στα ναυάγια των ενεστώτων μας.

κουμΕττος κ.
(4/10/17 - 07:17, λευκωσία)

Φθινοπωρινή μελαγχολία, μου λες. Μα εγώ ξέρω -καλά- πως... καμιά άνοιξη δεν έρχεται, χωρίς να πάρει την προκαταβολή της.

κουμΕττος κ.
(4/10/17 - 06:34, λευκωσία)

Κι αν κοιτάς...... μακριά
κι αν κοιτάς κοντά,
όπου κι αν κοιτάς,
ό,τι κι αν κοιτάς........
μέσα σου........ όλα, τα φίλτρα!

κουμΕττος κ.
(4/10/17 - 06:16, λευκωσία)

Κι όταν ερωτευόμαστε... όλα, τ' άλλα έρχονται σε δεύτερη μοίρα. Κι όταν ερωτευόμαστε... σταματούμε να προσποιούμαστε τους πολυάσχολους.

κουμΕττος κ.
(4/10/16 - 20:31, λευκωσία)

Κι απού... "ο φίλος ο καλός!",
έξαφνα, γένεσαι οχτρός.
Μην τους τη λέγεις την αλήθεια,
αυτοί γουστάρουν παραμύθια.

κουμΕττος κ.
(4/10/16 - 14:41, λευκωσία)

Κι ένα δειλινό φθινοπωρινό θα ερωτευθεί κάποιον, που θα έρθει και θα της πει: "Ξέρεις κάτι; Είσαι πολύ πιο όμορφη απ' όσο νομίζεις!".

κουμΕττος κ.
(4/10/16 - 17:14, λευκωσία)

Κι όμως, πολλές φορές, η καλύτερη λύση είναι να μη μιλάμε για το πρόβλημα.

κουμΕττος κ.
(3/10/17 - 20:54, λευκωσία)

Απροβίβαστοι.
Ρυτιδωμένα γεροντάκια μες στα νηπιαγωγεία.
Ούτε καν προδημοτική.
Και πεθαίνουμε,
χωρίς να μάθουμε -ποτέ- να δένουμε... 
τα κορδόνια τής αγάπης!

κουμΕττος κ.
(3/10/17 - 17:39, λευκωσία)

Εντονότερες παρουσίες;
Οι απουσίες!
Τι να τα κάνεις τα χέρια,
αν δεν έχουν πού να δώσουν χάδια;

κουμΕττος κ.
(3/10/17 - 05:22, λευκωσία)

Μαζί μας.......
δεν τον φέρνουμε,
τον φόβο......
τον μαθαίνουμε!

κουμΕττος κ.
(2/10/17 - 19:07, λευκωσία)

Ποτέ, δεν είπαμε "τέλος". Σταματάμε, απλώς. Και σε λίγο... συνεχίζουμε. Εσύ κι εγώ. Εγώ κι εσύ. Ένας επίλογος, που δε γράφτηκε, ποτέ.

κουμΕττος κ.
(2/10/17 - 16:43, λευκωσία)

Τ' απογεύματα, που περπατώ... βρίσκω μικρές καρδούλες στην άσφαλτο, στα πεζοδρόμια, στο χώμα... βρίσκω αγάπες χαμένες... ή και πεταμένες... αγάπες, που ήταν -κάποτε- μεγάλες κι έγιναν μικρές, μα ποτέ...... μηδαμινές.....

κουμΕττος κ.
(2/10/17 - 15:49, λευκωσία)

- Τι είναι η συγχώρεση, παππού μου;
- Εκούσια λήθη, παιδί μου!

κουμΕττος κ.
(2/10/17 - 14:58, λευκωσία)

Παράκαιρα, μα... πάντα, έγκαιρα. Πριν φανεί ο χειμώνας. Μια αυγή σου, Κορμακίτη μου. Ανθίζει μες στο κάθε φθινόπωρο. Σπάει αλυσίδες. Διαλύει συννεφιές. Μοσχοβολά λευτεριές. Αμήν!

κουμΕττος κ.
(2/10/17 - 07:04, λευκωσία)

Τριαντάφυλλα τζιαι γιασουμιά....
μοσκοβολάς, ψυσσή μου...
τζι' όποθεν ρέσσεις σε θωρούν
οι άντρες τζιαι παραμιλούν...........
μα 'σού είσαι διτζιή μου.

κουμέττος κ.
(2/10/16 - 18:43, λευκωσία)

Δεν υποτιμώ την εμφάνιση. Τουναντίον, μου αρέσει. Είναι το πρώτο χαμόγελο, η πρώτη εικόνα, η πρώτη ένδειξη. Και δεν υιοθετώ την κομπλεξική, ρατσιστική και στερεότυπη άποψη: έξω ωραίο, μέσα σάπιο... κι άλλες επιπόλαιες μαλακίες. Αγόρασα πολλών ειδών μήλα από τις φρουταρίες. Στο τέλος αυτό που μετρά... είναι η γεύση!

κουμΕττος κ.
(1/10/17 - 08:12, λευκωσία)