ΑΦΡΟΓΕΝΝΗΤΗ ΠΑΦΟΣ

Άδραξα -πριν πέσει- έν' αστέρι˙
μάτωσε και πόνεσε το χέρι.
Κύλησε, εντός μου, η ευχή του
κι έσβησα στο χώμα τη ζωή του.

Να 'μουνα, Θεέ μου, αγιογράφος,
μούσα μου να ήτανε η Πάφος˙
να 'χα στην παλέτα τον Ακάμα
κι Αφροδίτης τα λουτρά, συνάμα.

Τάφοι με θωρούν των Βασιλέων,
ζώδιο τελευταίου -ίσως- Λέων˙
γεύθηκε λουκούμια Γεροσκήπου:
εύοσμου γλυκού τής Κύπρου κήπου!

Έλαβες σαράντα παρά μία,
Παύλο, σε μια Στήλη -τιμωρία-
έκλαψαν ψηφίδες του Διονύσου,
μ' άνοιξαν οι Πύλες Παραδείσου.

Κάστρο, οι Κολώνες σου Σαράντα,
πέρασαν πολλοί κι είχαν κουμάντα˙
Ήλιος βούτηξε στο λιμανάκι,
μοιάζει παιχνιδιάρικο παιδάκι.

Έλα, Αγαπήνωρα... "ω, χαίρε!",
κόρης σου τα δώρα της, για φέρε˙
ξέρω, μην φωνάζεις, βρε Κινύρα,
άλλα λέει κι άλλα γράφ' η Μοίρα.

Πέτρα του Ρωμιού, για λάβε θέση,
μ' Αφρογέννητη ποια έχεις σχέση;
Kύρης σου λογίεται ο Ακρίτας,
χρώμα -λεν- δε γνώρισε της ήττας.

Κούκλια, Κάτω Πάφος˙ πάνω Κτήμα,
βρείτε και ματίστε μου το νήμα˙
θέλω να σας δω, να σας γνωρίσω,
έσω σας -γυμνός- να σεργιανίσω!

Κουμέττος Κ.
(24-6-2012, Λευκωσία)

Ο ΗΡΩΑΣ ΜΟΥ!

στον πατέρα μου († - 29/12/1995)

Αλήθεια, πατέρα, το κατάλαβες, ποτέ σου...
πως, εσύ, ήσουνα ο ήρωάς μου;
Το κατάλαβες, ποτέ σου,
πως, εσύ, ήσουνα το πρότυπό μου;

Ποιος Pelé, ποιος Σωκράτης,
ποιος Πλάτωνας, ποιος Gádi,
ποιος Michael Jackson, ποιος Borg,
ποιος Αυξεντίου, ποιος Κολοκοτρώνης,
ποιος Ελύτης, ποιος Κολόμβος,
ποιος Μagellan, ποιος Che Guevara,
ποιος Ιησούς Χριστός, ακόμη…

Πατέρα, εσύ, ήσουνα
-κατάλαβέ το-
εσύ, ήσουνα... ο ήρωάς μου!

Κουμέττος Κατσιολούδης
(19/6/2011, Koρμακίτης)

ΗΡΘΕΣ ΜΗΝΑ ΠΡΩΤΟΓΙΟΥΝΗ...

στην ανηψιά μου Κατερίνα

Χρόνια πίσω μου θα πάω: 
είκοσι κι οκτώ μετράω,
σαν αφίχθηκες κοντά μας, 
χρώμα πήρε η χαρά μας.

Της μανούλας σου τα μάτια;
Έλαμπαν, χωρίς εγκράτεια!
Του μπαμπά σου περηφάνια;
Έφτανε ως τα ουράνια!

Ήρθες μήνα Πρωτογιούνη,
χτύπησες πνοής κουδούνι.
- Βρε, καλώς την θεατρίνα˙
τ' ονομά σου; - Κατερίνα!

Έκανες, διαρκώς, γκριμάτσες˙
άλλαζες δεκάδες φάτσες,
ήσουν τυχερό λαχείο,
πρώτη 'σύ με είπες θείο.

Σε θαυμάζαν' οι Πλειάδες,
οι παππούδες κ' οι γιαγιάδες,
έβλεπες στην όψη όλων:
μελωδίες χίλιων βιόλων.

Λίγο γέλιο σου αρκούσε,
τα χαμόγελα σκορπούσε˙
μιας και σήμερα 'γεννήθης...
να μας ζήσεις κι ευτυχήσεις!

Κουμέττος Κ.
(3/6/2012, Λευκωσία)

ΜΙΑΝ ΑΝΟΙΞΗ ΓΕΝΝΗΘΗΚΕΣ

στην αδελφή μου Χρυσούλα

Η τύχη μού εδώρισε μιαν αδελφή: Χρυσούλα,
στον κόσμο ομορφότερη δε γνώρισα καρδούλα!
Στα μάτια της χαμόγελο, διαρκώς, για μένα θρέφει,
στα χείλια της -γλυκόλαλα- ηχεί στοργής το ντέφι.

Αδιάκοπα, με θαλπωρή στο βλέμμα μ' αγκαλιάζει,
σαν τραγουδά στο στόμα της το μέλι ρέει/στάζει.
Ποδήλατο με μάθαινε σε χώμα μιας αλάνας,
το αίμα μες στις φλέβες μας κυλά της ίδιας μάνας.

Οι ώρες μας αμέτρητες˙ και με χαρές και λύπες,
τα πάντα μοιραζόμαστε: αγκάθια και τουλίπες˙
αδέλφια, λέξη "ιερή", που έχουμε σημαία,
μαζί στο δρόμο τής ζωής˙ ψυχή μας σιαμαία.

Τα λόγια πράξεις γίνουνται και το "εγώ" απέχει,
πριχού να έρθει κάλεσμα η έγνοια μας προτρέχει,
φροντίδα μας: η σχέση μας, αθάνατη να μείνει,
αφού σε τούτο το ντουνιά o χρόνος σάρκες φθίνει.

Να ζήσεις, αδελφούλα μου, για τα γενέθλιά σου,
σαν σήμερ' αποκόπηκες απ' τα ομφάλιά σου.
Μιαν άνοιξη γεννήθηκες κι ομόρφυνες την πλάση˙
κανένας την αγάπη μας ποτέ δε θα διχάσει.

Koυμέττος Κ.
(10/5/2012, Λευκωσία)

ΑΝΘόΚΛΑΔΑ ΒΑΣΙΛΙΤΖΙάΣ

στην αδελφή μου Χριστίνα

Αντίτυπο της μάνας μου
-η όψη σου, Χριστίνα-
στο πλάι μου: η αδελφή
κ' η δεύτερη Κατίνα!

Κουτσός Φλεβάρης σ' έφερε
-κι αυτός καλά το ξέρει-
για να 'ναι τ' αποκούμπι του,
το δοτικό σου χέρι.

Ανθόκλαδα βασιλιτζιάς
πλουμίζουν την ψυχή σου,
θυσία, σ' όλους π' αγαπάς˙
ταγμένη στη ζωή σου!

Η άνοιξις -για χάρην σου-
τραγούδι της προλέγει
κι απ' των ματιών σου πράσινο,
για να ντυθεί διαλέγει.

Στην καλοσύνη, άλληνε,
καμιά συγκρίσιμή σου,
καρδιάς σού στέλνω μια ευχή,
για γέννησης γιορτή σου:

"Θεός, Χριστός κ' η Παναγιά,
να σε φυλάγουν -πάντα-
να ευωδιάζεις, γύρω σου,
απλόχερα... λεβάντα!".

Κουμέττος Κ.
(4/2/2013, Λευκωσία)

ΑΠΟΦΡάΔΑ ΜέΡΑ

στον πατέρα μου († - 29/12/1995)

Τα χρόνια κι αν περάσανε,
δε γύρισα σελίδα,
η όψη σου στη μνήμη μου,
ατάραχη πυξίδα.

Τον έμμεσο τον φόνο σου
-την αποφράδα μέρα-
για πάντα μες στη σκέψη μου...
τον κουβαλώ, πατέρα!

Θυμάμαι, τρεις πως ήτανε...
τ' Αι-Γιωρκού τού Σπόρου,
που ήρθαν και σε πήρανε
απόντος δικηγόρου.

Σ' απείλησαν, σε δείρανε...
με άφαντο τον νόμο,
αχ, κύρη μου, σου σπείρανε.........
στο βλέμμα σου τον τρόμο.

Ολόδρωτο, τρεμάμενο...
το βράδυ, σ' είχαν φέρει......
πατέρα μου, στα στήθια μου,
μου έμπηξαν μαχαίρι.

Στην έκφρασή σου άλλαξες...
και άλλος είχες γίνει,
το γέλιο σου εχάθηκε.........
κι απέμεινε σαν φήμη.

Μες στη σιωπή τον πόνο σου ,
τον έκρυβες για μήνες...
τριγύρω σου: εγκάθετοι,
προδότες, φίδια/φίνες!

Ιούδες, σε φιλήσανε............
σου έφραξαν τον δρόμο,
Σταυρό βαρύ σού φόρτωσαν,
να κουβαλάς στον ώμο.

Κι εσύ 'τόνε κουβάλαγες,
πατέρα μου, μονάχος.......
κι ας ήξερες πως μέσα σου,
δεν ήσουν, πλέον, βράχος.

Και λύγισες... και έπεσες....
μια μέρα τού Δεκέμβρη......
μαντάτο, πιο επώδυνο,
δεν ήρθε να με έβρει.

Αιμόφυρτον... σαν σ' έφεραν,
σε μαύρην ήσουν λίσταν...
"Γιασάκ!", δεν επιτρέπεται........
η διέλευσις στον Πίσταν.

Τζιαι στο βορράν σ' εγχείρησαν,
προτού συγκατανέψουν,
στο νότον να σε φέρουμεν.......
να μας το επιτρέψουν.

Τζι' οι φίλοι σου -αμέτρητοι-
προστρέξαν, σου λαλούσαν:
"Περαστικά!". Πού να 'ξεραν....
πως σ' αποσσιαιρετούσαν!

Τζι' αφού τους καλοδέχτηκες....
μες στ' άσπρα σου σεντόνια,
τζι' αφού, ζεστά, σ' αγκάλιασαν...
παιθκιά σου, μα τζι' εγγόνια...

εδίκλησες στη μάνα μου...
τζιαι είπες της: "Κατίνα,
σ' ευκαριστώ, που στάθηκες...
γυναίκα μου στα γήινα"...

αχ, τζι' έκλεισες, παντοτινά.....
τα πράσινά σου μάθκια,
τζιαι έφυες, πατέρα μου....
τζιαι γίναμεν κομμάθκια.........

κουμέττος κ.
(27/4/16 - 16:24, λευκωσία)

ΚΛΑΙΕΙ Ο ΛΕΘΡΑΤΗΣ!

Στον Ιωσήφ Διόλα-Καραΐσκο (†)

Πείτε μου, αν γνωρίζετε, τι είναι ευτυχία;
Κυνήγι ματαιότητας ή να 'χεις την υγεία;
Πότε ο άνθρωπος γελά, χαρά μεγάλη νιώθει;
Mονάχα, όταν της καρδιάς ευφραίνουνται οι πόθοι!

Μέσα στους πόθους -δείτε τον- ο ΕΝΑΣ προεξέχει,
στον τόπο που γεννήθηκες με νοσταλγία τρέχει˙
ξύπνα, Μερίτζιην, τζι' έχασες τον αδερφόν Ιωσήφην,
για χάρην σου ολάτζιερην Αγγλίαν την αρνήθην.

Φύσηξ' αγέρας δυνατός, θαρρώ πως είναι μπάτης,
πονάει, κλαίει το χωριό, μα πιότερ' ο Λεθράτης!
Κάθεσαι μες στον καφενέ, Διόλα-Καραΐσκο˙
στο τάβλι ρίχνεις δυο ζαριές, κερνάς καφέ σε δίσκο.

Πάντα, μ' ένα χαμόγελο στα χείλη χαραγμένο,
πολέμησες -περήφανα- "κακό" σου πεπρωμένο˙
στάθηκες κι ήσουν μαχητής, γενναίος, ρωμαλέος,
του Κορμακίτη δάφνινον σε αναμένει κλέος.

Άνταν να δεις τον τζιύρην μου, τον φίλον σου: τον Πίσταν,
που κάποιοι τον σταυρώσασιν σε μαύρην -πάνω- λίσταν,
πε του, αν θα το θυμηθείς τζι' αν μεν σου κάμνει κόπον,
πως μέραν-νύχταν τον ζητώ, αχ... τζι' ούλλον πεθυμώ τον!

Κουμέττος Κ.
(10/6/2012, Λευκωσία)

ΓΕΙΑ ΣΟΥ, ΧΑΡΑ ΣΟΥ, ΚΩΝΣΤΑΝΤΗ...

στον θείο μου Ιωάννη Κουμέττου ( †, 6/12/14)

Ο κύκλος μας εφήμερος
και με σωστά και λάθη,
ο άνθρωπος γεννήθηκε
να πολεμάει πάθη.

Κ' είν' οι χαρές κ' οι λύπες μας,
προσωρινές στο χρόνο...
αυτό που μένει, πίσω μας...
μι' ανάμνηση 'ναι, μόνο.

Τ' Αϊ-Νικόλα σάλπαρες,
κυρ-Γιάννη, για τα ξένα,
μια προσευχή κι ένα κερί
θ' ανάψω και για σένα.

Σα φτάσεις στον Παράδεισο...
μην το ξεχάσεις, φίλα,
τη μάνα μου, τον κύρη μου,
τη θεία μου Βασίλα.

Στην όψη σου αντίκριζα...
χαμόγελο κι αγάπη,
γραμμένο μ' άνθη στης καρδιάς,
αχ, σ' έχω στο κιτάπι.

Το σπίτι σου ορθάνοιχτο,
για όλους και για όλες.
Θυμάμαι τα παπούτσια σου...
ελάμπανε κ' οι σόλες!

Το σήμα σου στο πέτο σου,
πηλίκιο στο κεφάλι,
ποδηλατούσες, σθεναρά...
γυρνώντας το πετάλι.

Το νόμο και το δίκιο,
κι εκεί, στα δικαστήρια,
με ήθος υπηρέτησες,
οι πράξεις σου τεκμήρια.

Στον καφενέ σαν πήγαινες,
λογιόσουν πειραχτήρι,
μα στην ανάγκη καθενός...
δε χάλαγες χατήρι.

Στο τάβλι, στην πιλότα σου,
σαν παίχτης και συμπαίχτης,
το γέλιο ασταμάτητο,
πομπός, εσύ, και δέχτης.

Γεια σου, χαρά σου, Κωνσταντή,
από παιδιά κι εγγόνια,
Δεκέμβρης μπήκε και θα 'ρθουν
βροχές και κρύα χιόνια.

Οι φίλοι σου κ' οι συγγενείς
κι άλλοι πολλοί γνωστοί σου...
σ' ευχαριστούν που ήτανε
κομμάτι στη ζωή σου!

κουμέττος κ.
(6/12/14 - 23:58, λευκωσία)

ΜΙΑ ΑΓΚΑΛΙΑ ΑΓΑΠΗΣ

Ποθάω στ’ αφανέρωτα, ν’ ακούσω τη λαλιά σου,
σανίδωσα τον έρωτα να φτάσω στην καρδιά σου˙ 
λειψός στην απουσία σου, σαν καλαμιά φαντάζω,
στον κάμπο γέλια και χαρές, μα ’γώ αναστενάζω.

Αχ, στην αγκάλη μου να ’ρθεις -την ώρα αναμένω-
να γεύομαι τα χείλια σου με τζάκι αναμμένο,
σκαρί να ’σαι στο σώμα μου˙ χειμώνα, καλοκαίρι,
αμυγδαλιά την άνοιξη, φθινόπωρο αστέρι.

Στις Πλάτρες αηδόνια, πετούν, κελαηδούνε,
λουλούδια στα μπαλκόνια, ανθούν, μοσχοβολούνε,
το κύμα στέλνει με αφρό στην άμμο μύρια χάδια˙
μες στην αγάπη, όμορφα, φαντάζουν τα ψεγάδια.

Κουμέττος Κ.
(29-9-2011, Λευκωσία)

ΞΗΡΑΜέΝΑ ΠΗΓάΔΙΑ

Φθινόπωρο, ράντισε δροσιά το λιοπύρι!
Καλώς τον Σεπτέμβρη˙ απ' το παραθύρι.
Ξεδίψασμα, γάργαρο, ζητά το γιοφύρι
κι η μέλισσα ψάχνει της άνοιξης γύρη.

Ψιλόβροχου σάλπισμα το χώμα κραδαίνει,
ο τρύγος αγάπες με οίνο λωλαίνει,
η πλάση -τριγύρου μας- σιγά, ξαποσταίνει,
καρδιές, κουρασμένες... η ψύχρα ξεδένει.

Ματιές -φυλλοβόλες μας- η μνήμη καδρώνει,
στις Πλάτρες δακρύζει ωδή τ' αηδόνι,
μεσίστιος ο πόθος μου κι η χαρά χελιδόνι,
το δέρμα στενάζει, πληγές του μπαλώνει.

Λειψή η αγκάλη μου˙ μες σ' άγευστα βράδια,
ο Έρωτας, ξέρω, μετριέται με χάδια,
μα τώρα τα χέρια μου; Απόκληρα κι άδεια,
στεγνά, ξηραμένα... φαντάζουν πηγάδια.

Κουμέττος Κ.
(12-9-2006, Λευκωσία)

ΒΟΡΤΑ* ΨΥΧΗΣ

Χαμένη μες στα κάλλη σου, φαντάζεις Ατλαντίδα,
εκκρίνεις ματαιότητα, που όμοια της δεν είδα˙
πουλιέσαι στον καθρέφτη σου, σαν τον κοιτάς με δέος,
σε βλέπω˙ νιώθεις πως φοράς της δόξας μέγα κλέος.

Μανάδες ρούχα στύβουνε, εντός τους ζάλη φέρνουν,
οι γεωργοί τα χώματα φθινόπωρο τα σπέρνουν,
στην Κίνα σχιστομάτηδες μασάνε άσπρο ρύζι,
ο τσέλιγκας στη στάνη τους τα γίδια του μαντρίζει.

Στα μάτια σου ποντίστηκαν δεκάδες, λέγεις, στόλοι,
ανέραστοι, δες, στέκουνται, προσμένουνε οι μόλοι.
Σκεπάσ' το Σώμα, μη ριγά, η ψύχρα κι αν εφάνη,
σε λίγους μήνες θα φοράς, μαγιάτικο στεφάνι.

Δακρύζουνε οι εποχές, το άλγος να ιάνουν,
αχτίδες να 'ρθουνε χαράς, ημέρες να θερμάνουν.
Αθήνας το επίνειο; Λογιέσαι 'σύ, Περαία;
Ο Ηρακλής θανάτωσε την Ύδρα την Λερναία.

Γητεύεις με την όψη σου γι' αγάπη την αφή μου,
αν δε γεννούσες κι έρωτα θα ήσουν αδελφή μου,
χαζεύω το κορμάκι σου, που μοιάζει με λαμπάδα˙
Λες να 'ρθω στο μπαλκόνι σου το βράδυ για καντάδα;

Τα σύννεφα πυκνώσανε, μαζεύουν βροχονέρι,
η αστραπή με κεραυνό κρατάνε χέρι-χέρι,
η πέρδικα εκρύφτηκε σε ρίζες θάμνων βάθη,
το κόσκινο διαχώρισε απ' τα σωστά τα λάθη.

Πυκνό το βλέμμα σου θωρώ, χωρίς εισόδου πόρτα,
βαπόρι, στρίβει η ψυχή, ολόσωμη, σε βόρτα,
γι' αυτό ποτέ μην καρτερείς, για σένα 'γώ δεν κάνω,
σε τσόχα που δεν πόνταρα, δεν κόπτομαι αν χάνω.

*βόρτα, η: ιταλ. volta: ανάπρωρη αλλαγή πορείας ιστιοφόρου

Κουμέττος Κατσιολούδης
(23/11/2011, Λευκωσία)

Καλοκαιρινός έρωτας,
που μόλις πήρε το μαύρισμα, 
που ήθελε........
παρατημένος μες στο φθινόπωρο....... 
ξεθώριασε................

κουμΕττος κ.
(9/1/15 - 13:29, λευκωσία)

ΚΙ ΩΣάΝ ΝΑ ήΤΑΝ ΜΥΓΔΑΛΙέΣ...

Τα καλοκαίρια σάλπαραν...
κι αφίχθηκαν τα νέφη,
οι νύχτες, δίχα έρωτα......
τα βλέμματα ξενέρωτα,
να ψάχνουμε για κέφι.

Φθινόπωρο... κι αρχίνισε
να μπάζει/στάζει κρύο,
αχ, και το ένα σώμα μας...
το ίδιο και το στρώμα μας.....
θα χωριστούν στα δύο.

Ξενιτεμένες οι χαρές
κι εμείς ψυχομαχάμε,
απόδημο το γέλιο μας.....
και τρίζει το θεμέλιο μας......
κι αντίστροφα μετράμε.

Από φιλιά τα χείλια μας...
ξερά και στραγγισμένα,
ζηλεύουν το ψιλόβροχο.......
κι εκείνο το απόβροχο,
στης γης τα διψασμένα.

Ο χρόνος μας κιτρίνισε....
και τ' όνειρό μας: νόθο,
στερέψανε τα χάδια μας,
των ηδονών υφάδια μας,
που χθες γεννούσαν πόθο.

Βαλίτσες θα γιομίσουμε....
κι ωσάν τα χελιδόνια,
θα πάμε σ' άλλες αγκαλιές,
εκεί, να χτίσουμε φωλιές...
προτού φανούν τα χιόνια.

Κι ωσάν να ήταν μυγδαλιές...
φυλλοβολούνε οι καρδιές,
ωσότου μείνουνε γυμνές........
φωτογραφίες αδειανές.

Κουμέττος Κ.
(6/10/16 - 23:22, Λευκωσία)

ΑΧΡΩΜΙΑ ΞΕΜΠΑΡΚΗ 

Σε αγχόνη πνίγεσαι, άμοιρη καρδιά μου...
ουρανός τα μάτια μου˙ δίχα, πια, γαλάζιο,
θάλασσα τα χείλια σου, πήρε τα φιλιά μου,
χωρισμού ο Έρωτας έκδωσε ουκάζιο.

Σ' είχα στην αγκάλη μου: Ιερό Βαγγέλιο,
τώρα, μαύρη ύψωσα του χαμού παντιέρα,
πλάνεψα τη λύπη μου μ' ένα κούφιο γέλιο
κι έσυρα το χρόνο μου... λίγο παραπέρα.

Μα η δόλια μνήμη μου πίσω με τραβάει,
μου θυμίζει, τρυφερά, στο κορμί σου χάδια,
σαν το δάκρυ στην ψυχή πέφτει˙ ζεματάει,
άνοιξη κι αν έφτασε, στείρα τ' ανθοκλάδια.

Φούντο η αγάπη μας, πριν καλά μπαρκάρει,
άγαρμπα μπατάραμε, ρίχνοντας τα ζάρια,
μια παρτίδα να 'χαμε μ' ένα δωδεκάρι,
ίσως, να χαράζαμε σ' άλλο δρόμο χνάρια.

Ξέβρασε κισμέτι μας ρέμα σ' ακρογιάλι,
να θωρούμ' ορίζοντες είναι η ποινή μας.
Τ' όνειρο, που χάσαμε˙ σαν το ζούνε άλλοι,
αχρωμία ξέμπαρκη λούζει τη ζωή μας.

Κουμέττος Κ.
(24/3/2012, Λευκωσία)

ΜΠάΖΕΙΣ ΧΕΙΜώΝΑ, ΚΑΛΟΚΑίΡΙ ΜΟΥ...

Άστατος Γιούνης, ευμετάβολος,
με καταιγίδες στην καρδιά,
άγγελος ήσουν, τώρα... διάολος,
γιομάτος μπόρες, συννεφιά.

Μπάζεις χειμώνα, καλοκαίρι μου...
κ' η λύπη πνίγει τη χαρά,
νόμισα ήτανε στο χέρι μου...
μ' αντί σπαθιά... κρατώ καρά!

Στέκουν οι μέρες στα καρνάγια τους,
δε βάζουν πλώρη, πουθενά...
κ' οι νύχτες -μόνες- στα μουράγια τους
γεννούν φεγγάρια ορφανά.

Κουμέττος Κατσιολούδης
(9/6/2014, Λευκωσία)

ΜΗΤΕΡΑ ΤΕΡΕΖΑ

Tα λόγια σου θυμίαμα, σπονδή η προσευχή σου,
διάφεγγο σώμα η καρδιά, αόρατες οι πράξεις,
το διάβα σου ήταν λιτό, σιγή καλού ευχή σου,
ζωής σου ιερός σκοπός; αγάπη να διδάξεις.

Μητέρα, στην αγκάλη σου: η φτώχεια, η αρρώστια,
μες στης Καλκούτας τα στενά (σ' Ινδία), Τανζανία,
το χέρι σου τα ορφανά˙ τα κοινωνούσε μ' όστια,
σ' Αυστρία, Ρώμη, Τσέρνομπιλ, ως την Αιθιοπία.

Φιλάνθρωπο το έργο σου, Τερέζα μου Αγία,
το σκήνωμά σου ιερό, το πρόσφερες θυσία,
"αγάπα τον πλησίον σου", ψυχής σου οδηγία,
κάθε στιγμή -την τήρησες- με ευσυνειδησία.

Κουμέττος Κ.
(18-8-2011, Λευκωσία)

ΤΟ ΑΛΟΓΟ ΤΗΣ ΜΟΝΑΞΙΑΣ

Μες σε πεδιάδες τής φυγής σαλτάρουμε μαζί του,
τις κρύες νύχτες σ' όνειρα γυρνάμε: χθες και τ' αύριο˙ 
της τύχης πέταλο θωρώ -το ύφος του μακάριο-
που το φιλά γανωματάς σ' υπαίθριο μαγαζί του.

Ηώιππε, τετράποδε, ποιος σ' έχει ημερώσει;
Ανήμερα Κατακλυσμού˙ τον Νώε, τον θυμάσαι;
Αυτόνε να ευγνωμονείς˙ Ηρώδη, πάψε, σκάσε!
Με έφιππους ως δυο χρονών παιδιά είχες σκοτώσει.

Αλήθεια, ποιος δεν έψαξε στον ουρανό τ' Αστέρι;
Eκείνο, λέω, Βηθλεέμ, π' οδήγαγε κοντά Του:
Σ' Ιησού -της πλάσης Βασιλιά- τον αχυρένι' οντά Του.
Οι μάγοι; Νάτοι, Παναγιά! Για άπλωσ' τους το χέρι.

Ο Βουκεφάλας σκιάχτηκε, σαν είδε τη σκιά του,
τα "θέλω" είν' αδάμαστα, Αλέξανδρέ μου, ξέρεις!
Στα μάτια δες τα πάθη σου, αλλιώς θα υποφέρεις,
κατέκτησε το "είναι" σου κι αγάπα την καρδιά σου.

Το άλογο τής μοναξιάς ιππεύει καβαλάρης,
σε όλους μοιάζει -φατσικώς- εδώ, σ' αυτήν τη ζήση,
οι πάντες το 'χουμε φορές δεκάδες καβαλήσει˙
αν δεις σε άτι κάποιονε, ποτέ μην τον σνομπάρεις.

Κουμέττος Κ.
(9-6-2012, Λευκωσία)

ΓΙΑ Ν' ΑΓΑΠήΣΕΙΣ...

Για ν' αγαπήσεις άλλονε,
ΑΓΑΠΑ πρώτα εσένα,
μοναχικές οι διαδρομές,
π' ακολουθούν τα τρένα,

μα η καρδιά, σαν αγαπά,
γιομίζει στην πορεία,
παρότι σε κάθε σταθμό
αλλάζει πελατεία.

Για ν' αγαπήσεις άλλονε,
ΑΓΑΠΑ πρώτα εσένα,
απ' την ψυχή καθάρισε
το ψέμα με τη χτένα

κι αγάπη δώσε στα λευκά,
χωρίς γιατί κι αιτία,
αφαίρεσε την πρόθεση...
την υστεροβουλία.

Για ν' αγαπήσεις άλλονε,
ΑΓΑΠΑ πρώτα εσένα,
γδάρ' το ανώφελο εγώ,
ωσάν να ήταν σμέρνα,

ρίξε αγάπη στην καρδιά,
ωσότου ξεχειλίσει,
αγάπη, μόνο, αν πληροί...
αγάπη θα δωρίσει!

Για ν' αγαπήσεις άλλονε,
ΑΓΑΠΑ πρώτα εσένα,
μη δένεις την αγάπη σου,
με μια κοντή καδένα,

αγάπα τον πλησίον σου,
με δίχως εξαρτήσεις,
άσ' την αγάπη λεύτερη,
αν θες να ευτυχήσεις.

Για ν' αγαπήσεις άλλονε,
ΑΓΑΠΑ πρώτα εσένα.
Μα την αγάπη πού θα βρω;
ρώτας εσύ εμένα.

Αγάπη θα 'χεις, μοναχά,
αν ξέρεις να την δίνεις,
αλλιώς κρασί θα 'ναι στυφό,
που ζόρικα θα πίνεις!

Κουμέττος Κ.
(23/6/2011, Κορμακίτης)

ΜΙΤΣΙά, ΚΑΜΩΜΑΤΟύΣΑ ΜΟΥ...

Τριανταφυλλιές τα μάθκια σου...
ροδόσταγμαν το βλέμμαν,
αγάπα με, θα σ' έχω 'γιώ...
στην τζιεφαλήν μου στέμμαν!

Μιτσιά, καμωματούσα μου...
τζιαι ούλλα θα σ' τα δκιούσα,
αν μιαν στιγμήν τα σσείλη σου,
αχ, να 'ταν να φιλούσα!

Πριν τζιοιμηθώ, παρακαλώ,
να έρτεις, πριν ξυπνήσω...
μες στ' όνειρόν μου να σε δω...
σαν γιασουμίν ν' ανθίσω!

κουμέττος κ.
(9/10/15 - 13:34, λευκωσία)

Πες μου..............
για εκείνο το εφηβικό φιλί,
που πήγες, τότε.............
να μου δώσεις....
και δε μου το έδωσες.
Μεγάλωσε; Σπούδασε; Με ψάχνει;

κουμΕττος κ.
(27/10/14 - 17:07, λευκωσία)

Τ' αγαπώ και τα φροντίζω...
όλα τα φυτά στον κήπο μου.
Μα στο βασιλικό...
που μου θυμίζει τη μάνα μου,
όταν τον ποτίζω
(κι ας με συγχωρέσουνε τ' άλλα)
βάζω μια-δυο σταγόνες, περισσότερο...

κουμΕττος κ.
(26/10/13 - 14:55, λευκωσία)

MΑΡΓΑΡώ! 

στα παιδιά των ναρκωτικών (†)

Λύσσαξες, ψυχή μου, στα ανώγεια,
λύσσαξες στο χνώτο τής σιωπής
κι έψαξες μες στα ημερολόγια
για τ' άνθος τής νιότης, μιας αυγής.

Μάδησες μαργαρίτες, Μαργαρώ μου,
μάδησες τ' αστέρια τ' ουρανού,
μέχρι που βρήκες τ' όνειδός μου
σε στεφάνι βελουδένιου χωρισμού.

Βούρκωσε το όνειρο μαζί σου,
έκλαψε η δύση κι ο νοτιάς,
άγγιξε το ψύχος τής ψυχής σου
μέσα στο σκότος μιας βραδιάς.

Ίδρωσες, εκεί, στα καταγώγια,
ψάχνοντας το μίτο τής ζωής,
σ΄ άρεσαν τα όμορφα τα λόγια,
έστω και μιας κύκνειας πνοής.

Μόνη, ψυχή μου, τώρα τριγυρνάς
σε σοκάκια ολόλευκης αβύσσου,
ό,τι δεν είδες γελώντας προσπερνάς,
μοίρα ισόβιου πεπρωμένου η ποινή σου.

Κουμέττος Κ.
(11/3/08, Λευκωσία)

ΑΜΜΑ ΘΕΛ' Η ΝΥΦΗ ΤΖΙ' Ο ΓΑΜΠΡΟΣ

(4η Θέση στον 18o Διαγωνισμό Σύνθεσης Κυπριακού Τραγουδιού 2009)

Ο τζιύρης μου τζι' η μάνα μου
εννά με απαρνηθούσιν,
την φτώσσιαν σου πορίβκουν την,
εν θέλουν να σε δούσιν.

Λάμνε, γιαβρίν μου, να σαστείς
τζιαι πόψε εννά σε κλέψω,
με την καρκιάν σου Βαντζελού
εγιώ ενν' αρκοντέψω.

Γιωρκή μου, εννά σε καρτερώ,
πριχού το μεσανύχτιν,
ο ερωτάς σου γιασουμίν
πανού μου ετυλίχτην.

Τζιαι πόψε η αγάπη μας, την πλάσην εννά ζώσει,
μάσσαλα ούλλοι εννά πουν, τζιαι τζιείνη εννά κορτώσει,
π' ομπρός της, που τη στράτα της, εννά φκάλει τ' αντρόσσια,
άμμα θέλ' η νύφη τζ' ο γαμπρός, σάστ' υφαντά με κλόσσια.

Πόψε εννά 'ρτω Βαντζελού,
γλυτζιά μαυρομματούσα,
πόψε εννά 'ρτω πόσσω σου,
αχ, βρα καμωματούσα.

Εννά 'μαι εις την ξώπορταν
τζι' εν θα 'ν' ρουμανισμένη,
εννά μαι τζάνεμου, τζειαμαί,
σασμένη, βρουλλισμένη.

Άνταν 'ν' ακούσεις μιαν σφυρκάν
τζιαι δκυο ροτσιές στο ξύλον,
ξεύρε πως π' όξω εννά μαι 'γιω
τζειαμαί καρτζίν στον μύλον.

Τζιαι πόψε η αγάπη μας, την πλάσην εννά ζώσει,
μάσσαλα ούλλοι εννά πουν, τζιαι τζείνη εννά κορτώσει,
π' ομπρός της, που τη στράτα της, εννά φκάλει τ' αντρόσσια,
άμμα θέλ' η νύφη τζ' ο γαμπρός, σάστ' υφαντά με κλόσσια.

Τζιαι πόψε η αγάπη μας, την πλάσην εννά ζώσει,
μάσσαλα ούλλοι εννά πουν, τζιαι τζείνη εννά κορτώσει,
π' ομπρός της, που τη στράτα της, εννά φκάλει τ' αντρόσσια,
άμμα θέλ' η νύφη τζ' ο γαμπρός, σαστείτε για χαρτόσσια.

Ερμηνεία: Τζένη Καραπατάκη και Λένης Κουρουφέξης
Σύνθεση: Χρίστος Ρουσιάς
Στίχοι: Κoυμέττος Κατσιολούδης

ΑΡΧΕΓΟΝΗ ΑΝΑΓΚΗ

Στην Μαρία (†)

Φίλοι, χρόνι' αγαπημένοι και στα λόγια και στην πράξη,
"τώρα", παίζαμε παιχνίδι˙ όλα -λέγαμε- εντάξει!
Μα δεν άντεξε η Μοίρα, που χτυπιόταν απ' το γέλιο˙
τον Velasquez ζωγραφίζει "στις χαρές" με τον Vecellio.

Ήρθες με το μεσονύχτι, ήτανε θαρρώ σαν χθες
κι αν στο σώμα σου φλεγόσουν, σ' άκουγα -γλυκά- να λες:
"Γράψε κατιτίς για μένα, στίχων να 'χω μια στροφή,
πίσω μου ν' αφήσω, έστω, μιας ψυχής παραπομπή".

(Ένα στίγμα θέλουν όλοι να χαράξουνε στη ζήση,
πριν του ήλιου οι αχτίδες κοιμηθούνε μες στη δύση.
Το σημάδι μας στην πλάση είν' αρχέγονη ανάγκη,
ψάχνουν πάντες να τ' αφήσουν, πριν κοπούν πνοής οι σπάγκοι).

Γνώριζα τι εννοούσες, μα σ’ το έπαιζα τρελλός,
άλλη γλώσσα σού μιλούσα -ίσως να 'μαι και δειλός-
όχι, είπα στην καρδιά μου, δεν πεθαίνουν οι καλοί˙
δε σε κοίταξα στα μάτια, ούτε καν στην κεφαλή.

Ένα ποίημα σού διαβάζω, απ' αυτά για την ελπίδα,
γέρνω για να σ' αγκαλιάσω, να σταθώ για σέ ασπίδα,
μα το δόρυ τού εχθρού σου -με οργή- με σημαδεύει.
"Μακριά της", μου κραυγάζει. "Κάτσε ήσυχα", μου νεύει.

Ψάχνω λέξεις, ψάχνω ρίμες, για ν' αλλάξω εποχή,
να μπορούσ’ απ' τη δικιά μου να σου δώσω αντοχή˙
έσω σου μια καταιγίδα απ' εκείνο το κακό.
Εύχομαι, Μαρία, να 'ναι σύννεφο παροδικό!

Άκου, λάλησε αλέκτωρ! Ώρα για να βγούμε έξω,
πιάσε, κράτα μου το χέρι, γρήγορα με σέ θα τρέξω.
Σ' άλλη γη και σ' άλλα μέρη θα σε πάω να γλιτώσεις,
είμαι βέβαιος πως, έτσι, πόνο δε θα ξανανιώσεις.

Κουμέττος Κ.
(28/5/2012, Λευκωσία)

ΑΝΕΠΑΦΗ ΕΣΤΙΑ

Στον φίλο Νώντα Χ.

Aγνόησες τη λογική κι ανέσυρες το ξίφος,
στα μάτια σου, μπρε Κρητικέ, υπέκυψε ο φόβος˙
σε είδα ν' αντριεύεσαι -μονάχος- στο ημίφως,
το σθένος σου στροβίλιζε, σαν σβούρ' αρχαίων: στρόβος!

Με όσους σμίγεις κι εκτιμάς, γι' αυτούς -εσύ- ματώνεις,
οι άλλοι τρέχουν μακριά, φοβούμενοι μη χάσουν˙
κι αν σπέρνεις πείσμα ζόρικο κι αντίτιμο πληρώνεις,
εκατοντάδες οι φωνές, που θέλουν να σου μοιάσουν.

Οι γαλαξίες δε γελούν, σαν οι καιροί μας στέρφοι,
η Αφροδίτη σε καλεί: "O κύρης των παιδιών μου!".
Στις τσικουδιές -που ήπιαμε- στ' ορκίζουμαι, αδέρφι˙
δανείζουμαι τα λόγια της: "Ναι, σ' έχω στην καρδιά μου!".

Στην Κύπρο/φύτρα βλάστησαν: δυο τέκνα η σοδειά σας
-καμάρια σας, φεγγάρια σας, τ' αστέρια σας στη ζήση-
πολλές φορές απλώσατε με ρίσκο τα κλαδιά σας,
μα κάθε δύση μια αυγή γεννά, πριν ξεψυχήσει.

Τα χρόνια κι αν περάσανε, που μπλόκαρες το τόπι,
εστία σου ανέπαφη -το ήθος σου, το ίδιο-
φιλία μας παρέμεινε γλυκιά σαν το σιρόπι,
αθάνατη κι αλώβητη, με δίχα επικήδειο!

Μια μαντινάδα θα σου πω κανελοζυμωμένη:
"Η σχέση μας -σαν γιασεμί- ανθεί και βγάζει φύλλα,
με κόρη μοιάζει όμορφη κι ακριβαναθρεμμένη,
με όαση σε έρημο˙ τριγύρω ξεραΐλα!".

Koυμέττος Κατσιολούδης
(8-7-2012, Λευκωσία)

ΓΙΑ ΜΙΑ ΖΩΗ ΣΤΟ ΠΛΑΙ ΣΟΥ...

Δε θα σου πω το "Σ' αγαπώ!", γιατί μικρό φαντάζει,
σφιχτά τα χέρια σου κρατώ -χαμογελάς με νάζι-
μες στ' ουρανού την απλωσιά τα χείλια σου ανθίζουν,
τα μάτια σου στα μάτια μου δυο άγκυρες βυθίζουν.

Μια νύχτα με πανσέληνο σ' ολόγιομη αγκάλη,
μ' ενός τσιγάρου ρουφηξιά κι ενός κρασιού φιάλη,
θα σε μεθύσω μ' ηδονή, ψυχή μου και πνοή μου,
καθώς τ' αστέρια πέφτοντας θα βρίσκουν την ευχή μου:

"Για μια ζωή στο πλάι σου... θα ήθελα να μείνω!"
Το σώμα σου στο σώμα μου: λευκό αγάπης κρίνο,
που το κρατώ -προσεκτικά- σα να 'ταν πορσελάνη,
καράβι η καρδούλα μου κι εσύ γι' αυτήν λιμάνι.

Σκιρτήματα κι αν ένιωσα στου χρόνου την πορεία,
εντέλει, η κατάληξη... ψυχρή αδιαφορία˙
μα στη θωριά σου πάλλομαι, σαν φύλλο στον αγέρα,
μαζί σου -κάθε μου στιγμή- κι επίσημη πρεμιέρα!

Κουμέττος Κ.
(27-8-2012, Λευκωσία)

ΑΚΥΡΩΘΕΝ ΤΕΡΜΑ

Μονόφθαλμος ο έρωτας -ολόγιομη Σελήνη-
κι η νύχτα μυριοπλούμιστη μ' αστέρια πέρα δώθε.
Σ' αντάμωσα στο διάβα μου, ασίγαστέ μου πόθε˙
το άλγος τής καρδούλας μου, ποιος -τώρα- θ' απαλύνει;

Στο πλάι σου το ταίρι σου τ' αταίριαστο στεκόταν,
ανάρμοστο για σένανε το δίκασαν τα μάτια,
τη μέση σου σαν κράταγε μέ ξέσχιζε κομμάτια,
το "τώρα" σου τ' αγκάλιαζε κι εγώ πνιγόμουν στ' "όταν".

Μου κάρφωσες τ' ανάδρομου Ερμή το βέλος/βλέμμα
κι αόριστος αντίλαλος το παρελθόν λακτούσε.
Το μέλλον μαύρα φόραγε, σαν διαιτητής σφυρούσε˙
το foul προηγήθηκε κι ακυρωθέν το τέρμα.

Ας ήταν να γινότανε ταξίδι προς τα πίσω,
τα λάθη ν' απαλείψουμε, μαζί να πορευθούμε.
Στο βάθος τής αγάπης μας -για πάντα- να κρυφτούμε
κι εκεί τα χείλια σου, ξανά... γλυκά, να σ' τα φιλήσω.

Μια νύχτα με Πανσέληνο -της θλίψης φυλαχτό μου-
replay δε θα προβληθεί κι ουδείς τ' αναζητάει.
Φθινόπωρο αφίχθηκε, ο τρύγος αρχινάει
κι ο λύκος αφουγκράζεται πληγής το ουρλιαχτό μου.

Κουμέττος Κ.
(2-10-2012, Λευκωσία)

ΝΑΥάΓΙΟ 

Στης καρδιάς σου τη θάλασσα,
η δικιά μου ναυάγιο,
γύρω βένθος: ο έρωτας˙ 
πριν, ψυχών μας... μουράγιο.

Γιατρευτής ο ορίζοντας,
της απέραντης θλίψης.
Έλα, βούτηξε, φίλε μου,
τις πληγές να μου γλύψεις.

Mι' αγκαλιά το φεγγάρι
με τ' αστέρια τα βράδια,
μα εμέν' στο βυθό μου,
είν' τα χέρια μου άδεια.

Κάθ' αυγή ανατέλλουν
ηλιαχτίδες ελπίδας,
μα στα βάθη του πόνου,
σε νερά Νηρηίδας...

ουδεμία δε φτάνει,
για να δώσει το φως της˙
το φιλί τής ζωής,
όπως ναυαγοσώστης.

Κουμέττος Κ.
(28-1-13, Λευκωσία)

ΚΑΡΔΙΑΣ ΠΛΗΓΗ... Ο ΧΩΡΙΣΜΟΣ

Μες σ' άδειους δρόμους τριγυρνάς,
δε σ' ενδιαφέρει πού θα πας,
"Στ' Άγνωστο..." γράφει ο χρησμός σου,
"...κάθε οδός προορισμός σου".

Φανάρια κόκκινα -παντού-
κ' η νύχτα χρώματος μουντού,
φέγγουν τ' αστέρια φως/σταγόνα˙
όσο να δεις πως είναι μόνα.

Καρδιάς πληγή... ο χωρισμός,
ματώνει κι ο εγωισμός,
μες στη σιγή χαροπαλεύεις,
τέλος, που ήρθε, δε χωνεύεις.

Τριγύρου -όλων- οι χαρές
σε σένα μπαίνουν μαχαιριές,
βρέχει... μια θλίψη σε ραντίζει,
μνήμες αγάπης σου θυμίζει.

Σκοτάδι πένθιμο κυλά
και την ψυχή σου ξεχειλά,
όπου γυρνάς κι όπου κοιτάξεις,
ψάχνεις αντίτυπο να φτιάξεις.

Πατάς το γκάζι με οργή,
σου λείπουν χάδια κ' η στοργή˙
δίπλα... ο χρόνος σε περνάει,
ούτε αν ζεις δε σε ρωτάει.

Κουμέττος Κ.
(Λευκωσία, 15-1-13)

ΙΣΑΒΕΛΛΑ ΤΟΥ ΑΙΝΩ

Έν' ανεκπλήρωτο κενό μες στην καρδιά φιλοξενώ,
από αξίες ορφανό... μου γράφει: - Δες μ' εξασθενώ!
Σ' αυτόν τον κόσμο -τον φτενό- το άδικο είναι συχνό,
πυροβολάνε στο ψαχνό, νεκρό ποθούν το ζωντανό.

Σε χρόνο Ιουλιάνο˙ ψάχνω να βρω Γρηγοριανό,
ζητά το άτι μου σανό, σαν ξεδιπλώνω το πανό.
Το σύνθημα ουτιδανό, με σκίτσο ένα γουλιανό,
στη λίμνη με Καστοριανό θωρώ τον Ιουστινιανό.

Η Ισαβέλλα του Αινώ, λαλεί: - Πεθαίνω σαν γεννώ!
Με χρώμα οψιδιανό το δάκρυ της φιλοτεχνώ,
σαν το κορμί της το στιλπνό μπατάρει σε Ωκεανό,
μες στο νερό το κυανό το δέρμα της, πια, πελιδνό.

Φωνάζ' η ψυχή της στεριανό -Οιδίπους επί Κολωνώ-
Της λέει: Άσε με, πονώ... δεν βλέπω ούτε με φανό.
Με ύφος φθινοπωρινό αστέρια πέφτουν στο κενό,
σε βένθος πίσσα, σκοτεινό˙ ελαύν' Ινδιάνος το κανό.

- Όσα θυμάμαι τα ξεχνώ; Μπορεί κι εγώ να συναινώ;
(Ίσως... ναι, είναι πιθανό, το ήθος μου κι εμέ ισχνό).
Το καριοφίλι αδειανό, ο Εφιάλτης στο στενό.
- Σενάριο χολιγουντιανό; Πολύπλοκο; - Όχι, λιανό!

Κουμέττος Κ.
(28-1-2012, Λευκωσία)

ΨΥΧΗ ΞΕΝΙΤΕΜΕΝΗ

Χωρίς ελπίδα -ναυαγό- σ' αντάμωσα στα ξένα.
Αν ζούσες, θα μου κραύγαζες για όνειρα κλεμμένα.
Για μια Ελένη μάδησες τ' αστέρια ένα-ένα,
μα όλα "Δε με αγαπά!", φυλάγανε για σένα.

Σ' ένα ταξίδι πόνταρες τον έσχατο σου πόθο,
δικό σου ήταν το παιδί κι ας εγεννήθη νόθο.
Μου γράφεις: "Φίλε, τη χαρά δε γνώρισα να νιώθω,
με την καρδιά/υφάντρα μου τη στεναχώρια κλώθω!"

Απόκληρος δρασκέλισες τη Μάγχη προς Αγγλία,
σαν κυνηγός που έψαχνε στην Αλβιόνα λεία.
Η νύχτα που σε δέχτηκε: ψυχ(ρ)ή στο μείον τρία,
σου θύμισε τον Πρίαμο, σα φλέγετο η Τροία.

Αλισβερίσια έκανες, κατέληγες σ' εκπτώσεις˙
στα όσα-όσα πούλαγες, μπας κ' ίσως επιβιώσεις.
Στην πίστωση κατέληξες, μες σε θανάτου δόσεις,
το σώμα σου παρέδωσες, να τ' απαλλοτριώσεις.

Αδέρφια σου σε κλάψανε στο Ρίο, Νέα Υόρκη,
σα στη Μελβούρνη έψαχναν του τέλους σου το ξόρκι˙
Τζοχάνεσμπουργκ, Οντάριο πικράνθηκαν οι όρκοι,
καθώς στη Μόσχα το "πικρός", το λέν' οι Ρώσοι "γκόρκι".

Σταυρόξυλο σού έχωσαν στο χώμα που εγένης
κι εσύ τα μάτια έκλεισες ζωής σου προδομένης.
Το δάκρυ σου τ' απόδημο -ψυχής ξενιτεμένης-
μιας μάνας βλέμμ' αναζητά, Πατρίδος πονεμένης.

Κουμέττος Κ.
(21-9-2012, Λευκωσία)

MEΛΙΣΣΑ, ΜΕΛΙΣΣΑΚΙ ΜΟΥ!

Mέστωσε η αγάπη μου
―γλυκά, αγκάλιασέ την!
Λουλούδι η καρδούλα μου,
για έλα, τρύγησέ την.

Μέλισσα, μελισσάκι μου,
τη γύρη πάρ’ μου όλη...
θα σ’ αγαπώ σε κάματο,
μες σε γιορτή, σε σχόλη.

Τ’ άνθη συνάγω του Μαγιού,
τ' αστέρια, τη Σελήνη,
για να στα δώσω μ' έρωτα,
αχ, φως μου, σ' Αγια-Κλίνη.

Κουμέττος Κ.
(3-5-2012, Λευκωσία)

Η ΧώΡΑ ΤΟύ ΝΑΔίΡ

Μες σ' εμπύρετους κυκλώνες
κι ανερμήνευτους χρησμούς...
σε αντίκρυσα μια νύχτα,
βουτηγμένη στους λύγμους.

Όλα σου τα όνειρά σου,
αταξίδευτα πουλιά,
που θλιμμένα μ' ερωτούσαν:
"Προς τι έχουμε φτερά;"

Και τ' αστέρια σε κοιτούσαν,
μ' ένα ύφος τρυφερό...
που στη δίψα τής ψυχής σου,
φάνταζε γλυκό νερό.

Ξάπλωσες μες στην ομίχλη,
λίγο να ξεκουραστείς...
και μου είπες: "Ελα, λίγο...
δίπλα μου, να κοιμηθείς...

...κι ένα χάδι σου, αν θέλεις,
δος μου, να 'χω σουβενίρ...
να θυμάμαι, σαν μπαρκάρω...
για τη Χώρα τού Ναδίρ!"

Κουμέττος Κ.
(19/5/14 - 6:54 μ.μ, Λευκωσία)

ΑΔΙΚΩΣ, ΣΕ ΣΥΓΚΡΙΣΕΙΣ...

Τα γιασεμιά θ' ανθίζουν, με δίχως ευωδιά,
στο δέντρο τής χαράς σου θα 'ν' στείρα τα κλαδιά.
Ορίζοντες θα τέμνουν το βλέμμα σου, διαρκώς,
θα 'ν' παγερό τ' αγέρι κι ο κόσμος ζοφερός.

Αδίκως, σε συγκρίσεις θα ψάχνεις για να βρεις:
τον κλώνο τής καρδιάς μου στη ρότα της ζωής.
Τη νύχτα θ' αντικρίζεις στο δρόσο τής αυγής
κι αυτή θα σε ραντίζει... μ' αστέρια ενοχής.

Aλάργα, θ' ατενίζεις τις ομορφιές τής γης,
xαρές κι αν έχουν όλοι, λειψή... εσύ˙ χωρίς.
Τα νέφη θα γεννάνε βροντές των οδυρμών,
θα με καλείς, κοντά σου... μα 'γώ θα 'μαι απών.

Κουμέττος Κ.
(23-11-12, Λευκωσία)

ΜΑΝΟύΛΑ ΜΟΥ, ΘΥΜάΜΑΙ...

στη μανούλα μου (†) και σ' όλες τις μάνες του κόσμου

Να σ' αντικρίσω λαχταρώ
στ' ονείρου τη βεράντα,
ο κόσμος όλος πενιχρός,
για σένα θα 'μαι ο μικρός
κι ας μπήκα στα σαράντα...

Τα φιλντισένια χέρια σου,
αδιάκοπα, θυμάμαι...
σ' αναζητώ στη μνήμη μου
-μανούλα μου, προζύμι μου-
κι αν ξύπνιος... κι αν κοιμάμαι...

Τα μάτια σου στην όψη μου
υφαίναν περιστέρια,
χρυσάνθεμα, τριαντάφυλλα,
ηλιόφιλα πεντάφυλλα
κι ολόφωτα αστέρια...

Κουμέττος Κ.
(22/7/14 - 14:47, Λευκωσία)

ΣΤΕΣ ΠΑΙΔΙΚέΣ ΜΟΥ ΑΝΑΜΝήΣΕΙΣ...

Ό,τι στα μάτια δε σου είπα
-μικρό παιδί... ντρεπόμουν, τότες-
ό,τι στα μάτια δε σου είπα...
στο σύμπαν μου μια μαύρη τρύπα...
στίχοι που 'μειναν, δίχα νότες.

Στες παιδικές μου αναμνήσεις
καρδιάς μου είσαι πριγκιπέσα,
θάλασσα, ήλιος, ουρανός μου...
ο πιο δειλός μου... εαυτός μου...
η γη... πληγή μου και γιατρέσα.

Σ' όνειρα σού 'γραφα στην άμμο...
ποιήματα μ' αστέρια ρίμα,
σ' όνειρα σού 'γραφα στην άμμο...
από την Κύπρο, μέχρι Σάμο...
μα της αυγής τα 'σβηνε κύμα.

κουμέττος κ.
(19/10/2014 - 9:24, λευκωσία)

Ολόγιομο φεγγάρι,
ας ήταν να 'χες χέρια,
ν' αγκάλιαζες, 
πριν πέσουνε....................
της νύχτας σου τ' αστέρια.

κουμΕττος κ
(15/7/2011, λευκωσία)

Προετοιμάζω......
τα παιδιά στο σχολείο,
να έχουν μια ευτυχισμένη ζωή˙
ολημερίς,
τους βάζω αφαιρέσεις.......

κουμΕττος κ.
(5/12/14 - 06:34, λευκωσία)

Ήρθαν και μου είπαν σταμάτα να γράφεις.
Κράτησα, για λίγο, την αναπνοή μου.
Μου ήταν αδύνατον!

κουμΕττος κ.
(21/3/17 - 07:41, λευκωσία)

- Πώς να ομορφύνω την ψυχή μου,
παππού μου;
- Ο κηπουρός,
που φροντίζει τον κήπο του......
δεν ομορφαίνει, μόνο.....
τον κήπο του, παιδί μου.

κουμΕττος κ.
(1/11/16 - 19:16, λευκωσία)

Ήρταν μου τα χαπάρκα σου.
Είδαν σε με άλλον,
μα έμοιαζέν μου πολλά, είπαν μου.
Εχαμογέλασα.
Γυρεύκεις με σε άλλον α!

κουμΕττος κ.
(21/3/16 - 13:06, λευκωσία)

Προχωρούν στα τυφλά.
Έτσι, προχωρούν οι ερωτευμένοι.
Στα τυφλά.
Αδιαφορώντας, για το πού πάνε.
Τους αρκεί πως.....
μαζί πάνε....

κουμΕττος κ.
(21/3/16 - 17:49, λευκωσία)

Διερωτώμαι,
μπας και μου δείχνεις.........
τα σ' αγαπώ σου.............
μ' έναν τρόπο,
που δεν κατάφερε, ακόμη.....
η ανθρωπότητα να κατανοήσει!

κουμΕττος κ.
(19/10/2010 - 06:56, λευκωσία)

Και μη μου αγχώνεστε!
Πάντα, θα υπάρχει κι ένας Απρίλης.
Μια δεύτερη ευκαιρία...........
για την άνοιξη, για τον έρωτα.............
για όλους....... και για όλα.....

κουμΕττος κ.
(1/4/15 - 8:17, λευκωσία)

Λοιπόν, αμφιβάλλεις, ακόμη;
Η Γη είναι στρογγυλή,
για να ξανάρχεσαι σ' εμένα........

κουμΕττος κ.
(20/9/14 - 8:19, λευκωσία)

Νόμισα πως οι έρωτες..........
είναι για τους μικρούς.
Πού να ήξερα πως όσο μεγαλώνεις......
μεγαλώνουν!

κουμΕττος κ.
(10/1/17 - 22:09, λευκωσία)

Μην υποτιμάς τους ευαίσθητους.
Μάχες έχασαν.............
πολέμους, ποτέ!

κουμΕττος κ.
(2/8/15 - 17:09, λευκωσία)

Ανεκπλήρωτοι έρωτες!
Λευκές σελίδες στο ημερολόγιό μας............
που εσκεμμένα λευκές τες αφήσαμε,
μπας και.............

κουμΕττος κ.
(26/8/16 - 08:41, λευκωσία)

Καμένη από έρωτες..........
καμένη βαθιά.......
καμένη, παντού.
Δεν αντέχει, πια....
ούτε και τα πιο απαλά χάδια....

κουμΕττος κ.
(11/11/16 - 15:19, λευκωσία)

ΠΡΟΣ ΣΥΖύΓΟΥΣ

Ν' αγαπάτε τα παιδιά σας
και να λατρεύετε τη μάνα τους........

κουμΕττος κ.
(22/1/17 - 13:57, λευκωσία)

ΜUAMMAR ABU MINYAR AL-QADDAFFI

Εμφύλιο λώρο έκοψες, ξαπόστειλες αγύρτη˙
Μωάμεθ, δε λυπήθηκες τη μάνα του, τη Σύρτη;
Βεγγάζη, Σάπχα, Τρίπολη, γεράκι τού Κουράις,
الله أكبر * φώναξαν και στο καλό; Ας πάεις!

Qaddafi, "Τέλος" έφτασε, η άμμος εκινήθη,
μ' εκδίκηση σ' αγκάλιασε, λογχίζοντας τη λήθη.
Το αίμα σου στο σώμα της, μιάσματος κηλίδα,
δικτάτωρ "Ζήτω!" έσβησε, κραυγάζει μοιχαλίδα.

Κλαδί, όπου καθόσουνα, το έκοβες για χρόνια,
ανέλπιδα ανέμενες, εκ μέρους του, συμπόνοια.
Oι κίονες, που γκρέμιζες, στηρίγματα ναού σου˙
Aλήθεια, πώς δεν ένιωσες, τον πόνο του λαού σου;

Το κράτος, που κυβέρναγες, μαζών Jamahiriya,
χωρίς κρεμμύδι και αυγό, δεν φτιάχνεται τορτίγια˙
και για να είσαι άνθρωπος -που δεν τον αηδιάζεις-
στο σχήμα/σώμα δεν αρκεί, μονάχα, να του μοιάζεις.

* Allahu Akbar: ο Θεός είναι μεγάλος

Koυμέττος Κ.
(20-10-2011, Λευκωσία)

ΠΡΑΣΙΝΗ ΝΕΡΑΙΔΑ

Μια μέρα σ' είδα να γελάς,
σιμά σου: πυραμίδα.
H έρημος σε θαύμαζε
κι ο Νείλος σε ποθούσε˙

ο πελαργός στον ουρανό...
αγόρι κουβαλούσε,
μια μήτρα το ανέμενε,
μετά... θερμοκοιτίδα.

Αψήφησες τον Φαραώ
στης Γκίζας τα εδάφη,
ο δούλος μου 'πες γένεται,
καθώς δεχθεί αφέντη.

"Εβίβα!", στρίγγλισες -βραχνά-
κερνώντας μου αψέντι˙
με παραισθήσεις άνοιξαν
της φαντασίας τάφοι.

Mπωντλαίρ, Ρεμπώ μάς ζήλεψαν˙
ακόμη, κι ο Πικάσο,
η "Πράσινη Νεράιδα"...
φτερούγιζε, ομπρός μας,

γλυκάνισος συν μάραθος
κι η αψιθιά -εντός μας-
σμαράγδωσε η όψη μας
και πώς να το ξεχάσω;

Στα μάτια μου σφηνώθηκες...
μαζί με την καρδιά σου,
ο έρωτάς σου έψαχνε
από καιρό λιμάνι,

σαν στην Ινδία φύλαγαν
το "Ντάρμα" τους Βραχμάνοι,
βαθιά, εσύ, μου χάραζες
στα χείλια δυο φιλιά σου.

Υπέταξες τη μνήμη μου.
Αισθήσεις μου; Επίσης!
Το άγγιγμά σου σκλάβωσε...
την κάθε μου ανάγκη˙

οι Ενετοί δε φάνηκαν,
μα ούτε ήρθαν Φράγκοι,
κατάφερες εμένανε...
σ' εσένα να εθίσεις.

Κουμέττος Κ.
(12-5-2012, Λευκωσία)

ΤύΨΕΙΣ

Πού να κρυφτώ;
Όπου κι αν κρυφτώ............
μου το σιγοψιθυρίζω!

κουμΕττος κ.
(20/3/15 - 07:02, λευκωσία)

ΟΙ ΤΥΦΛΟΠόΝΤΙΚΕΣ

Σε υπόγεια και σε υπονόμους,
δικαστές μιας ξεφτίλας ζωής,
που ανήθικους φτιάξανε νόμους...
στη σκιά μιας ντοπέ κορυφής.

Της ημέρας το φως σάς τυφλώνει
τες ψυχές σας το σκότος βολεί
―η αλήθεια το ψέμα σκοτώνει
και το θάβει σε λάκκο βαθύ;

Πού στο σύμπαν εχάθηκες, Μαίρη;
Kι ο Ιησούς; Θα ξανάρθει στη Γη;
Είτε κρίνο ιδείς ή μαχαίρι
πάρ' το πριν... η αυγή δε φανεί.

Κουμέττος Κ.
(20-3-2014, Λευκωσία)

Λοιπόν, φιλαράκο μου.............
μάθε πως στη ζωή.....
δεν υπάρχει, μόνο, η ιστορία σου,
αλλά και των άλλων.
Κι αν υπάρχει αλήθεια.......
είναι κάπου στη μέση.

κουμΕττος κ.
(20/3/16 - 22:26, λευκωσία)