ΜίΛΑ ΜΟΥ...

Ποιο φεγγάρι μ' αρμενίζει...
σ' αστροπλούμιστες νυχτιές
κι ό,τι μάρανε τ' ανθίζει...
με χαδιών νερομπογιές;

Ποια σιγή φυλλομετράει...
της καρδιάς μου τες πληγές
και στα χείλια τες φιλάει...
μ' ένα ύφος ευλαβές;

Ποιων ονείρων -τ' άγιο κύμα-
χλιμιντρίζεις τες αυγές,
και στ' ορίζοντα το νήμα...
κατευνάζεις τες οργές;

Ποιας αμάραντης γαλήνης...
ψιθυρίζεις το σκοπό,
και στα μάτια μιας οδύνης...
γνέθεις γέλιο χαρωπό;

Μίλα μου... για σένα και για μένανε,
ολημερίς, ολονυχτίς κι όποιος αντέξει,
μίλα μου... για σένα και για μένανε,
μίλα μου... χωρίς να βγάζεις λέξη

Κουμέττος Κατσιολούδης
(18/6/16 - 18:50, λευκωσία)

ΣΤ' ΑΥΓΟύΣΤΟΥ ΤΑ ΣΕΝΤόΝΙΑ...

Καλοκαιριά -τριγύρω μας-
κι εγώνι στο σκαρί σου,
ολονυχτίς, ευφραίνομαι...
τ' ολόγιομο φιλί σου!

Σα σ' έχω, φεγγαρένια μου,
στ' Αυγούστου τα σεντόνια,
τον έρωτά μας μελωδούν...
γλυκόλαλ' αηδόνια!

Μελτέμια λένε κι αν θα 'ρθουν
κι αγέρηδες και ζόρια,
τα μάτια όσων αγαπούν...
αβύθιστα βαπόρια!

Κουμέττος Κ.
(3/8/2014 - 17:33, Λευκωσία)

ΦΕΓΓάΡΙΑ ΚΙ ΑΝ ΣΟΥ ΤάΖΑΝΕ....

τον Ήλιο μου ποθούσες...
πού νά 'ξερα, καρδούλα μου,
πως τόσο μ' αγαπούσες!

Στα μάτια σου μαζεύουνται
τ' αστέρια, κάθε βράδυ...
μαζί σου, θα κατέβαινα...........
αγάπη μου, στον Άδη.

Αγγέλοι μες στα χείλια σου
φιλιά μού φτερουγίζουν...
και λιώνω σαν τα χάδια σου......
στο σώμα μου βαδίζουν.

Κουμέττος Κ.
(10/9/2016, Λευκωσία)

ΤΟ AΣΤέΡΙ ΜΟΥ

Ξημέρωσαν τα μάτια μου,
μα η καρδιά το ξέρει,
παρόλα τα γινάτια μου, 
δεν έχω άλλο αστέρι.
Μονάχα 'σύ, αγάπη μου,
φωτίζεις την ψυχή μου...
τι κι αν ο Ήλιος έχει βγει;
Σκοτάδι στη ζωή μου!

Ωσάν πανιά τα χείλια σου...
εσύ, σκαρί πριν φέξει,
είναι το πέλαγος μακρύ...
και δε θα το αντέξει.
Με παλλινώριο διόρθωσε
του μπούσουλα τη ρότα,
απάγκειο η καρδούλα μου,
για έλα, όπως πρώτα.

Αστέρι ένα οι καρδιές...
διαλέγουνε δικό τους,
μαζί, ψηλά, στον ουρανό
να χτίσουν τ' όνειρό τους.
Για στίγμα τού χαράζουνε...
φιλί κι αν θα χαθούνε,
με αστρολάβο έρωτα...
τη θέση του θα βρούνε.

Κουμέττος Κ.
(7-7-2011, Λευκωσία)

ΝΑ ΜΕ ΘΥΜΑΣΑΙ...

Κι όταν θα φύγω
κι όταν σαλπάρω........
προς άλλον κόσμο, προς άλλη γη...
μέσα στον ξύπνιο κι όταν κοιμάσαι,
να με θυμάσαι, να με θυμάσαι..........

Να με θυμάσαι.... όταν θα λείπω,
χωρίς συμφέρον
να μ' αγαπάς
και στης καρδιάς σου τον άδειο κήπο...
λουλούδια σπέρνε,
μόνο, για μας.

Κι όταν θα φύγω
κι όταν ξεφύγω.......
και γίνω άστρο στον ουρανό......
κάθε σου βράδυ, όπου και να 'σαι,
να με θυμάσαι, να με θυμάσαι..............

κουμΕττος κ.
(28/3/2017 - 19:39, λευκωσία)

ΠΑΡΕΛΘΕΤΩ ΤΟ ΠΟΤΗΡΙΟΝ

Σ' ένα φιλί κατάδοσης, η Μοίρα Σου γραμμένη,
η νύχτα Σε αγκάλιασε γιομάτη με συμπόνοια,
στον κήπο της Γεσθημανής ποτήριον Σ’ αναμένει,
γιομάτο αμαρτήματα: οικτρά, μα κι υποχθόνια.

Ξενύχτησες με προσευχή, φορτίο Σου ν’ αντέξεις
κι αν Σ’ έζωναν, Θεάνθρωπε, πίκρα ψυχής και πόνος,
είναι μικρές κι αδύνατες να διηγηθούνε λέξεις,
τα όσα θα κουβάλαγες εις τον Σταυρό Σου μόνος.

Οι μαθητές κοιμόντουσαν στου φεγγαριού το στρώμα,
ενώ Εσύ γονατιστός, λουσμένος μ' αγωνία,
κι αν έσταζ’ ο ιδρώτας Σου σαν αίμα εις το χώμα,
προσέβλεπες σ' Ανάσταση, ζωής κοσμογονία.

Τα λόγια Σου αντάμωσαν τρισάκις πεπρωμένο,
η Εύα, δίπλα κι ο Αδάμ, Σε κοίταγαν με τύψεις,
μα του Πατρός Σου θέλημα εις τες Γραφές δοσμένο,
προόριζε Υιό Μονογενή να πιεί ποτήριον θλίψης.

Παρελθέτω το ποτήριον από τον Χριστόν τον Κύριον,
παρελθέτω το ποτήριον, πλήθους αμαρτιών πειστήριον,
σαν ο Γολγοθάς προσμένει Σταύρωσης Μέγα Μυστήριον,
βρήκε όλ’ η ανθρωπότης θύμα Θείο εξιλαστήριον.

Τα χρόνια δέκα πέρασαν στων Ελαιών τον κήπο,
όπου, εκεί, λεν θα γενεί Δευτέρα Παρουσία,
του Ρόδου του Αμάραντου καρδιάς κύκνειο χτύπο,
ακούστε, πριν αναληφθεί ως Άμεμπτη Οσία!

Το δρόμο ακολούθησε, που χάραξε ο Υιός της,
στον κήπο της Γεσθημανής Τον είδαν μαθητές Του,
ανέβηκε Θεάνθρωπος, Ιησούς Μονάκριβός της,
στον τόπο προίκα άφησε: τις Άγιες προσευχές Του.

Κουμέττος Κατσιολούδης
(12/4/2012 - 14:09, λευκωσία)

ΕΥΑ

Την έκτη μέρα -πλευρική- μια μήτρα σού 'πε: "βγαίνεις",
το σώμα σου, αχόρταγο... της ηδονής τρομπέτα,
ο Shakespeare θα συνέγραφε: "Ρωμαίο κ' η Ιουλιέτα!",
τις νύχτες, πλέον, ο Αδάμ... δε θα γυρνούσ' εργένης.

Ολόγυμνη... σεργιάνιζες, φορώντας λίγο χνούδι,
σκορπούσες ρίγη έρωτα, τα δέντρα σ' εποθούσαν,
στη σκιερή αγκάλη τους, εντός, σ' ελαχταρούσαν,
ν' απλώσουν το κλαδάκι τους... το χάδι τους λουλούδι.

Χορτάρι... που επάταγες, ερέθιζες τη ρίζα,
οι λίμνες σ' εκαλούσανε, για να γευθούνε πόθο,
αδύνατον, το πρώτο σου παιδί να ήταν νόθο,
μιαν άλλη σού εφύλαγε η αμαρτία μίζα.

Το χέρι σου εμήδισε -στο φίδι πουλημένο-
βαστούσε μήλο κόκκινο -"black list" του Παραδείσου-
να έβρεις τρέξε φόρεμα... βιάσου -τώρα- ντύσου,
ωσάν το ήθος σε κοιτά, ολίγον μπερδεμένο.

Το παραμύθι τέλειωσε, προτού καλ' αρχινίσει,
η γνώση σκλάβους θέλησε να έχει υπηρέτες,
σε κάθε ράτσα όρισε, ποιοι θα 'ν' οι ταξιθέτες,
ο χρόνος καταδίκασε τη σάρκα να λυγίσει!

Κουμέττος Κ.
(8/3/2009, Λευκωσία)

ΕΡΩΤΙΚΗ MYΣΤΑΓΩΓΙΑ

Πάνω στο βράχο ξαπλωμένη, 
ανάσκελα τα δυο σου πόδια,
μοιάζεις "Ωραία Κοιμωμένη" 
κι εγώ σε στάση σε διόδια.

Το βλέμμα σου αγαλλιασμένο, 
εκπέμπει φώτιση του Βούδα,
ένα φιλί σου να 'χα, μόνο, 
έστω ωσάν κι αυτό του Ιούδα.

Μύστης ας γένω του κορμιού σου, 
ανάδρομα, να το ιππεύω,
ρίγος να νιώθω του γλουτού σου, 
το στήθος σου, καθώς θωπεύω.

Την πλάτη σου να καλαντίζω 
κι εσύ να τρέμεις στη λιακάδα,
βρέχ' ηδονή στα δυο σου σκέλια˙ 
φθίνει αγέρι/σοροκάδα.

Στάλα χαδιού σου πώς ποθάω˙ 
στεντόρια ν' άκουγα πνοή σου,
άγρυπνες νύχτες προσκυνάω, 
να νιώσω θέλω την αυγή σου.

Χαράματα, κερί ανάβω, 
να έρθ' η ώρα... που θα σ' έχω,
μες στην καρδιά μου σε νταντεύω˙ 
άσκοπα flirt; μακριά, απέχω.

Κουμέττος Κ.
(19-9-2011, Λευκωσία)

ΜΟΝΟΓΕΝΝΗ ΤΖΙΑΙ ΠΛΑΣΤΗ ΜΑΣ!

Toν Γιον Σου, Θεέ μου, έπεψες,
να ’ρτει να μας ποσπάσει
-αντάν μετανοήσουμεν-
πέρκ' η ψυσσή μας πνάσει.

Θεάθρωπος για χάρην μας,
γεννήθην μοιαστός μας
τζι' η πλάση αναφώνησεν:
“Xριστέ, το φως Σου δος μας!”

Της εκκλησσιάς μας τζιεφαλή, τζιαι της ζωής πληρότης,
Μονογεννή, σ’ ευκαριστά, που ’ρτες η αθρωπότης.
Μονογεννή τζιαι Πλάστη μας, μες στων καρκιών τα βάθη
για έμπα τζιαι συγχώρα μας˙ αθρώπων εν’ τα λάθη!
(Μονογεννή τζιαι Πλάστη μας, που δκιας ζωής ουσίαν,
τη δεύτερήν σου καρτερώ στον κόσμον παρουσίαν.
Στον τζίηπον της Γεσθημανής, στη γην της Ιουδαίας,
Κριτής να γένεις τζι’ Ιδρυτής Ιερουσαλήμ της Νέας).

Για λλόου μας τον Γολγοθάν
ανέβης, εν αρνήθης,
σταυρώθηκες τζι’ απέθανες
τζι' ύστερις ανεστήθης.

Παράεισον μάς έδειξες
τζι' οι προσευτζές μας ξεύρουν,
μιτά Σου μόνον, μανιχά,
διτζαίωσην θα έβρουν.

Ποίηση: Koυμέττος Κατσιολούδης
Μουσική/Ερμηνεία: Πάτερ Ιωσήφ Σκέντερ

ΦίΛΟΙ... ΓΙΑ ΠάΝΤΑ!

Άνθη ψυχής μοσχοβολούν,
ωσάν βρεθείτ' αντάμα.
Είν' η φιλία, φίλοι μου,
πολύ μεγάλο πράμα!
Οι ώρες γένουνται στιγμές,
το ψέμ' αποποιείστε,
οι μάσκες πέφτουν στη γωνιά,
μαζί... δεν προσποιείστε.

Φίλος την πόρτα δε χτυπά,
ανοίγει μέσα μπαίνει,
ξέρει καλά, πριν του το πεις,
αυτό που σου συμβαίνει.
Παρών μ' ένα χαμόγελο...
το δάκρυ σού στεγνώνει
και το τραπέζι τής καρδιάς,
απλόχερα, στο στρώνει.

Η πλάση στέκει έκπληκτη...
στη θέα τής φιλίας,
μέσα δεν έχει, πουθενά,
σημάδι αγγαρείας.
Το χρόνο ντύνει όμορφα
με ευωδιές τού Μάρτη,
μοιάζ' η φιλία, φίλοι μου,
παιδιών να είναι party.

Προσκάλεσε τον φίλο σου
να έρθει στες χαρές σου,
όχι, μονάχα, να τον θες
να γιάνει τες πληγές σου.
Μην περιμένεις θαύματα,
μεγάλα, κούφια λόγια,
των φίλων σύντομα κι απλά,
λιτά τα δρομολόγια.

Το αίμα δίδει συγγενείς,
μα η καρδιά γελάει,
μες στο ταξίδι τής ζωής...
εκπλήξεις σού φυλάει.
Τι κι αν η Εύα τον Αδάμ...
αμάρτησε με μήλο;
Στον κόσμο νιώσε τυχερός...
αν έχεις έναν φίλο!

Κουμέττος Κατσιολούδης
(5-4-2009, Λευκωσία)

Σιγά!
Όχι, δυνατές φωνές.
Όχι, πολύ κουρνιαχτό.
Όχι, πολλά φώτα.
Σιγά!
Μην πανικοβληθεί η Αγάπη........

κουμΕττος κ.
(28/3/17 - 06:55, λευκωσία)

Κι αν μικραίνουν οι νύχτες μας
και μεγαλώνουν οι μέρες μας,
είναι που αυξάνεται η τιμωρία μας,
είναι για να βλέπουμε, πιότερο............
την κατάντια μας..........

κουμέττος κ.
(28/3/17 - 06:32, λευκωσία)

ΣΤΑ ΑΖήΤΗΤΑ ΑΞίΕΣ

αφιερωμένο στους ηθοποιούς
Ανδρέα Μουσουλιώτη (†) & Ανδρέα Μαυρομμάτη (†)

Πάλκα έστηναν μ' αγάπη,
τώρα, στήνονται μ' απάτη.
Μες στα μάτια τους η θλίψη,
που τους έχουν ανταμείψει.

Μα τον οίκτο δε ζητάνε,
ξέρουνε και να πεινάνε.
Έτσι, είχαν μεγαλώσει...
μες στην τσέπη ούτε γρόσι.

Το σανίδι -δίχως μία-
είχανε για περιουσία.
Πια, κομπάρσοι έχουν γίνει...
μες στου χρήματος τη δίνη.

Δίχως χρώμα, δίχως κόμμα,
αδειανό είναι το στόμα.
Σαν καντήλι η ψυχή τους...
είν' το δάκρυ προσευχή τους.

Κλαίν' αυτήν την κοινωνία...
σιωπηρά, σε μια γωνία,
που τ' ανούσια εκτιμάει...
που τον άξιο τον πετάει.

Οι καιροί έχουν αλλάξει,
τώρα, ποιος να τα κοιτάξει...
τα παιδιά που 'χαν ματώσει
ποιος, πια, ρόλο να τους δώσει;

Εξοστράκισαν το ήθος,
στα αζήτητα αξίες,
δίχως αίσθημα κι ευθύνη,
μας πλασάρουν κοκαΐνη.

Μας πουλάνε κούφια φήμη
και ψωμιά χωρίς προζύμι,
με σημαί’ αχαριστία...
φτύνουνε την ιστορία.

Koυμέττος Κατσιολούδης
(21-2-2011, Λευκωσία)

Ανάδρομοι δρόμοι
κι οι πλατείες αδειανές.
Πού είσαι, Μαρία;
Ποιος απόστρατος πόθος σε πλάνεψε;
Θα ξαναπαντρέψουμε τον Απρίλη, Μαρία......
κι εσύ και πάλι θα λείπεις.

[...]
Mαρία, οι τουλίπες ξεράνθηκαν
πολύ πριν φυτρώσουν.
Μαρία, οι λέξεις ειπώθηκαν,
μα τ' αυτιά πρόλαβαν κι αποδήμησαν.

Μαρία, αγάπα με!
Τουλάχιστον, έτσι..............
αν σωθώ... ίσως, σε σώσω.......

κουμΕττος κ.
(28/2/16 - 11:09, λευκωσία)

ΚόΣΜΕ άΣΠΛΑΧΝΕ, ΓΙΑΤί...

Δυο ματάκια παιδικά,
σαν λουλούδια μαραμένα,
ψάχνουν για παρηγοριά...
μες στους δρόμους δακρυσμένα.

Κόσμε άσπλαχνε, γιατί...
τους γυρνάς, διαρκώς, την πλάτη;
Έχουνε κι αυτά ψυχή,
θέλουν... δώσε τους αγάπη.

Δυο ματάκια παιδικά,
νιώθουν κι είναι τόσο μόνα,
ψάχνουν να βρουν μια καρδιά,
ζεστασιά μες στον χειμώνα.

κουμέττος κ.
(30/11/2016 - 18:44, λευκωσία)

ΙΘάΚΗ ΜΟΥ, ΛΙΜάΝΙ ΜΟΥ...

Στο σκότος μου ζητάω την αυγή σου,
μ' όποιαν κι αν είμαι η αλήθεια μου ψευτιά,
ν' αγγίξω θέλω, πάλι, την ψυχή σου,
δίχα σου μοιάζω σαν καράβι στ' ανοιχτά.

Ιθάκη μου, λιμάνι μου, πνοή μου,
σ' άλλες αγκάλες μια θλιμμένη ξενιτιά,
για διώξε τον χειμώνα, άνοιξή μου,
να ξανανθίσουνε λουλούδια στην καρδιά.

Η όασή μου είναι το φιλί σου,
μ' όποιαν κι αν είμαι το κορμί δεν ξεδιψά,
χωρίς να είμαι μέσα στη ζωή σου,
όλο, το σύμπαν μια Σαχάρα/ερημιά.

κουμΕττος κ.
(27/3/17 - 17:39, λευκωσία)

Κι έρχονται και κάποιοι........
να σου κάνουν τον ξεναγό μες στην ψυχή σου.
Βρε, άι στο διάολο.................

κουμΕττος κ.
(27/9/16 - 22:43, λευκωσία)

Κάπου ανάμεσα.....
στην επιθυμία και στην ατολμία...
χάσαμε!

κουμΕττος κ.
(27/3/16 - 21:56, λευκωσία)

ΕΛΛΑΣ: ΑΥΤΟΚΡΙΤΙΚΗ ΗΘΟΥΣ

Εκλείψανε της λευτεριάς: καρποί, ψωμιά και γέλια,
απρόσμεν' απομείναμε χωρίς ικμάδα νιότης,
από σεισμό, δες, σείουνται της μοίρας μας θεμέλια,
ο Σάντσο Πάντσα έρχεται, μαζίν του Δον-Κιχώτης.

Αλώνισα τα στάχυα μας... Χρυσό να βρω Αιώνα,
ο Περικλής αδιάβαστος εικάζει προδοσία,
μου δείχνει προς Γεσθημανής μεριά τον Ελαιώνα,
καθώς στη Λαύρα Γερμανός τελεί ορκωμοσία.

Ασύμβατη η όψη μας με της σκλαβιάς τα ήθη,
στων φυλακών τα κάγκελα υπόσιτη πεθαίνει,
σε δρόμους ψάχνουν ψίχουλα τού 'κοσιένα πλήθη,
σαν Αχαιοί μπαρκάρουνε να φέρουν την Ελένη.

Ιθάκη στέκει, καρτερεί με πίστη Οδυσσέα,
τα χρόνια κι αν περάσανε ελπίζει σ' ένα θάμα,
ο Καββαδίας, μάνα του, φωνάζει Ροδοθέα,
στην Τήνο δεν πληρώθηκε προς Παναγία τάμα.

Ελλάς μου, αναντίρρητα, και λάθη σου πληρώνεις,
θυμάσαι που διαμοίραζες σ' ανάξιους τα πηδάλια,
το μέλλον υποθήκευες... κι αδίκως μαραζώνεις,
ευθύνη έχεις μέγιστη, που ψήφιζες ρεμάλια.

Κουμέττος Κ.
(25-3-2012, Λευκωσία)

Οι άνθρωποι πεθαίνουν...
και γίνουνται χώμα.
Όλο το χώμα τού χωριού μου......
είναι οι πρόγονοί μου.

κουμΕττος κ.
(9/10/14 - 22:57, λευκωσία)

στον πατέρα μου (†)

Θυμάμαι τον κύρη μου.
Δεν ήταν όπως η μάνα μου.
Μπροστά μου,
έκλαιγε προς τα μέσα......

κουμΕττος κ.
(30/10/14 - 6:59, λευκωσία)

ΑΙΣΘΗΣΕΙΣ: ΞΟΒΕΡΓΑ ΖΩΗΣ

Ρίξανε τα δίχτυα οι ψαράδες, 
στήσανε παγίδες κυνηγοί˙ 
δυο ωάρια ψάχνουν πατεράδες, 
μαύρα νέφη βρέχουνε τη γη.

Πλάστηκε ο άνθρωπος με χώμα 
(ύστατος σταθμός τής διαδρομής)
είθε να 'χει Τύχη γαλαντόμα, 
μέχρι να 'ρθει ώρα πληρωμής.

Νύχτα, για θρυμμάτισ' τα γινάτια! 
Χρώματα ραντίζει η αυγή.
Όραση γεννιέται μες στα μάτια, 
του φωτός: ο ήλιος η πηγή.

Ήχος ξαποσταίνει μες στο χώρο, 
σαν τ' αυτιού ο ρόλος: ακοή˙
τύμπανο χτυπά και σπέρνει ντόρο, 
προς το μέλλον στέλνει ιαχή.

Χέρια ψηλαφούνε το σκοτάδι, 
βλέπουν οι τυφλοί με την αφή˙
μάνα δίνει στο παιδί της χάδι, 
της αγάπης ένδοξη γραφή!

Όσφρηση δικάζει μες στη μύτη, 
βγάζουν τα λουλούδια ευωδιές˙
δεκατρείς ο μήνας κι είναι Τρίτη, 
πέφτουνε καρποί απ' τις ροδιές.

Έγλυψε η γλώσσα το σουσάμι, 
τ' όξινο λεμόνι αντιδρά˙
παίζουν τα βιολιά, τελούνται γάμοι, 
στο μυαλό η γεύση επιδρά.

Ξόβεργα ζωής μας; Oι αισθήσεις! 
Χτίζουν συναισθήματα ψυχής.
Κόκκινη γραμμή, μην την διασχίσεις, 
μπας σε παραισθήσεις μού χαθείς.

Κουμέττος Κατσιολούδης
(13-3-2012, Λευκωσία)

Ζούμε σ' έναν κόσμο ψευδαισθήσεων.
Γιομάτο φαντάσματα, δράκους...
κι έρωτες!

κουμΕττος κ.
(26/3/17 - 19:14, λευκωσία)

Πολλές φορές,
πεινάμε πολύ...............
και τρώμε ό,τι να 'ναι.
Πολλές φορές,
έτσι, ερωτευόμαστε!

κουμΕττος κ.
(23/8/15 - 12:28, λευκωσία)

Κι όταν θα νιώσεις......
την αχαριστία των άλλων προς εσένα,
προβληματίσου κι εσύ.......
με πόση ανιδιοτέλεια τούς βοήθησες...

κουμΕττος κ.
(26/3/15 - 22:32, λευκωσία)

Στα δύσκολα....
να έρχεσαι να με βρίσκεις.
Κι εγώ.........
θα σου υπενθυμίζω..............
πόσο... μα πόσο...... 
πανέμορφη είσαι!

κουμΕττος κ.
(19/4/16 - 22:57, λευκωσία)

στη μάνα μου (†)

Μου έκανε μια υπέροχη
πυκνή σκιά η μάνα μου.
Με πρόσεχε καλά μην καώ.
Μέχρι που έφυγε.............
κι έφυγε κι η σκιά.
Μα το παράξενο;
Έφυγε και το φως!

κουμΕττος κ.
(26/3/17 - 10:13, λευκωσία)

Και μεγαλώνεις.
Και πεθαίνουν ένας-ένας
όσοι αγάπησες.
Κι απομένεις όλο και πιο μόνος.
Και σου είναι πιο συμπαθής....
ο άλλος κόσμος.
Και τον γλυκοκοιτάζεις.
Και σου είναι πιο απεχθής....
ο δικός σου κόσμος.
Και τον αγριοκοιτάζεις.
Με ύφος τιμωρημένου......
κι αδικημένου παιδιού στη γωνιά μιας τάξης.

κουμΕττος κ.
(26/3/17 - 10:49, λευκωσία)

Τον καλύτερό μου εαυτό...
τον δείχνω σε αυτούς,
που με αγαπούν και τους αγαπώ.
Σιγά μην τον σπαταλώ.....
με το κάθε μαλακισμένο!

κουμΕττος κ.
(26/3/17 - 12:42, λευκωσία)

- Οι καλοί κι οι κακοί, παππού μου;
Ποια διαφορά έχουν;
- Ένα, μόνο, γράμμα, παιδί μου...
ένα, μόνο, γράμμα.
Και θα εκπλαγείς πόσο εύκολα.............
το λάμδα γίνεται κάπα... κι αντίστροφα!

κουμΕττος κ.
(26/3/17 - 17:37, λευκωσία)

ΑΝΑΡΧΙΑ

Για τη ζωή μου θα σας πω -γνωστή σε σας, πιστεύω-
παράλληλοι οι βίοι μας στο γήινο πλανήτη˙
τα όνειρά μου της νυχτός, μην κλαίνε τα νταντεύω,
ο κόσμος είναι γύρω τους σκληρός σαν το γρανίτη.

Αμαρτωλός γεννήθηκα, στο στόμα ένα μήλο,
προγόνων μου κληρονομιά από Αδάμ και Εύα.
Ιησούς ήτο κρεμάμενος στο Γολγοθά σε ξύλο˙
Έλα κοντά Μου, μου 'γνεψε, ψηλά -εδώ- ανέβα!

Mετάνοια διάγεις, Σίμωνα; Ο Ιούδας πού εχάθη;
Aνάστασης το κήρυγμα ημέρες τρεις καρτέρει,
εμένα, όμως, άδικα φορτώνουν άλλων λάθη,
χωρίς αποτυπώματα... δεξί, ζερβό μου χέρι.

Σε βαπτιστήρι έτρεξαν παπάς, γονείς, νονοί μου,
το μίασμα να γδάρουνε απ' το μικρό μου σώμα.
Με τρόμο τούς ικέτευε απ' έσω η ψυχή μου.
Αγνός είναι, τους έλεγε... λευκό χαρτί, ακόμα!

Για όνομα μού χάραξαν από γενιάς σινάφι,
να έχω να διακρίνομαι από τα άλλα ζώα.
Στο τέλος; Νάτοι! Kαρτερούν! Σταυροί, μπροστά τους τάφοι,
η Βηθλεέμ, πριν, δήλωνε στη δίκη της: Aθώα!

Σχολεία με στρατεύσανε να μάθω ιστορία,
Ακρίτας να 'μαι σε γραμμές τού τόπου μου σε χάρτη˙
μια γλώσσα μού επέβαλαν: σιωπής "Δικτατορία".
Του Σύλλα λέτε ήτανε... φαντάζει, πάντως, σκάρτη!

Στην κοινωνία των πολλών, σαν αριθμό με ξέρουν,
ταυτότητα μού δώσανε το φόρο να πληρώνω,
οι άνω τρώνε, πίνουνε, τα ράσα -δίπλα- χαίρουν,
οι σκλάβοι κάτω σχίζουνται... καρδιά μου, μαραζώνω.

Ανηλεής ο πόλεμος˙ εμείς γυμνοί και μόνοι,
για να 'χουμε τ' αχρείαστα μάς πούλησαν ψευτιά τους,
της χαρουπιάς δακρύζουνε και της ελιάς οι κλώνοι,
αυτοί που, τότε, στο χωριό μάς δώριζαν σκιά τους.

Koυμέττος Κατσιολούδης
(21-1-2012, Λευκωσία)

ΕΚΑΝΕΣ ΑΡΧΗ ΤΟ ΤΕΛΟΣ

Τη μορφή σου ζωγραφίζω, ο καμβάς μου το φεγγάρι,
τ' όνομά σου το πλουμίζω με διαμάντια, κεχριμπάρι.
Έλα, δώσ' μου τα φιλιά σου -φέγγουν έρωτα τ' αστέρια-
δες, χτενίζουν τα μαλλιά σου, σαν χτενιές τα δυο μου χέρια.

Κρύβομαι στην αγκαλιά σου, με τυλίγ' η ζεστασιά σου,
σαν ακούω τη λαλιά σου, της ψυχής τη σιγαλιά σου.
Ως το Δία, ως τον Κρόνο... διέλυσες καρδιάς μου πόνο,
διέλυσες το κάθε ψέμα, είσαι της ζωής μου στέμμα.

Είσαι το χαμόγελό μου, κάθε βράδυ τ' όνειρό μου,
Άγιο Φως μου στο σκοτάδι είναι το δικό σου χάδι.
Γιάτρεψες πολλές του χθες μου: λύπες, πίκρες κι ενοχές μου,
όλα όσα είχα ζήσει, μόνο, μ' είχαν απελπίσει.

Με βασιλικού κλωνάρι κάθε ίχνος σου και χνάρι,
με ροδόσταγμα ραντίζω -σ' αγαπάω, το γνωρίζω-
σαν τα μάτια δακρυσμένα μνημονεύουν περασμένα,
δεν θα είναι ξεχασμένα, διότι έφεραν εσένα!

Μ' έβγαλες από το έλος... έκανες αρχή το τέλος,
πίστεψα πως η αγάπη ήταν μια οφθαλμαπάτη,
πως οι άνθρωποι, τι κρίμα, τα μετρούν όλα με χρήμα,
πως η λάμψη μες στα μάτια κίβδηλα είναι καράτια.

Koυμέττος Κατσιολούδης
(22-1-2012, Λευκωσία)

ΤΕΡΤΙΠΙΑ ΤΩΝ ΚΑΙΡΩΝ

Μήνυμα πλάνης έλαβες, πως ήσουν ζωντανός,
(έφυγε -πριν- το όνειρο, προτού το στραγγαλίσουν),
μπάζα από το σώμα σου, δικά σου -πιθανώς-
ρίχνουν στο χθες, στο αύριο, τα ίχνη σου να σβήσουν.

Σβάρνα τις παίρνεις τις σιωπές, που άκουγες μικρός,
ψάχνεις να έβρεις διαδρομές, χαμένες συγκινήσεις,
άλλος σού είπαν -προφανώς- πως ήταν ο εχθρός˙
μ' άκου για 'κείνον το νεκρό, που κήδεψαν σ' Ειδήσεις.

Κέρνα κρασί... λεν πως μεθά ο Χάροντας, διαμιάς˙
μήπως σου πει τον κωδικό επιστροφής στη ζήση.
Φτιάξε κιθάρα ορφική με ξύλο καρυδιάς,
ίσως στη μελωδία της ο Πλούτωνας λυγίσει.

Φέρε φλογέρα κι Αυλητή˙ αυτόν του Χαμελίν,
έναντι έστω αμοιβής, για να σε λευτερώσει,
άλλαξε τη διήγηση των αδελφών των Γκριμ,
γράψε αντί απαγωγής, εσένανε να σώσει.

Όλα κι αν δεν πάνε καλά -τερτίπια των καιρών-
πρόσεξε δε φταίει κανείς, μονάχα, 'σύ ο ίδιος˙
τότε που θέριζες σοδειές στιγμών σου καρπερών,
νόμιζες δε θα 'ρχότανε δικός σου επικήδειος.

Έσσω σου είναι ο εχθρός! Γιατί κοιτάς αλλού;
Bγάλε το ψεύτικο μακό κι αντίκρισε εσένα,
πάει κι αυτή εχάθηκε στα ζάρια η Ραλλού,
μπάρκαρε, πίσω σ' άφησε με χείλη δυο καμμένα.

Koυμέττος Κ.
(9-3-2012, Λευκωσία)

ΑΣΩΜΑΤΟΣ ΚΟΥΡΣΑΡΟΣ

Ύψωνα τα χέρια μου, γράπωνα τ' αστέρια,
έγδερνα το είναι μου με τα δυο μου χέρια.
Έφτυνα συγχώρεση! Τι κι αν είχα λάθη;
Άνθρωπος γεννήθηκα, νόμιμα τα πάθη!

Ρούφαγα τον έρωτα μέχρι το μεδούλι,
χόρευα -ξεδιάντροπα- κι άκουγα νταούλι.
Στόχος μου τ' αδύνατα, είχα ταύρου θάρρος,
μ' έφερε ο Μάιος κι έγινα κουρσάρος.

Λήστευα τον πλούσιο -τον χαραμοφάη-
μπάσταρδη η τύχη του, που 'χει για να φάει.
Μοίραζα τα λύτρα μου, να 'χει κάθε στόμα,
φύτευα το δίκαιο, μ' άγονο το χώμα.

Μύρια είπα ψέματα κι ίσως μια αλήθεια,
έδινα σε τζόβενα, μοναχά, βοήθεια.
Έκαιγα τον πόνο μου με ρακί τα βράδια,
πρόσφερα και δέχτηκα των εταίρων χάδια.

Ρήμαξα τα μάτια μου κι όλες τις αισθήσεις,
γλένταγα και μέθαγα μες σε παραισθήσεις.
Μέτρησα τη μάνα μου πόσο με αντέχει,
πάλι στην αγκάλη της να με βάλει τρέχει!

Κουμέττος Κ.
(10-3-2012, Λευκωσία)

ΟΥΑΙ ΥΜΙΝ, ΓΡΑΜΜΑΤΕΙΣ ΚΑΙ ΦΑΡΙΣΑΙΟΙ ΥΠΟΚΡΙΤΑΙ! 

Τα κροκοδείλια δάκρυα σας πνίγουν, μολύνουν ήθη,
η όψη σας βρωμοκοπά, χωσμένη μες στην πλάνη,
συνήθως, η γλωσσίτσα σας -η φλύαρη- ροδάνι˙
ποτέ σας δε βυζάξατε από αλήθειας στήθη.

Τα πρόσωπά σας: έγκλειστα, φοράνε προσωπεία.
Aλλοίμονο, θα τρέξετε στου αλλουνού τον πόνο!
Σαφώς για εκμετάλλευση, αυτό σας νοιάζει μόνο˙
Θεός σας το συμφέρον σας κι ας καίγεται η Τροία.

Τα καιροσκόπα μάτια σας θωρούν τον εαυτό σας,
το νάρκισσό σας το "εγώ" κομπάζει ξεφτισμένο,
το όνειρό σας κίβδηλο, στο ψέμα πουλημένο.
Aλήθεια, τι γουστάρετε στο σκάρτο ριζικό σας;

Αλύπητα τα χέρια σας ξεσχίζουνε ανθρώπους,
μπροστά τους άλλα λέγετε και πίσω τους γελάτε,
σαν κόλακες/βρυκόλακες το αίμα τους ρουφάτε
κι αλλάζετε το δέρμα σας με μύριους δύο τρόπους.

Σκουλήκια, γυμνοσάλιαγκες, καθίκια Φαρισαίοι,
σαν φίδια, χαμαιλέοντες γυρνάτε μες στην πλάση,
μα σαν θα έρθ' η "Ώρα" σας˙ ψυχή να σας δικάσει,
οι Γραμματείς (!) θα γράψουνε: "ΣΤΗΝ ΚΟΛΑΣΗ ΠΟΥ ΚΑΙΕΙ!".

Koυμέττος Κ.
(13-3-2012, Λευκωσία)

ANOΠΑΙΑ ΑΤΡΑΠΟΣ

Μια όψη πλέκεις˙ γέρασες στην προκυμαία, 
θωρείς, προσμένεις ελπίδ’ αγάπης να φανεί,
στο Matsu Pitsu ανηφορίζουν Ισπανοί, 
conquistadores με Σταυρό/Χριστό σημαία.

Ρωτάς το γλάρο, μήπως είδε τον καλό σου,
το σώμα στέρφο, λειψή αγκάλη σου˙ ξηρή,
αρμύρα, ξάφνου, σου δείχνει Μοίρα στυγερή,
ο πόνος/δάκρυ, πέφτει προς το μάγουλό σου.

Η προδοσία όλων σου των καρτερώ σου,
με χείλια μοιάζει που τα ποτίσανε χολή,
δοξάρι δίχως να έχει δίπλα του βιολί˙
πώς να πετάξεις; λείπει τ’ άλλο σου φτερό σου.

Στ' αγιάζι, μέσα, φτιάχν' η μνήμη πετιμέζι,
το κύμα σχίζει κλαυθμός/επώδυνος σκοπός˙
το μονοπάτι: η Ανοπαία Ατραπός,
τον Εφιάλτη καταδότη αμφιέζει.

Κουμέττος Κ.
(14-11-2011, Λευκωσία)

ΑΧ, ΜΑΓΚΑ...

Στον Γιώργο Ζαμπέτα

Απ' τις κορφές σου όρμαγες˙ μες στα φτερά σου σπάθες,
σαν αητός αλώνιζες, βρε μάγκα, τους αιθέρες.
Παραγγελιά για πάρτη σου; H λεβεντιά αρμάθες!
Tα πόδια σου/στιλέτα σου χορεύανε για μέρες.

Το καβουράκι ζάβωνες, καπνίζοντας μια τζούρα,
ρεμπέτης στη διασκέδαση με μπέσα μες στο βλέμμα,
μακρύ μουστάκι φρόντιζες, το γύρναγες σαν σβούρα˙
προγόνους κουτσαβάκηδες *, κουβάλαγες στο αίμα.

Αχ, μάγκα... πάει, έκλεισαν ψυχής σου το κουτούκι,
πλημμέλημά σου ήτανε πως θύμιζες Ελλάδα,
σε μια γωνιά ανάπηρος -χωρίς χορδές μπουζούκι-
λαμόγια θα σε ρίξουνε μια νύχτα στον Καιάδα.

Τα σουβλερά παπούτσια σου: με γυρισμένη μύτη,
το παντελόνι ριγωτό, στο χέρι κομπολόι,
μανίκι σου εκρέμμετο -σε είπαν λωποδύτη-
μα τη θωριά σου θαύμασε ουρές γυναικολόι.

Βαρύμαγκας˙ στη μέση σου ετύλιγες ζωνάρι,
* μ' ιδιόρυθμο περπάτημα, κουτσαίνοντας το πόδι.
Ψευτόμαγκες τού σήμερα -για πάρτε το χαμπάρι-
μοιαστοί σ' αυτόν δε γίνεστε˙ σας λείπουν θεμελιώδη.

Κουμέττος Κ.
(18-4-2012, Λευκωσία)

Η ΝΤΑΜΑ... ΧΑΘΗΚΕ!

Τα χέρια σου πώς λαχταρώ, αγάπη μου, στο μνήμα!
Αδιάκοπα, σε σκέφτομαι -δε σε ξεχνάω διόλου-
ποιος πούστης Χάρος σού 'κοψε, αιφνίδια, το νήμα
κι επήγαν όλα, μάτια μου, του κώλου και διαόλου;

Αυγή κι ηλιοβασίλεμμα; Πια, δε με συναρπάζουν!
Tα χείλια μου ξεράνθηκαν, δικά σου δε φιλάνε,
σαν σταλακτίτες, πένθιμα, τα δάκρυά μου στάζουν,
τα πόδια μου στο άγνωστο -για δείτε- περπατάνε.

Η αγκαλιά μου έρημη από στοργή και χάδια,
αδύνατον ν' αποδεχθεί το μπάρκο σου στα πέρα.
Σιγώ, ριγώ, δεν της λαλώ: πως θα 'ναι, πλέον, άδεια˙
νωρίς η ντάμα... χάθηκε, την κλαίει κι η σκακιέρα.

Η μάνα μου το γιόκα της, τον βλέπει να σπαράζει.
Το ταίρι του απόδημο και δε θα επιστρέψει˙
θανάτου το σενάριο, κανένας, δεν αλλάζει,
μονόδρομος ο νόμος του, αφού σε σαϊτέψει.

Στ' ορκίζομαι, καρδούλα μου, και στο υπογραμμίζω,
πως όταν μες στα όνειρα -γλυκά- θα σου μιλάω˙
για ένα θάμα να γενεί, μονάχα, θα ελπίζω:
"Kαθώς θα 'ρθω στο ξύπνιο μου... εσένα να κρατάω!".

Κουμέττος Κ.
(28-4-2012, Λευκωσία)

ΟΡΚΟΣ ΑΓΑΠΗΣ

Άνοιξε της καρδούλας σου
τ' ανήλιαγα παντζούρια,
να μπει το φως τού έρωτα
με τ' ουρανού το χρώμα...

...πόσο πολύ σ' αγάπησα
και σ' αγαπώ ακόμα,
για να το πει δεν το χωρεί
τ' ανθρώπινο το στόμα.

Άνοιξε της καρδούλας σου
την πόρτα της, για μένα...
κι ετοίμασε, αγάπη μου,
για μας το ίδιο στρώμα...

...πόσο πολύ σ' αγάπησα
και σ' αγαπώ ακόμα,
θα σ' αγαπώ -στ' ορκίζομαι-
κι ωσάν θα γίνω χώμα.

Κουμέττος Κ.
(1-5-2012, Λευκωσία)

ΜΙΑ ΡΟΔΑΥΓΗ ΤΟΥ ΜΑΗ

Ανέμισα τον έρωτα -μπροστά σου να τον βλέπεις-
εκπέμπεις φως αμάραντο, σα φως Αγίας Σκέπης.
Προσκύνησα την όψη σου, σου φίλησα τα χέρια˙ 
αγάπη μου σ' εβάφτισα, καρδιάς μου πρωθιέρεια.

Με γιασεμιά σε τύλιξα μια ροδαυγή τού Μάη˙
να μη σε μέλλει τι φοράς! Ό,τι φοράς... σου πάει!
Κι ανθούς επήρα του γιαλού κι αχτίδες απ' τον ήλιο˙
στο μάτια σου ζωγράφισα δικιά μου την υφήλιο.

Στην πλάση -όσα πόθησα- αντάμα σου τα βρήκα˙
που σ' έχω στην αγκάλη μου, της Μοίρας: Θεία Προίκα!
Και μια στιγμούλα πλάι σου, αν ήτανε να ζήσω,
ευγνώμων θα εδήλωνα, πριχού ν' αποδημήσω.

Κουμέττος Κ.
(6-5-2012, Λευκωσία)

ΨΩΜΙ

Προζύμι φέρε ή μαγιά......
ψωμάκι να σου φτιάξω,
όπως το έφτιαχν' η γιαγιά
στην Κύπρο και στη Νάξο.

Αλεύρι ρίξε και νερό
κι αλάτι μες στη ζύμη˙
τόσες φορές το έκανες,
η συνταγή στη μνήμη.

Ψωμί, τροφή μας, ολωνών....
ιερό κι επιούσιο.......
δίχα διακρίσεις μεριμνάς,
για τον φτωχό και πλούσιο.

Σε Δείπνο επροσφέρθηκες,
εγίνης Άγιο Σώμα˙
κάθε ανθρώπου -με στοργή-
σε γεύεται το στόμα.

Σ’ ευχαριστούμ’ από καρδιάς,
για όσα έχεις δώσει˙
σπέρνει σιτάρι γεωργός.....
ζωή για να φυτρώσει.

Κουμέττος Κατσιολούδης
(6-5-2012, Λευκωσία)

ΜΟΝΟΠΛΕΥΡΟΣ ΕΡΩΤΑΣ

Η Ειμαρμένη θα 'ριχνε για κάλυψη αλεύρι,
σαν θα 'τρεχα για να κρυφτώ απ' τη σκιά μου πίσω,
φοβήθηκα το "ΟΧΙ" σου -αν έρθει, μη με έβρει-
το σχέδιο μου ετοίμασα, πριχού σε συναντήσω.

Το φόβο μου σημάδεψες στο κέντρο κι είπα:"Διάνα!".
Στην άρνηση μαρμάρωσα κι επήγαν όλα στράφι˙
μονά στο βάθος χτύπαγε, πενθούσε μια καμπάνα,
ενώ εσύ παζάρευες προς πώληση ξυράφι.

Ελπίδες μου τις άπλωσα, ο ήλιος τις στεγνώνει,
το δάκρυ να εξατμιστεί, για να τις σιδερώσω.
Η νύχτα που σε πόθησα, μιτά μου μαραζώνει,
σκεπτόμενη αν την καρδιά, πια, πρέπει να στειρώσω.

Λουλούδι, που με συναντά, μου λέει, άκου κάτι:
"O έρωτας γεννήθηκε μια νύχτα στην αρμύρα!"
Κι εγώ που δε συμπάθησα, ποτέ μου, το αλάτι,
τη μάνα μου ερώτησα˙ κι ας ήταν χρόνια χήρα.

Ο έρωτας, που ένιωσες, μου γράφει μ' ένα βλέμμα,
μπορεί αυτός να φύτρωσε, μονάχα, στη μεριά σου˙
κι αν είναι έτσι, ευτυχώς, ξεδιάλυνες το θέμα,
για τρέξε, τώρα, κι άναψε κερί στην Παναγιά σου.

Κουμέττος Κ.
(13-5-2012, Λευκωσία)

ΨΥΧΡΟΛΕΥΚΑ ΣΟΚΑΚΙΑ

Έφυγες, νωρίς, να κοιμηθείς. 
Έλυσες, εσχάτως, τα μαλλιά σου,
νύσταξες, χωρίς να κουραστείς, 
όρτσαρες με δίχα τη μιλιά σου.

Έγνεψες να έρθει ο Πυθέας, 
ήρθε και σ’ αγκάλιασε, αμέσως˙ 
έμποροι το θάνατο πουλάνε, 
παίρνοντας εκατομμύρια πέσος.

Σου 'μεινε στα χέρια μια ευχή˙ 
ήθελες σε κάποιον να την δώσεις.
Νόμισες πως έτσι θα μπορείς, 
λίγο πιο ανθρώπινα να νιώσεις.

Πίστεψες πως με οφθαλμαπάτες, 
όμορφη θα έντυνες την πλάση,
ξέχασες μανούλας σου οι πλάτες, 
πόσο μόχθησαν να σε θηλάσει.

Σύναξες τους κόκκους τής ντροπής, 
φύσηξε ο άνεμος μαζί σου,
σκόρπισαν αχτίδες μιας αυγής 
σ' όχθες πληγωμένου Παραδείσου.

Μάδησες τα χνάρια χελιδόνας 
π' άφησε σε ουρανό γαλάζιο,
γίνηκες σε βλέφαρο χελώνας 
λόφος που 'χε ορυκτό χαλάζιο.

Τώρα; Καληνύχτα, θα σου πω˙ 
πήρες το δισάκι σου στον ώμο,
έφτασε η ώρα να πληρώσεις, 
δίκαιο δε βρήκες άλλο νόμο.

Μπήκες στα ψυχρόλευκα σοκάκια˙ 
γαύγιζε "αντίο" ένας σκύλος,
κράζαν δυο ολόμαυρα κοράκια 
κι έγραφε ζωή σου ο Αισχύλος.

Κουμέττος Κατσιολούδης
(17-5-2012, Λευκωσία)

ΤΑΠΕΙΝΕΣ ΠΑΡΑΔΟΧΕΣ

Άναψες την πίπα τής ειρήνης 
κι έστησες αγάλματα χαράς,
ξέσχισες τετράδια τής οδύνης 
κι άρχισες λουλούδια ν' αριθμάς.

Έφτυνες το μέλλον σου σε χώμα, 
άξιον τέκνον ήσουν του Αδάμ,
έψαχνες τα ίχνη σου σε χάρτες, 
γέλαγε οικτρά το Βιετνάμ.

Γλένταγες, βρυκόλακας γινόσουν, 
μέθαγες με αίμα σαν τρελλός,
είχες βλέμμα/στίγμα καιροσκόπου. 
Ξέχασες; Αλλάζει ο καιρός!

Έσερνες σε πλάνες την ψυχή σου 
-τάχατες οι άντρες πολεμούν-
μ' άθλια τα συμφέροντα. Τι κρίμα! 
Τώρα ξέρεις, ποιον υπηρετούν.

Γάζωνες με σφαίρες τη ζωή σου, 
ήθελες γαλόνια τής τιμής,
έλεγες προς όλους και προς όλες:
 "Yπεράνω όλων η Πατρίς!".

Έμπαινες με θράσος μες στις μάχες, 
πάντοτε στην πρώτη τη γραμμή,
είμαι βέβαιος το αγνοούσες, 
πως η "Η πτώση" θα 'ρθει του Καμύ.

Μπέρδευες τα "όχι" με τα "πρέπει", 
ήρωας λογιόσουνα ολκής˙
έτρεμες στη σκέψη, μήπως πάρεις 
μια κονκάρδα όψιμης φακής.

Πέρναγαν οι μήνες και τα χρόνια, 
δίχα ένα χάδι μητρικό.
Πίστευες πως τις πληγές ανοίγει, 
μόνο, ένα βόλι εχθρικό.

Σ' ένα καροτσάκι αγναντεύεις...
θέαμα, που είναι ειδεχθές,
μες στα χέρια σου το κομπολόι...
προσμετρά εγκλήματα τού χθες.

Ξύπνησες, αργά, μα δεν πειράζει, 
έστω κι αν χαθήκαν' εποχές,
είναι κι ήταν' ένδειξη σοφίας...
κάποιες ταπεινές παραδοχές.

Koυμέττος Κ.
(19-5-2012, Λευκωσία)

Ο ΤΥΦΛΟΣ

Έφυγες, αγάπη μου, ζω χωρίς καρδιά,
μοιάζω -δίχα τ' άνθη της- να 'μαι μυγαδαλιά,
έφυγες, αγάπη μου, έφυγες μακριά,
έγινε ο κόσμος μου: μια ψυχρή νυχτιά.

Πήρες τα δυο μάτια μου, μ' άφησες τυφλό,
τώρα, πια, τον έρωτα δεν μπορώ να δω,
πήρες τα δυο μάτια μου, μ' άφησες τυφλό,
σ' άλλην δε θα πω: "ξέρεις... σ' αγαπώ!"

Έφυγες, αγάπη μου˙ κλαίω, σπαρταρώ,
πάντα, στο κατώφλι μου θα σε καρτερώ,
έφυγες, αγάπη μου, έφυγες μακριά,
μάραναν, τριγύρω μου: κρίνα, γιασεμιά.

Koυμέττος Κ.
(20-5-2012, Λευκωσία)

Ο ΚΑΜΟΣ ΤΗΣ ΞΕΝΙΘΚΙΑΣ

Μαράζιν, νιώθω μοναξιάν
τζι' ούλλον ποθώ Πατρίδαν,
τον ουρανόν, το χώμαν
τζιαι τ' αρμυρόν της σώμαν.

Αδέρφκια, μάναν, πεθυμώ,
τον τζιύρην μου στο μνήμαν
τζιαι τζείντα μάθκια σου, Γιωρκή,
καρκιάς μου πρώτον ποίημαν.

Xωρκόν μου, ατζελόχτιστον, τζι' εσού Τζιύπρος μου, γρουσή μου,
δίχα σας ξενιτεύτηκα τζιαι με τον νόστον κλέφτηκα
τζι' άνταν μιτά του αρμάστηκα να σώσω την τιμήν μου
πά' στα βερκά του πκιάστηκα μαζίν με τη ζωήν μου,
τζι' άνταν μιτά του αρμάστηκα, μακρά σε ξένην χώραν,
πά' στα βερκά του πκιάστηκα, ανάθεμαν την ώραν.

Ξένη μες στην ξενιθκιάν,
την όψην σου πεθυμώ την,
τζιαι πάντα μέσα μου βαθκιά,
Τζιύπρος μου, καρτερώ την...

...την άγιαν ώραν του ριζωμού,
πάλε, στα χώματά σου,
αχ, Τζιύπρος μου, αχ, πέρκιμου,
εν τρώεις τα παιθκιά σου.

Xωρκόν μου, ατζελόχτιστον, τζι' εσού Τζιύπρος μου, γρουσή μου,
δίχα σας ξενιτεύτηκα τζιαι με τον νόστον κλέφτηκα
τζι' άνταν μιτά του αρμάστηκα να σώσω την τιμήν μου
πά' στα βερκά του πκιάστηκα μαζίν με τη ζωήν μου,
τζι' άνταν μιτά του αρμάστηκα, μακρά σε ξένην χώραν,
πά' στα βερκά του πκιάστηκα, ανάθεμαν την ώραν.

Eίντα λαλείς μου, μνήμη μου:
«Δίκλα το δειν στον χάρτην!»,
είντα μού δείχνεις θύμησην,
βαπόριν μες στον Μάρτην;

Είντα μπου λάμνεις, μνήμη μου,
τζι' είντα με πιλατεύκεις,
είντα μπ' ανοίεις μου πληγές,
τζι' ευτύς βουράς τζιαι φεύκεις;

Ερμηνεία: Γεωργία Λάρδου
Απαγγελία: Πόπη Αβραάμ
Σύνθεση: Χρίστος Ρουσιάς
Ενορχήστρωση: Νεόφυτος Νεοφύτου
Στίχοι: Κουμέττος Κατσιολούδης

ΕΛΑ, ΛΕΥΚΟ ΜΟΥ ΓΙΑΣΕΜΙ!

Μες στη ζωή μας οι πληγές, 
σοφίας μέγιστες πηγές˙
μα οι σχισμές τού έρωτα: 
ζαρκάδια είν' αμέρωτα.

Όλα, τριγύρω, σήμερα˙ 
μοιάζουν με πλάνη, χίμαιρα.
Ψάχνω αγάπης διαδρομή, 
σαν το λευκό το γιασεμί.

Έλα, λευκό μου γιασεμί, 
έλα, χωρίς την αφορμή,
φέρε και τα παλάτια σου:
τ' άνθη ψυχής στα μάτια σου.

Έλα, λευκό μου γιασεμί, 
γένε στα χείλια μου ωδή,
γένε καρδιάς μου η πνοή, 
Ήλιος που φέρνει το πρωί.

Μπάζει το ήθος μας νερά, 
τα πάθη είναι λιγδερά,
μύρισε μπόχα το κορμί, 
το ψέμα ρέει με ορμή.

Δίχα φτερά θωρώ πουλιά˙ 
βρήκαν οι έμποροι δουλειά,
κούφια ονείρατα πουλούν, 
όσοι τα παίρνουν δυστυχούν.

Κουμέττος Κ.
(2-6-2012, Λευκωσία)

ΟΥΣΤ, λαμόγια!

Πόθος τής ζωής τους -μόνον- ένας:
"πιο μπροστά τους να 'ναι ο κανένας!".
Θέλουνε, διψούν για εξουσία˙
στόχος τους: ψυχών λεηλασία.

Μα σαν μπάζει τ' άμοιρο βαπόρι,
φεύγουν -ύπουλα- σαν λουφαδόροι.
Έγνοια τους: αυτοί να επιζήσουν,
έστω κι αν χιλιάδες τάφους χτίσουν.

Γιόμισε ο κόσμος: "ΟΥΣΤ, λαμόγια!",
που πουλάνε ψεύδους, πλάνης λόγια˙
τρέχει απ' το στόμα τους το σάλιο,
προσδοκούνε ή κρατούν πηδάλιο.

Είναι χέστες, μπάσταρδοι, αλήτες,
κόλακες, ψυχροί μαυραγορίτες.
Έχουν χρώμα: όποιο τους συμφέρει˙
φτάνει χρήμα, δόξα να τους φέρει.

Μπρος στο βλέμμα τους: "αγνός μανδύας",
τέρας -πίσω- μ' όψη κτηνωδίας.
Λένε εύμορφες, στιλάτες λέξεις,
αιμοβόρες κρύβουνε ορέξεις.

Κουμέττος Κ.
(1-2-2011, Λευκωσία)

ΚΑΛΗΜΕΡΑ!

Πίσω, γυρνώ στο παρελθόν, 
φιλώ το χθες μ' αγάπη,
δακρύζω, τ' αποχαιρετώ 
κι αλλάζω μονοπάτι.

Θάβω τον πόνο μου στο πριν, 
τις λύπες μου κυκλώνω˙
κόπιασε, ήλιε μου, και μπες˙ 
χαλί χαράς σού στρώνω.

Μες στην ψυχή μου χάραξε˙ 
Καλώς τη νέα μέρα!
Όσα στο μέλλον με καλούν, 
τους λέω: "ΚΑΛΗΜΕΡΑ!".

Κάθε αυγούλα κουβαλεί...
λευκή -σιμά της- γνώμη˙
ούτε στιγμή δεν απαιτεί...
ταπείνωσης συγγνώμη!

Άσκοπο, μα κι ανώφελο 
να κρίνουμε τα γύρω˙
έτσι, θα γίνουμ' άγονο, 
ξερό χωράφι, στείρο.

Έγνοια μας μ' αυτοκριτική: 
να εξευγενιστούμε!
Mόνον π' αυτό θενά γενεί, 
αν στο "εγώ" δε ζούμε.

Koυμέττος Κ.
(9-6-2012, Λευκωσία)

ΑΝΑΝΔΡΟΣ ΒΡΥΚΟΛΑΚΑΣ

Στην Γιούλια Ομπόροκ

To νήμα τ' ομφάλιο σού το 'χουνε κόψει,
να ήταν ν' αντίκριζα φονιά σου την όψη˙
την ώρα την άτιμη -εταίρα, πουτάνα-
που σκέπασε θάνατος: το έμβρυο και μάνα!

Κορίτσι της μ' άλλονε ταυτότητας κύρη,
ξανθά τα μαλλάκια του, στα μάτια του γύρη˙
ο άνδρας ο άνανδρος, χτικιό, ανθρωπάκος,
βρυκόλακας έγινε˙ στα μάτια της δράκος.

Σπαράζω, συνθλίβομαι, το χθες μου ξεσχίζω,
ευθύνη σε όλους μας την καταλογίζω˙
η Γιούλια στα σπλάχνα της ψυχή κουβαλούσε.
Μικρό μου, ο κύρης σου... σε πυροβολούσε;

Κουμέττος Κατσιολούδης
(13-12-2011, Λευκωσία)