ΓΙΑ Ν' ΑΓΑΠήΣΕΙΣ...

Για ν' αγαπήσεις άλλονε,
ΑΓΑΠΑ πρώτα εσένα,
μοναχικές οι διαδρομές,
π' ακολουθούν τα τρένα,

μα η καρδιά, σαν αγαπά,
γιομίζει στην πορεία,
παρότι σε κάθε σταθμό
αλλάζει πελατεία.

Για ν' αγαπήσεις άλλονε,
ΑΓΑΠΑ πρώτα εσένα,
απ' την ψυχή καθάρισε
το ψέμα με τη χτένα

κι αγάπη δώσε στα λευκά,
χωρίς γιατί κι αιτία,
αφαίρεσε την πρόθεση...
την υστεροβουλία.

Για ν' αγαπήσεις άλλονε,
ΑΓΑΠΑ πρώτα εσένα,
γδάρ' το ανώφελο εγώ,
ωσάν να ήταν σμέρνα,

ρίξε αγάπη στην καρδιά,
ωσότου ξεχειλίσει,
αγάπη, μόνο, αν πληροί...
αγάπη θα δωρίσει!

Για ν' αγαπήσεις άλλονε,
ΑΓΑΠΑ πρώτα εσένα,
μη δένεις την αγάπη σου,
με μια κοντή καδένα,

αγάπα τον πλησίον σου,
με δίχως εξαρτήσεις,
άσ' την αγάπη λεύτερη,
αν θες να ευτυχήσεις.

Για ν' αγαπήσεις άλλονε,
ΑΓΑΠΑ πρώτα εσένα.
Μα την αγάπη πού θα βρω;
ρώτας εσύ εμένα.

Αγάπη θα 'χεις, μοναχά,
αν ξέρεις να την δίνεις,
αλλιώς κρασί θα 'ναι στυφό,
που ζόρικα θα πίνεις!

Κουμέττος Κ.
(23/6/2011, Κορμακίτης)

ΜΙΤΣΙά, ΚΑΜΩΜΑΤΟύΣΑ ΜΟΥ...

Τριανταφυλλιές τα μάθκια σου...
ροδόσταγμαν το βλέμμαν,
αγάπα με, θα σ' έχω 'γιώ...
στην τζιεφαλήν μου στέμμαν!

Μιτσιά, καμωματούσα μου...
τζιαι ούλλα θα σ' τα δκιούσα,
αν μιαν στιγμήν τα σσείλη σου,
αχ, να 'ταν να φιλούσα!

Πριν τζιοιμηθώ, παρακαλώ,
να έρτεις, πριν ξυπνήσω...
μες στ' όνειρόν μου να σε δω...
σαν γιασουμίν ν' ανθίσω!

κουμέττος κ.
(9/10/15 - 13:34, λευκωσία)

Πες μου..............
για εκείνο το εφηβικό φιλί,
που πήγες, τότε.............
να μου δώσεις....
και δε μου το έδωσες.
Μεγάλωσε; Σπούδασε; Με ψάχνει;

κουμΕττος κ.
(27/10/14 - 17:07, λευκωσία)

Τ' αγαπώ και τα φροντίζω...
όλα τα φυτά στον κήπο μου.
Μα στο βασιλικό...
που μου θυμίζει τη μάνα μου,
όταν τον ποτίζω
(κι ας με συγχωρέσουνε τ' άλλα)
βάζω μια-δυο σταγόνες, περισσότερο...

κουμΕττος κ.
(26/10/13 - 14:55, λευκωσία)

MΑΡΓΑΡώ! 

στα παιδιά των ναρκωτικών (†)

Λύσσαξες, ψυχή μου, στα ανώγεια,
λύσσαξες στο χνώτο τής σιωπής
κι έψαξες μες στα ημερολόγια
για τ' άνθος τής νιότης, μιας αυγής.

Μάδησες μαργαρίτες, Μαργαρώ μου,
μάδησες τ' αστέρια τ' ουρανού,
μέχρι που βρήκες τ' όνειδός μου
σε στεφάνι βελουδένιου χωρισμού.

Βούρκωσε το όνειρο μαζί σου,
έκλαψε η δύση κι ο νοτιάς,
άγγιξε το ψύχος τής ψυχής σου
μέσα στο σκότος μιας βραδιάς.

Ίδρωσες, εκεί, στα καταγώγια,
ψάχνοντας το μίτο τής ζωής,
σ΄ άρεσαν τα όμορφα τα λόγια,
έστω και μιας κύκνειας πνοής.

Μόνη, ψυχή μου, τώρα τριγυρνάς
σε σοκάκια ολόλευκης αβύσσου,
ό,τι δεν είδες γελώντας προσπερνάς,
μοίρα ισόβιου πεπρωμένου η ποινή σου.

Κουμέττος Κ.
(11/3/08, Λευκωσία)

ΑΜΜΑ ΘΕΛ' Η ΝΥΦΗ ΤΖΙ' Ο ΓΑΜΠΡΟΣ

(4η Θέση στον 18o Διαγωνισμό Σύνθεσης Κυπριακού Τραγουδιού 2009)

Ο τζιύρης μου τζι' η μάνα μου
εννά με απαρνηθούσιν,
την φτώσσιαν σου πορίβκουν την,
εν θέλουν να σε δούσιν.

Λάμνε, γιαβρίν μου, να σαστείς
τζιαι πόψε εννά σε κλέψω,
με την καρκιάν σου Βαντζελού
εγιώ ενν' αρκοντέψω.

Γιωρκή μου, εννά σε καρτερώ,
πριχού το μεσανύχτιν,
ο ερωτάς σου γιασουμίν
πανού μου ετυλίχτην.

Τζιαι πόψε η αγάπη μας, την πλάσην εννά ζώσει,
μάσσαλα ούλλοι εννά πουν, τζιαι τζιείνη εννά κορτώσει,
π' ομπρός της, που τη στράτα της, εννά φκάλει τ' αντρόσσια,
άμμα θέλ' η νύφη τζ' ο γαμπρός, σάστ' υφαντά με κλόσσια.

Πόψε εννά 'ρτω Βαντζελού,
γλυτζιά μαυρομματούσα,
πόψε εννά 'ρτω πόσσω σου,
αχ, βρα καμωματούσα.

Εννά 'μαι εις την ξώπορταν
τζι' εν θα 'ν' ρουμανισμένη,
εννά μαι τζάνεμου, τζειαμαί,
σασμένη, βρουλλισμένη.

Άνταν 'ν' ακούσεις μιαν σφυρκάν
τζιαι δκυο ροτσιές στο ξύλον,
ξεύρε πως π' όξω εννά μαι 'γιω
τζειαμαί καρτζίν στον μύλον.

Τζιαι πόψε η αγάπη μας, την πλάσην εννά ζώσει,
μάσσαλα ούλλοι εννά πουν, τζιαι τζείνη εννά κορτώσει,
π' ομπρός της, που τη στράτα της, εννά φκάλει τ' αντρόσσια,
άμμα θέλ' η νύφη τζ' ο γαμπρός, σάστ' υφαντά με κλόσσια.

Τζιαι πόψε η αγάπη μας, την πλάσην εννά ζώσει,
μάσσαλα ούλλοι εννά πουν, τζιαι τζείνη εννά κορτώσει,
π' ομπρός της, που τη στράτα της, εννά φκάλει τ' αντρόσσια,
άμμα θέλ' η νύφη τζ' ο γαμπρός, σαστείτε για χαρτόσσια.

Ερμηνεία: Τζένη Καραπατάκη και Λένης Κουρουφέξης
Σύνθεση: Χρίστος Ρουσιάς
Στίχοι: Κoυμέττος Κατσιολούδης

ΑΡΧΕΓΟΝΗ ΑΝΑΓΚΗ

Στην Μαρία (†)

Φίλοι, χρόνι' αγαπημένοι και στα λόγια και στην πράξη,
"τώρα", παίζαμε παιχνίδι˙ όλα -λέγαμε- εντάξει!
Μα δεν άντεξε η Μοίρα, που χτυπιόταν απ' το γέλιο˙
τον Velasquez ζωγραφίζει "στις χαρές" με τον Vecellio.

Ήρθες με το μεσονύχτι, ήτανε θαρρώ σαν χθες
κι αν στο σώμα σου φλεγόσουν, σ' άκουγα -γλυκά- να λες:
"Γράψε κατιτίς για μένα, στίχων να 'χω μια στροφή,
πίσω μου ν' αφήσω, έστω, μιας ψυχής παραπομπή".

(Ένα στίγμα θέλουν όλοι να χαράξουνε στη ζήση,
πριν του ήλιου οι αχτίδες κοιμηθούνε μες στη δύση.
Το σημάδι μας στην πλάση είν' αρχέγονη ανάγκη,
ψάχνουν πάντες να τ' αφήσουν, πριν κοπούν πνοής οι σπάγκοι).

Γνώριζα τι εννοούσες, μα σ’ το έπαιζα τρελλός,
άλλη γλώσσα σού μιλούσα -ίσως να 'μαι και δειλός-
όχι, είπα στην καρδιά μου, δεν πεθαίνουν οι καλοί˙
δε σε κοίταξα στα μάτια, ούτε καν στην κεφαλή.

Ένα ποίημα σού διαβάζω, απ' αυτά για την ελπίδα,
γέρνω για να σ' αγκαλιάσω, να σταθώ για σέ ασπίδα,
μα το δόρυ τού εχθρού σου -με οργή- με σημαδεύει.
"Μακριά της", μου κραυγάζει. "Κάτσε ήσυχα", μου νεύει.

Ψάχνω λέξεις, ψάχνω ρίμες, για ν' αλλάξω εποχή,
να μπορούσ’ απ' τη δικιά μου να σου δώσω αντοχή˙
έσω σου μια καταιγίδα απ' εκείνο το κακό.
Εύχομαι, Μαρία, να 'ναι σύννεφο παροδικό!

Άκου, λάλησε αλέκτωρ! Ώρα για να βγούμε έξω,
πιάσε, κράτα μου το χέρι, γρήγορα με σέ θα τρέξω.
Σ' άλλη γη και σ' άλλα μέρη θα σε πάω να γλιτώσεις,
είμαι βέβαιος πως, έτσι, πόνο δε θα ξανανιώσεις.

Κουμέττος Κ.
(28/5/2012, Λευκωσία)

ΑΝΕΠΑΦΗ ΕΣΤΙΑ

Στον φίλο Νώντα Χ.

Aγνόησες τη λογική κι ανέσυρες το ξίφος,
στα μάτια σου, μπρε Κρητικέ, υπέκυψε ο φόβος˙
σε είδα ν' αντριεύεσαι -μονάχος- στο ημίφως,
το σθένος σου στροβίλιζε, σαν σβούρ' αρχαίων: στρόβος!

Με όσους σμίγεις κι εκτιμάς, γι' αυτούς -εσύ- ματώνεις,
οι άλλοι τρέχουν μακριά, φοβούμενοι μη χάσουν˙
κι αν σπέρνεις πείσμα ζόρικο κι αντίτιμο πληρώνεις,
εκατοντάδες οι φωνές, που θέλουν να σου μοιάσουν.

Οι γαλαξίες δε γελούν, σαν οι καιροί μας στέρφοι,
η Αφροδίτη σε καλεί: "O κύρης των παιδιών μου!".
Στις τσικουδιές -που ήπιαμε- στ' ορκίζουμαι, αδέρφι˙
δανείζουμαι τα λόγια της: "Ναι, σ' έχω στην καρδιά μου!".

Στην Κύπρο/φύτρα βλάστησαν: δυο τέκνα η σοδειά σας
-καμάρια σας, φεγγάρια σας, τ' αστέρια σας στη ζήση-
πολλές φορές απλώσατε με ρίσκο τα κλαδιά σας,
μα κάθε δύση μια αυγή γεννά, πριν ξεψυχήσει.

Τα χρόνια κι αν περάσανε, που μπλόκαρες το τόπι,
εστία σου ανέπαφη -το ήθος σου, το ίδιο-
φιλία μας παρέμεινε γλυκιά σαν το σιρόπι,
αθάνατη κι αλώβητη, με δίχα επικήδειο!

Μια μαντινάδα θα σου πω κανελοζυμωμένη:
"Η σχέση μας -σαν γιασεμί- ανθεί και βγάζει φύλλα,
με κόρη μοιάζει όμορφη κι ακριβαναθρεμμένη,
με όαση σε έρημο˙ τριγύρω ξεραΐλα!".

Koυμέττος Κατσιολούδης
(8-7-2012, Λευκωσία)

ΓΙΑ ΜΙΑ ΖΩΗ ΣΤΟ ΠΛΑΙ ΣΟΥ...

Δε θα σου πω το "Σ' αγαπώ!", γιατί μικρό φαντάζει,
σφιχτά τα χέρια σου κρατώ -χαμογελάς με νάζι-
μες στ' ουρανού την απλωσιά τα χείλια σου ανθίζουν,
τα μάτια σου στα μάτια μου δυο άγκυρες βυθίζουν.

Μια νύχτα με πανσέληνο σ' ολόγιομη αγκάλη,
μ' ενός τσιγάρου ρουφηξιά κι ενός κρασιού φιάλη,
θα σε μεθύσω μ' ηδονή, ψυχή μου και πνοή μου,
καθώς τ' αστέρια πέφτοντας θα βρίσκουν την ευχή μου:

"Για μια ζωή στο πλάι σου... θα ήθελα να μείνω!"
Το σώμα σου στο σώμα μου: λευκό αγάπης κρίνο,
που το κρατώ -προσεκτικά- σα να 'ταν πορσελάνη,
καράβι η καρδούλα μου κι εσύ γι' αυτήν λιμάνι.

Σκιρτήματα κι αν ένιωσα στου χρόνου την πορεία,
εντέλει, η κατάληξη... ψυχρή αδιαφορία˙
μα στη θωριά σου πάλλομαι, σαν φύλλο στον αγέρα,
μαζί σου -κάθε μου στιγμή- κι επίσημη πρεμιέρα!

Κουμέττος Κ.
(27-8-2012, Λευκωσία)

ΑΚΥΡΩΘΕΝ ΤΕΡΜΑ

Μονόφθαλμος ο έρωτας -ολόγιομη Σελήνη-
κι η νύχτα μυριοπλούμιστη μ' αστέρια πέρα δώθε.
Σ' αντάμωσα στο διάβα μου, ασίγαστέ μου πόθε˙
το άλγος τής καρδούλας μου, ποιος -τώρα- θ' απαλύνει;

Στο πλάι σου το ταίρι σου τ' αταίριαστο στεκόταν,
ανάρμοστο για σένανε το δίκασαν τα μάτια,
τη μέση σου σαν κράταγε μέ ξέσχιζε κομμάτια,
το "τώρα" σου τ' αγκάλιαζε κι εγώ πνιγόμουν στ' "όταν".

Μου κάρφωσες τ' ανάδρομου Ερμή το βέλος/βλέμμα
κι αόριστος αντίλαλος το παρελθόν λακτούσε.
Το μέλλον μαύρα φόραγε, σαν διαιτητής σφυρούσε˙
το foul προηγήθηκε κι ακυρωθέν το τέρμα.

Ας ήταν να γινότανε ταξίδι προς τα πίσω,
τα λάθη ν' απαλείψουμε, μαζί να πορευθούμε.
Στο βάθος τής αγάπης μας -για πάντα- να κρυφτούμε
κι εκεί τα χείλια σου, ξανά... γλυκά, να σ' τα φιλήσω.

Μια νύχτα με Πανσέληνο -της θλίψης φυλαχτό μου-
replay δε θα προβληθεί κι ουδείς τ' αναζητάει.
Φθινόπωρο αφίχθηκε, ο τρύγος αρχινάει
κι ο λύκος αφουγκράζεται πληγής το ουρλιαχτό μου.

Κουμέττος Κ.
(2-10-2012, Λευκωσία)

ΝΑΥάΓΙΟ 

Στης καρδιάς σου τη θάλασσα,
η δικιά μου ναυάγιο,
γύρω βένθος: ο έρωτας˙ 
πριν, ψυχών μας... μουράγιο.

Γιατρευτής ο ορίζοντας,
της απέραντης θλίψης.
Έλα, βούτηξε, φίλε μου,
τις πληγές να μου γλύψεις.

Mι' αγκαλιά το φεγγάρι
με τ' αστέρια τα βράδια,
μα εμέν' στο βυθό μου,
είν' τα χέρια μου άδεια.

Κάθ' αυγή ανατέλλουν
ηλιαχτίδες ελπίδας,
μα στα βάθη του πόνου,
σε νερά Νηρηίδας...

ουδεμία δε φτάνει,
για να δώσει το φως της˙
το φιλί τής ζωής,
όπως ναυαγοσώστης.

Κουμέττος Κ.
(28-1-13, Λευκωσία)

ΚΑΡΔΙΑΣ ΠΛΗΓΗ... Ο ΧΩΡΙΣΜΟΣ

Μες σ' άδειους δρόμους τριγυρνάς,
δε σ' ενδιαφέρει πού θα πας,
"Στ' Άγνωστο..." γράφει ο χρησμός σου,
"...κάθε οδός προορισμός σου".

Φανάρια κόκκινα -παντού-
κ' η νύχτα χρώματος μουντού,
φέγγουν τ' αστέρια φως/σταγόνα˙
όσο να δεις πως είναι μόνα.

Καρδιάς πληγή... ο χωρισμός,
ματώνει κι ο εγωισμός,
μες στη σιγή χαροπαλεύεις,
τέλος, που ήρθε, δε χωνεύεις.

Τριγύρου -όλων- οι χαρές
σε σένα μπαίνουν μαχαιριές,
βρέχει... μια θλίψη σε ραντίζει,
μνήμες αγάπης σου θυμίζει.

Σκοτάδι πένθιμο κυλά
και την ψυχή σου ξεχειλά,
όπου γυρνάς κι όπου κοιτάξεις,
ψάχνεις αντίτυπο να φτιάξεις.

Πατάς το γκάζι με οργή,
σου λείπουν χάδια κ' η στοργή˙
δίπλα... ο χρόνος σε περνάει,
ούτε αν ζεις δε σε ρωτάει.

Κουμέττος Κ.
(Λευκωσία, 15-1-13)

ΙΣΑΒΕΛΛΑ ΤΟΥ ΑΙΝΩ

Έν' ανεκπλήρωτο κενό μες στην καρδιά φιλοξενώ,
από αξίες ορφανό... μου γράφει: - Δες μ' εξασθενώ!
Σ' αυτόν τον κόσμο -τον φτενό- το άδικο είναι συχνό,
πυροβολάνε στο ψαχνό, νεκρό ποθούν το ζωντανό.

Σε χρόνο Ιουλιάνο˙ ψάχνω να βρω Γρηγοριανό,
ζητά το άτι μου σανό, σαν ξεδιπλώνω το πανό.
Το σύνθημα ουτιδανό, με σκίτσο ένα γουλιανό,
στη λίμνη με Καστοριανό θωρώ τον Ιουστινιανό.

Η Ισαβέλλα του Αινώ, λαλεί: - Πεθαίνω σαν γεννώ!
Με χρώμα οψιδιανό το δάκρυ της φιλοτεχνώ,
σαν το κορμί της το στιλπνό μπατάρει σε Ωκεανό,
μες στο νερό το κυανό το δέρμα της, πια, πελιδνό.

Φωνάζ' η ψυχή της στεριανό -Οιδίπους επί Κολωνώ-
Της λέει: Άσε με, πονώ... δεν βλέπω ούτε με φανό.
Με ύφος φθινοπωρινό αστέρια πέφτουν στο κενό,
σε βένθος πίσσα, σκοτεινό˙ ελαύν' Ινδιάνος το κανό.

- Όσα θυμάμαι τα ξεχνώ; Μπορεί κι εγώ να συναινώ;
(Ίσως... ναι, είναι πιθανό, το ήθος μου κι εμέ ισχνό).
Το καριοφίλι αδειανό, ο Εφιάλτης στο στενό.
- Σενάριο χολιγουντιανό; Πολύπλοκο; - Όχι, λιανό!

Κουμέττος Κ.
(28-1-2012, Λευκωσία)

ΨΥΧΗ ΞΕΝΙΤΕΜΕΝΗ

Χωρίς ελπίδα -ναυαγό- σ' αντάμωσα στα ξένα.
Αν ζούσες, θα μου κραύγαζες για όνειρα κλεμμένα.
Για μια Ελένη μάδησες τ' αστέρια ένα-ένα,
μα όλα "Δε με αγαπά!", φυλάγανε για σένα.

Σ' ένα ταξίδι πόνταρες τον έσχατο σου πόθο,
δικό σου ήταν το παιδί κι ας εγεννήθη νόθο.
Μου γράφεις: "Φίλε, τη χαρά δε γνώρισα να νιώθω,
με την καρδιά/υφάντρα μου τη στεναχώρια κλώθω!"

Απόκληρος δρασκέλισες τη Μάγχη προς Αγγλία,
σαν κυνηγός που έψαχνε στην Αλβιόνα λεία.
Η νύχτα που σε δέχτηκε: ψυχ(ρ)ή στο μείον τρία,
σου θύμισε τον Πρίαμο, σα φλέγετο η Τροία.

Αλισβερίσια έκανες, κατέληγες σ' εκπτώσεις˙
στα όσα-όσα πούλαγες, μπας κ' ίσως επιβιώσεις.
Στην πίστωση κατέληξες, μες σε θανάτου δόσεις,
το σώμα σου παρέδωσες, να τ' απαλλοτριώσεις.

Αδέρφια σου σε κλάψανε στο Ρίο, Νέα Υόρκη,
σα στη Μελβούρνη έψαχναν του τέλους σου το ξόρκι˙
Τζοχάνεσμπουργκ, Οντάριο πικράνθηκαν οι όρκοι,
καθώς στη Μόσχα το "πικρός", το λέν' οι Ρώσοι "γκόρκι".

Σταυρόξυλο σού έχωσαν στο χώμα που εγένης
κι εσύ τα μάτια έκλεισες ζωής σου προδομένης.
Το δάκρυ σου τ' απόδημο -ψυχής ξενιτεμένης-
μιας μάνας βλέμμ' αναζητά, Πατρίδος πονεμένης.

Κουμέττος Κ.
(21-9-2012, Λευκωσία)

MEΛΙΣΣΑ, ΜΕΛΙΣΣΑΚΙ ΜΟΥ!

Mέστωσε η αγάπη μου
―γλυκά, αγκάλιασέ την!
Λουλούδι η καρδούλα μου,
για έλα, τρύγησέ την.

Μέλισσα, μελισσάκι μου,
τη γύρη πάρ’ μου όλη...
θα σ’ αγαπώ σε κάματο,
μες σε γιορτή, σε σχόλη.

Τ’ άνθη συνάγω του Μαγιού,
τ' αστέρια, τη Σελήνη,
για να στα δώσω μ' έρωτα,
αχ, φως μου, σ' Αγια-Κλίνη.

Κουμέττος Κ.
(3-5-2012, Λευκωσία)

Η ΧώΡΑ ΤΟύ ΝΑΔίΡ

Μες σ' εμπύρετους κυκλώνες
κι ανερμήνευτους χρησμούς...
σε αντίκρυσα μια νύχτα,
βουτηγμένη στους λύγμους.

Όλα σου τα όνειρά σου,
αταξίδευτα πουλιά,
που θλιμμένα μ' ερωτούσαν:
"Προς τι έχουμε φτερά;"

Και τ' αστέρια σε κοιτούσαν,
μ' ένα ύφος τρυφερό...
που στη δίψα τής ψυχής σου,
φάνταζε γλυκό νερό.

Ξάπλωσες μες στην ομίχλη,
λίγο να ξεκουραστείς...
και μου είπες: "Ελα, λίγο...
δίπλα μου, να κοιμηθείς...

...κι ένα χάδι σου, αν θέλεις,
δος μου, να 'χω σουβενίρ...
να θυμάμαι, σαν μπαρκάρω...
για τη Χώρα τού Ναδίρ!"

Κουμέττος Κ.
(19/5/14 - 6:54 μ.μ, Λευκωσία)

ΑΔΙΚΩΣ, ΣΕ ΣΥΓΚΡΙΣΕΙΣ...

Τα γιασεμιά θ' ανθίζουν, με δίχως ευωδιά,
στο δέντρο τής χαράς σου θα 'ν' στείρα τα κλαδιά.
Ορίζοντες θα τέμνουν το βλέμμα σου, διαρκώς,
θα 'ν' παγερό τ' αγέρι κι ο κόσμος ζοφερός.

Αδίκως, σε συγκρίσεις θα ψάχνεις για να βρεις:
τον κλώνο τής καρδιάς μου στη ρότα της ζωής.
Τη νύχτα θ' αντικρίζεις στο δρόσο τής αυγής
κι αυτή θα σε ραντίζει... μ' αστέρια ενοχής.

Aλάργα, θ' ατενίζεις τις ομορφιές τής γης,
xαρές κι αν έχουν όλοι, λειψή... εσύ˙ χωρίς.
Τα νέφη θα γεννάνε βροντές των οδυρμών,
θα με καλείς, κοντά σου... μα 'γώ θα 'μαι απών.

Κουμέττος Κ.
(23-11-12, Λευκωσία)

ΜΑΝΟύΛΑ ΜΟΥ, ΘΥΜάΜΑΙ...

στη μανούλα μου (†) και σ' όλες τις μάνες του κόσμου

Να σ' αντικρίσω λαχταρώ
στ' ονείρου τη βεράντα,
ο κόσμος όλος πενιχρός,
για σένα θα 'μαι ο μικρός
κι ας μπήκα στα σαράντα...

Τα φιλντισένια χέρια σου,
αδιάκοπα, θυμάμαι...
σ' αναζητώ στη μνήμη μου
-μανούλα μου, προζύμι μου-
κι αν ξύπνιος... κι αν κοιμάμαι...

Τα μάτια σου στην όψη μου
υφαίναν περιστέρια,
χρυσάνθεμα, τριαντάφυλλα,
ηλιόφιλα πεντάφυλλα
κι ολόφωτα αστέρια...

Κουμέττος Κ.
(22/7/14 - 14:47, Λευκωσία)

ΣΤΕΣ ΠΑΙΔΙΚέΣ ΜΟΥ ΑΝΑΜΝήΣΕΙΣ...

Ό,τι στα μάτια δε σου είπα
-μικρό παιδί... ντρεπόμουν, τότες-
ό,τι στα μάτια δε σου είπα...
στο σύμπαν μου μια μαύρη τρύπα...
στίχοι που 'μειναν, δίχα νότες.

Στες παιδικές μου αναμνήσεις
καρδιάς μου είσαι πριγκιπέσα,
θάλασσα, ήλιος, ουρανός μου...
ο πιο δειλός μου... εαυτός μου...
η γη... πληγή μου και γιατρέσα.

Σ' όνειρα σού 'γραφα στην άμμο...
ποιήματα μ' αστέρια ρίμα,
σ' όνειρα σού 'γραφα στην άμμο...
από την Κύπρο, μέχρι Σάμο...
μα της αυγής τα 'σβηνε κύμα.

κουμέττος κ.
(19/10/2014 - 9:24, λευκωσία)

Ολόγιομο φεγγάρι,
ας ήταν να 'χες χέρια,
ν' αγκάλιαζες, 
πριν πέσουνε....................
της νύχτας σου τ' αστέρια.

κουμΕττος κ
(15/7/2011, λευκωσία)

Προετοιμάζω......
τα παιδιά στο σχολείο,
να έχουν μια ευτυχισμένη ζωή˙
ολημερίς,
τους βάζω αφαιρέσεις.......

κουμΕττος κ.
(5/12/14 - 06:34, λευκωσία)

Ήρθαν και μου είπαν σταμάτα να γράφεις.
Κράτησα, για λίγο, την αναπνοή μου.
Μου ήταν αδύνατον!

κουμΕττος κ.
(21/3/17 - 07:41, λευκωσία)

- Πώς να ομορφύνω την ψυχή μου,
παππού μου;
- Ο κηπουρός,
που φροντίζει τον κήπο του......
δεν ομορφαίνει, μόνο.....
τον κήπο του, παιδί μου.

κουμΕττος κ.
(1/11/16 - 19:16, λευκωσία)

Ήρταν μου τα χαπάρκα σου.
Είδαν σε με άλλον,
μα έμοιαζέν μου πολλά, είπαν μου.
Εχαμογέλασα.
Γυρεύκεις με σε άλλον α!

κουμΕττος κ.
(21/3/16 - 13:06, λευκωσία)

Προχωρούν στα τυφλά.
Έτσι, προχωρούν οι ερωτευμένοι.
Στα τυφλά.
Αδιαφορώντας, για το πού πάνε.
Τους αρκεί πως.....
μαζί πάνε....

κουμΕττος κ.
(21/3/16 - 17:49, λευκωσία)

Διερωτώμαι,
μπας και μου δείχνεις.........
τα σ' αγαπώ σου.............
μ' έναν τρόπο,
που δεν κατάφερε, ακόμη.....
η ανθρωπότητα να κατανοήσει!

κουμΕττος κ.
(19/10/2010 - 06:56, λευκωσία)

Και μη μου αγχώνεστε!
Πάντα, θα υπάρχει κι ένας Απρίλης.
Μια δεύτερη ευκαιρία...........
για την άνοιξη, για τον έρωτα.............
για όλους....... και για όλα.....

κουμΕττος κ.
(1/4/15 - 8:17, λευκωσία)

Λοιπόν, αμφιβάλλεις, ακόμη;
Η Γη είναι στρογγυλή,
για να ξανάρχεσαι σ' εμένα........

κουμΕττος κ.
(20/9/14 - 8:19, λευκωσία)

Νόμισα πως οι έρωτες..........
είναι για τους μικρούς.
Πού να ήξερα πως όσο μεγαλώνεις......
μεγαλώνουν!

κουμΕττος κ.
(10/1/17 - 22:09, λευκωσία)

Μην υποτιμάς τους ευαίσθητους.
Μάχες έχασαν.............
πολέμους, ποτέ!

κουμΕττος κ.
(2/8/15 - 17:09, λευκωσία)

Ανεκπλήρωτοι έρωτες!
Λευκές σελίδες στο ημερολόγιό μας............
που εσκεμμένα λευκές τες αφήσαμε,
μπας και.............

κουμΕττος κ.
(26/8/16 - 08:41, λευκωσία)

Καμένη από έρωτες..........
καμένη βαθιά.......
καμένη, παντού.
Δεν αντέχει, πια....
ούτε και τα πιο απαλά χάδια....

κουμΕττος κ.
(11/11/16 - 15:19, λευκωσία)

ΠΡΟΣ ΣΥΖύΓΟΥΣ

Ν' αγαπάτε τα παιδιά σας
και να λατρεύετε τη μάνα τους........

κουμΕττος κ.
(22/1/17 - 13:57, λευκωσία)

ΜUAMMAR ABU MINYAR AL-QADDAFFI

Εμφύλιο λώρο έκοψες, ξαπόστειλες αγύρτη˙
Μωάμεθ, δε λυπήθηκες τη μάνα του, τη Σύρτη;
Βεγγάζη, Σάπχα, Τρίπολη, γεράκι τού Κουράις,
الله أكبر * φώναξαν και στο καλό; Ας πάεις!

Qaddafi, "Τέλος" έφτασε, η άμμος εκινήθη,
μ' εκδίκηση σ' αγκάλιασε, λογχίζοντας τη λήθη.
Το αίμα σου στο σώμα της, μιάσματος κηλίδα,
δικτάτωρ "Ζήτω!" έσβησε, κραυγάζει μοιχαλίδα.

Κλαδί, όπου καθόσουνα, το έκοβες για χρόνια,
ανέλπιδα ανέμενες, εκ μέρους του, συμπόνοια.
Oι κίονες, που γκρέμιζες, στηρίγματα ναού σου˙
Aλήθεια, πώς δεν ένιωσες, τον πόνο του λαού σου;

Το κράτος, που κυβέρναγες, μαζών Jamahiriya,
χωρίς κρεμμύδι και αυγό, δεν φτιάχνεται τορτίγια˙
και για να είσαι άνθρωπος -που δεν τον αηδιάζεις-
στο σχήμα/σώμα δεν αρκεί, μονάχα, να του μοιάζεις.

* Allahu Akbar: ο Θεός είναι μεγάλος

Koυμέττος Κ.
(20-10-2011, Λευκωσία)

ΠΡΑΣΙΝΗ ΝΕΡΑΙΔΑ

Μια μέρα σ' είδα να γελάς,
σιμά σου: πυραμίδα.
H έρημος σε θαύμαζε
κι ο Νείλος σε ποθούσε˙

ο πελαργός στον ουρανό...
αγόρι κουβαλούσε,
μια μήτρα το ανέμενε,
μετά... θερμοκοιτίδα.

Αψήφησες τον Φαραώ
στης Γκίζας τα εδάφη,
ο δούλος μου 'πες γένεται,
καθώς δεχθεί αφέντη.

"Εβίβα!", στρίγγλισες -βραχνά-
κερνώντας μου αψέντι˙
με παραισθήσεις άνοιξαν
της φαντασίας τάφοι.

Mπωντλαίρ, Ρεμπώ μάς ζήλεψαν˙
ακόμη, κι ο Πικάσο,
η "Πράσινη Νεράιδα"...
φτερούγιζε, ομπρός μας,

γλυκάνισος συν μάραθος
κι η αψιθιά -εντός μας-
σμαράγδωσε η όψη μας
και πώς να το ξεχάσω;

Στα μάτια μου σφηνώθηκες...
μαζί με την καρδιά σου,
ο έρωτάς σου έψαχνε
από καιρό λιμάνι,

σαν στην Ινδία φύλαγαν
το "Ντάρμα" τους Βραχμάνοι,
βαθιά, εσύ, μου χάραζες
στα χείλια δυο φιλιά σου.

Υπέταξες τη μνήμη μου.
Αισθήσεις μου; Επίσης!
Το άγγιγμά σου σκλάβωσε...
την κάθε μου ανάγκη˙

οι Ενετοί δε φάνηκαν,
μα ούτε ήρθαν Φράγκοι,
κατάφερες εμένανε...
σ' εσένα να εθίσεις.

Κουμέττος Κ.
(12-5-2012, Λευκωσία)

ΤύΨΕΙΣ

Πού να κρυφτώ;
Όπου κι αν κρυφτώ............
μου το σιγοψιθυρίζω!

κουμΕττος κ.
(20/3/15 - 07:02, λευκωσία)

ΟΙ ΤΥΦΛΟΠόΝΤΙΚΕΣ

Σε υπόγεια και σε υπονόμους,
δικαστές μιας ξεφτίλας ζωής,
που ανήθικους φτιάξανε νόμους...
στη σκιά μιας ντοπέ κορυφής.

Της ημέρας το φως σάς τυφλώνει
τες ψυχές σας το σκότος βολεί
―η αλήθεια το ψέμα σκοτώνει
και το θάβει σε λάκκο βαθύ;

Πού στο σύμπαν εχάθηκες, Μαίρη;
Kι ο Ιησούς; Θα ξανάρθει στη Γη;
Είτε κρίνο ιδείς ή μαχαίρι
πάρ' το πριν... η αυγή δε φανεί.

Κουμέττος Κ.
(20-3-2014, Λευκωσία)

Λοιπόν, φιλαράκο μου.............
μάθε πως στη ζωή.....
δεν υπάρχει, μόνο, η ιστορία σου,
αλλά και των άλλων.
Κι αν υπάρχει αλήθεια.......
είναι κάπου στη μέση.

κουμΕττος κ.
(20/3/16 - 22:26, λευκωσία)

ΟΔΟΣ ΣΟΥΤΣΟΥ

Δυο μεσονύχτι' ασέλωτα γυρνάνε δίχα λόγο,
τ' αστέρια τα ραντίζουνε με τ' αμυδρό το φως τους,
βρωμιά, σαπίλα κι όνειδος ξερνάει ο λυγμός τους,
σαν όνειρα τυλίγουνε την πίκρα τους σε μπόγο.

Θυμάσαι που σ' αντίκρισα στη Σούτσου -ήταν Τρίτη-
περαστικοί σε λέγανε, ειρωνικά: "Παρθένα!",
η μάνα σου σε χτένιζε με ξεπεσμού τη χτένα˙
μικρό, μα ήτανε ζεστό τ' αμαρτωλό σου σπίτι.

Με σάρωσες, σαν πέρασα, εντός του κατωφλιού σου,
στο βλέμμα σου εντόπισα, στο βάθος του, συμπάθεια,
παρόλο που την κάλυψες -εν τάχει- με απάθεια˙
στο χέρι χρήμα έβαλα του μαστροπού γονιού σου.

Με πήρες στο δωμάτιο, που σίτευες τον οίστρο,
μια μυρουδιά αλλόκοτη μού χώθηκε στη μύτη,
σε λίγο γδύνεις το κορμί -φαντάζεις Αφροδίτη-
στα σκέλη σου ξεπρόβαλε το τρυφερό σου φύτρο.

Στα χείλια μου γαντζώθηκες, σαν βδέλλα τα ρουφούσες,
τα χέρια σου/μια μέγγενη μού σφίγγανε τη μέση,
το πρόσκαιρο πολέμαγες, φοβόσουν μη σ' αρέσει,
με πάθος την αγάπη μου, θαρρούσα διεκδικούσες.

Για λίγο, αν καρτέραγες, θα τέλευα μαζί σου!
Aλήθεια, είπες; Ψέματα; Kριτές: Ελλανοδίκες.
Του Graaf ωοθηλάκια μεθούνε σ' ωοθήκες,
καθώς πελάτες καρτερούν να μπουν στο μαγαζί σου.

Την κρεμεζιά τη λάμπα σου προσκύνησαν χιλιάδες,
δασκάλα σε φωνάζανε -το ύφος τους σεβάσμιο-
το σώμα σου στα μάτια τους διεγράφετο εράσμιο,
μα όλοι, που σε γεύθηκαν, μπαρκάραν με σπηλιάδες.

Προψές, μου είπαν, δήλωσες απ' τη ζωή απούσα,
το δάκρυ μου/συγγνώμη μου σ' αντάμωσε στο χώμα,
μια τύψη είχα στην καρδιά και κουβαλώ, ακόμα˙
μπορεί τα πάντα ν' άλλαζαν, αν -τότες- σ' αγαπούσα!

Κουμέττος Κ.
(29-7-2012, Λευκωσία)

MARCO POLO

Γεννήθηκες μ’ απόδημη ψυχή σ’ αυτήν την πλάση,
γονίδιο σου, αδύνατον, ο νόστος να δαμάσει,
αντί για χέρια βλάστησαν φτερόκλαδα στους ώμους,
για φίλους θα ’χεις πελαργούς και καραβιών λοστρόμους.

Μεσόγειος δε θα σε χωρά κι η Άρκτος θα γελάει,
ο μπούσουλας θα μουρλαθεί, βορρά δε θα κοιτάει,
λιμάνια θα σε καρτερούν, σαν να 'ταν ερωμένες,
γυμνές, με δέρμα ποθητό, σε στρώμα ξαπλωμένες.

Κυλάει μες στις φλέβες σου -την νιώθεις, Marco Polo-
η κλήση τού Kublai Khan˙ μιλώ για τον Μογγόλο.
Κανάλια Σερενίσσιμας με γόνδολες διασχίζεις,
στα χνάρια τού πατέρα σου από μικρός βαδίζεις.

Πελάγη σαν τα δρασκελάς, τα πόδια βγάζουν σπίθες,
τα όνειρά σου χτίζουνται με κύματα για πλίθες.
Πορεύεσαι, ιχνηλατείς να βρεις του Ήλιου μήτρα˙
αφήνεις πίσω Βενετιά, δικιά σου μάνα/φύτρα.

Απέραντα τα μάτια σου, δυο σύμπαντα χωράνε,
σε κόσμους -μ' ένα κοίταγμα- εξωτικούς με πάνε˙
ταξίδια/προσκυνήματα σε χώματα Ασίας,
η Κίνα μάς προϋπαντά, κατόπιν της Περσίας.

Αδένες κάμπιων ύφαιναν σε κάμαρες μετάξι,
γιαγιούλα έχει τ’ ορφανό μη βρέξει και μη στάξει,
πεντέξι σχιστομάτηδες λευκό φυτεύουν ρύζι,
το Μέγα Τείχος Σινικό παράλληλους ξεσχίζει.

Για χρόνια εικοστέσσερα, αλάργα, διπλωμάτης,
μυριάδες κόκκους ουρανού αντάμωσες διαβάτης.
Κατάρτι σου σ' ορίζοντα ξεπρόβαλε κι εφάνη,
ο τόπος που σ' ανάθρεψε στο βάθος, όχι πλάνη.

Ο Άγιος Μάρκος ψέλλισε μια προσευχή για σένα,
σε συζητάνε διάσημοι με έργα ζηλεμένα˙
θαμώνες τού Caffè Florian -μετά από αιώνες-
σαν τραγουδούν στα θέατρα σομπράνο/πριμαντόνες.

Ο Rustichello φυλακή μες σε κελί μαζί σου,
ο λόγος ήταν πρόδηλος: να "σώσει" τη ζωή σου.
Οι Γενουάτες στάθηκαν πιστοί στην Ειμαρμένη,
η σύλληψή σου, πιότερο, πλαταίνει Ο-ι-κ-ο-υ-μ-έ-ν-η.

Κουμέττος Κατσιολούδης
(16/3/2012, Λευκωσία)

ΧΩΡΙΟ ΜΟΥ: ΚΟΡΜΑΚΙΤΗ!

Έλα, για δώσ' μου το φιλί... 
στη μνήμη, Αφροδίτη˙
πόσο πολύ σε αγαπώ, 
κάθε στιγμή θα σ' το λαλώ,
χωριό μου: Κορμακίτη!

Ένα σου κοίταγμα αρκεί,
για να βρεθώ κοντά σου,
σαν δυο γιοφύρια -στεναγμοί-
ανάμικτοι και οι λυγμοί,
αχ, στα ματόκλαδά σου.

Στην εκκλησιά τ' Αι-Γιωρκού,
σεμνά, θα προσκυνήσω...
την αγιασμένη φύση του,
κ' ύστερις προς ξωκλήσι του,
στον Κόρνο, θα λαμνήσω˙

στην Παναγία, πριν, θα μπω...
κερί να της ανάψω,
κι όρκο θα δώσω: "χωριανό,
αχ, μαρωνίτη χριστιανό,
ποτέ μου, να μη βλάψω!"

Μήτε -ουδέναν- φυσικά,
σ' αυτήν, εδώ, την πλάση,
αφού σ' αυτήν μετέχουμε....
κι όλοι μιας μάνας έχουμε........
το γάλα της θηλάσει.

Έσω, στα μάτια μας -αν δεις-
μικρό παιδάκι παίζει,
τρέχει να μην τιμωρηθεί˙
κρύπτες του, όταν φοβηθεί...
κρεβάτι και τραπέζι!

Κούρκα, στο Βόθινο, Ναούς,
τ' απόγιομα θα τρέξω,
στις Πατσαλιές πορτοκαλιές...
ελιές, αλλά και λεμονιές,
θα πάω να κλαδέψω.

Φίλοι μου -δε θα παινευτώ-
πιο όμορφη δεν είδα,
τόπους πολλούς κι αν γύρισα...
κι αν άγγιξα κι αν μύρισα,
χλωρίδα και πανίδα!

Ξάπλωσα μες στη θάλασσα,
μιτά μου: ο Λεθράτης,
νάτη κ' η Κύπρος φάνηκε,
γυμνή, μα δε με ντράπηκε,
με δίχα φορεσιά της˙

δράκος -ψηλά- καθώς πετά...
να πάει στην σπηλιά του,
τη βλέπει... και τη λαχταρά...
και για δικιά του την ποθά,
χτυπάει η καρδιά του.

Κουμέττος Κ.
(10/6/2012, Λευκωσία)

- Πώς θ' αποκτήσω την ευτυχία, 
παππού μου;
- Να της χαμογελάς, παιδί μου.
Ακόμη κι όταν πονάς..............
να της χαμογελάς, 
διότι το χαμόγελο..........
είναι το καλύτερο δόλωμά της......

κουμΕττος κ.
(26/5/13 - 13:44, λευκωσία)

ΚΟΡΜΑΤΖΙΤΗ ΜΟΥ, ΠΛΟΥΜΙΣΜΕΝΕ!

Έγυρα που το Δκιόριος κατωθκιόν
τζι΄ αντάμωσα τον Κορματζίτην,
πιο πλουμισμένον μ΄ ομορφκιάν χωρκόν
εν είδα σ΄ ούλλον τον πλανήτην.

Tα κάλλη του ένει αμέτρητα,
τα δάχτυλά μου πονούσιν
τζιαι αν τα μετρήσω σσίγιες φορές,
πάλε εξίκκιν εννά φκούσιν.

Αχ, Κορματζίτη μου τζιαι ποιος, εν σ΄ έσσει αζουλέψει,
τζαι ποιος με μιαν μαθκιάν κλεφτήν, εν σ΄ έσσει αγναντέψει,
χωρκόν μου, βροχοχώριν μου, εσούνη Κορματζίτη,
περβόγια, δάση, θάλασσες, βρύση, Τβερίη, Τζιήποι,
Λεθράτην, Τζιόννια, Κόρνον σου, Σαντούκαν, Ακρωτήριν,
Καβάν, Μερίτζην πίνεις τα ούλλα μες στο ποτήριν,
τζι΄ ο πρόσφυγας, Θεέ μου, καρτερεί τζι' έσσει το καμόν του
να πάει πίσω έσσω του, στο όμορφον χωρκόν του.

Τ΄ Αϊ-Γιωρκού ξωκλήσιν, εκκλησιάν,
εννά πάω να λειτουρκήσω,
τζι΄ αντάν σσερετήσω την Καλουρκάν,
προς τον κάμπον εννά λαμνήσω.

Έννα συνάξω τεράτσια, εγιές
εννά ορκώσω τα χωράφκια,
τζι' εννά πεταχτώ πας στες συτζιές,
πριχού φανούσιν τα κοπάθκια.

Eρμηνεία: Έλενα Σκούλλου
Σύνθεση: Χρίστος Ρουσιάς
Ενορχήστρωση: Δημήτρης Ζαχαρίου
Στίχοι: Κουμέττος Κατσιολούδης

Κι η ζωή μας...........
κήπος με μνήμες.
Όλοι, προσδοκούν σ' έναν όμορφο κήπο...
εγώ...... σ' έναν εύοσμο!

κουμΕττος κ.
(22/10/16 - 15:19, λευκωσία)

Κάτι λόγια, που δεν είπαμε.
Κάτι φιλιά, που δε δώσαμε.
Κάτι χάδια, που παρέμειναν........
και μούχλιασαν μες στις παλάμες μας.
Λοιπόν;
Από ατολμία χάσαμε.
Χάσαμε το παιχνίδι, πριν το παιχνίδι.
Έτσι, χάνουν οι δειλοί.
Έτσι, πεθαίνουν...
πριν να πεθάνουν......... οι άνθρωποι...

κουμΕττος κ.
(13/10/15 - 13:34, λευκωσία)

- Κι εγώ, γιαγιούλα μου;
Τι θ' απογίνω;
- Είσαι πολύ όμορφη................
για να ευτυχήσεις, κόρη μου!
Στον κόσμο ετούτο.....
η ομορφιά δακρύζει........

κουμΕττος κ.
(22/9/16 - 18:47, λευκωσία)

Νοσταλγώ το μέλλον.
Το έχω, ήδη, ζωγραφίσει.
Σου μοιάζει.
Μάλλον........
δε διαφέρετε σε τίποτα.

κουμΕττος κ.
(19/3/17 - 08:36, λευκωσία)

Αγάπες κι έρωτες...
μας ενώνουν!
Μα πάνω απ' όλα........................
μι' ανελέητη φαγούρα,
ανάμεσα στα σκέλια............

κουμΕττος κ.
(18/7/15 - 17:53, λευκωσία)

Όσα λόγια και να ειπωθούν
μ' ένα ψίχουλο πράξης ισούνται........

κουμΕττος κ.
(17/3/17 - 18:41, λευκωσία)

Κι ότανε θα με δεις να κλαίω,
για κάτι επουσιώδες.......
σε παρακαλώ, μη με πεις τρελλό.
Τα ποτήρια, που γεμίζουν....
με μια σταγόνα ξεχειλίζουν........

κουμΕττος κ.
(17/3/16 - 14:28, λευκωσία)

Έχω σκοτώσει για τον έρωτα.
Δεκάδες φορές......
δεκάδες αυτοκτονίες!

κουμΕττος κ. 
(28/2/15 - 14:14, λευκωσία)

Στ' απάτητα των θαλασσών...
ζωγράφισα τον Ήλιο,
να σου φωτίζει τους βυθούς,
να ξεύρεις πού πηγαίνεις.

Χίλιες φορές σ' ανάστησα
κι εσύ, διαρκώς, πεθαίνεις
―αρνείσαι ό,τι σ' αγαπά.....
σ' ετούτην την υφήλιο!

κουμΕττος κ.
(16/3/17 - 21:03, λευκωσία)

Ψάχνω για μιαν αγάπη,
που θα μου είναι σαν τη θάλασσα.......
ψάχνω για μιαν αγάπη, 
που δε θα τη βαριέμαι, ποτέ.....

κουμΕττος κ.
(21/8/15 - 7:59, κορμακίτης)

Πώς να είναι σωστός ο δρόμος σου,
όταν είσαι σε λάθος πόλη;

κουμΕττος κ.
(27/1/14 - 06:29 , λευκωσία)

Δεν υπάρχει Ιθάκη. 
Ούτε δρόμος.
Εσύ, είσαι..... η πορεία σου......... 
εσύ.... κι ο προορισμός σου.

κουμΕττος κ.
(7/7/15 - 20:22, λευκωσία)

ΑΝΥΔΡΗ ΟΑΣΗ

Ποιας σκύλας γιος σε πλάνεψε... 
με έρωτα απάτης;
Oι δρόμοι πώς δε σ' έφεραν, 
διαμιάς, στην αγκαλιά μου;

Nα ήμουν στο κατάστημα...
ο πρώτος σου πελάτης,
καρδούλα μου, αγάπη μου,
λευκή γαρουφαλιά μου!

Μπαστάρδεψε το όνειρο,
προτού να τ' αντικρίσω,
μ' ασίγαστος ο πόθος μου,
για το δικό σου χνώτο,

το νέκταρ απ' το σώμα σου...
να ήταν να τρυγήσω,
καθώς τρυγάει της πληγής...
το αίμα το τσιρότο.

Το χθες μας απροσπέλαστο,
ο χρόνος δε γυρνάει,
τα λάθη μας επένδυση,
για να 'χουμε να λέμε.

Ρωτούνε: "Καίει η καρδιά...
στη θλίψη τσουρουφλάει;"
Aπάντησή μας; Στη σιωπή,
με δίχα δάκρυ, κλαίμε!

Ατέρμονα, οι θύμησες...
υφαίνουνε ελπίδες,
μ' ανήμπορο το μέλλον μας...
σκοτάδι να φωτίσει,

οι λέξεις, όλες, μοιάζουνε...
με ξουραφιών λεπίδες˙
το δέρμα θρέφει -σαν κοπεί-
να μη λιμοκτονήσει.

Δασκάλεψα τα χάδια μου...
αλάργα σου... ν' αντέχουν,
στερέψανε τα χείλια μου...
απ' τα υγρά φιλιά σου,

προς όαση τρεις Βέρβεροι...
με τις καμήλες τρέχουν,
αχ, ν' άκουγα πριν κοιμηθώ...
ηχώ απ' τη λαλιά σου.

Κουμέττος Κ.
(1/2/2012, Λευκωσία)

για την τραγωδία στο Μαρί

Οι άνθρωποι βγήκανε στους δρόμους.
Οι δρόμοι ξαφνιάστηκαν.
Οι άνθρωποι πιαστήκανε χέρι-χέρι.
Τα χέρια τους ξαφνιάστηκαν.
Οι άνθρωποι φωνάξανε με μια φωνή.
Οι φωνές τους ξαφνιάστηκαν.
Οι άνθρωποι θυμηθήκανε πως είναι άνθρωποι.
Οι άνθρωποι ξαφνιάστηκαν.

Κουμέττος Κ.
(13/7/2011, Λευκωσία)

Φεύγω, μου είπες.............
μα ούτε τα πόδια σου δεν έπεισες!

κουμΕττος κ.
(17/7/16 - 23:22, λευκωσία)

ΝΑΙ, ΥΠΑΡΧΕΙ ΕΛΠΙΔΑ!

Ναι, υπάρχει ελπίδα!
Ναι, υπάρχει ελπίδα!
Ναι, υπάρχει ελπίδα!

Τι κι αν το κλίμα αλλάζει,  
τι κι αν κανένα δεν τον νοιάζει ,
τι κι αν όλοι λένε δεν πειράζει, 
καθώς η φύση τρομάζει.

Ναι, υπάρχει ελπίδα, ναι, υπάρχει ελπίδα,
ναι, υπά-υπάρχει ελπίδα σε μια σταγόνα είδα  
παιδιών σωτηρίας σανίδα για μια καινούρια σελίδα, 
ναι, υπάρχει ελπίδα, ναι, υπάρχει ελπίδα,
ναι, υπάρχει ελπίδα.

Τι κι αν τώρα οι πάγοι λιώνουν, 
τι κι αν οι ρύποι σκοτώνουν,
τι κι αν το νερό λιγοστεύει,
κι η ζωή πια στερεύει.

Ναι, υπάρχει ελπίδα, ναι, υπάρχει ελπίδα,
ναι, υπά-υπάρχει ελπίδα σε μια σταγόνα είδα  
παιδιών σωτηρίας σανίδα για μια καινούρια σελίδα,
ναι, υπάρχει ελπίδα, ναι, υπάρχει ελπίδα,
ναι, υπά-υπάρχει ελπίδα σε μια σταγόνα είδα  
παιδιών σωτηρίας σανίδα για τη γη μας πατρίδα, 
ναι, υπάρχει ελπίδα, ναι, υπάρχει ελπίδα,
ναι, υπάρχει ελπίδα, ναι, υπάρχει ελπίδα.

Στίχοι: Κουμέττος Κατσιολούδης
Μουσική: Δημήτρης Κωνσταντίνου

Μες στην καρκιάν σου μεν κρατάς
κατζίαν για κανέναν,
γιατ' η κατζία εν φεύκει.......
τζιαι τρώει σε τζι' εσέναν!

κουμΕττος κ.
(16/3/17 - 14:06, λευκωσία)

Λοιπόν, μην το συνεχίζεις...
Η νύχτα εκείνη,
αν κι ανήκει εξίσου και στους δυο μας...
χαλάλι σου και να πας στο καλό!
Ό,τι αγάπησα κι ό,τι αγαπώ...
το μοιράζομαι, αλλά δεν το μοιράζω...
διότι στο μοίρασμα πεθαίνει.
Στην αγάπη δεν υπάρχει ίση κατανομή...
διότι σ' ό,τι αγάπησα κι ό,τι αγαπώ...
ξεχνώ να μετρώ...
διότι αγαπώ σημαίνει έχω,
χωρίς να κατέχω...
σημαίνει δίνω,
χωρίς να αφήνω............

κουμΕττος κ.
(22/2/17 - 20:20, λευκωσία)

Ψιλόβροχο.
Εξασθενεί ο χειμώνας.
Αγάπα με!
Να τον αποτελειώσει η άνοιξη.

κουμΕττος κ.
(16/3/17 - 17:03, λευκωσία)

Κι όλοι μας..............
αφήσαμε στη μέση.............
ένα βλέμμα,
ένα χάδι...
ένα φιλί.........
μι' άλλη ζωή!

κουμΕττος κ.
(17/8/16 - 16:49, λευκωσία)

Ξημέρωμαν τζιαι πού είσαι.........
ο Ήλιος τζι' αν εφάνην
τζι' αν έσσει στέμμαν στην κκελλέν
ολόγρουσον στεφάνιν,
εγιώ, εσέναν καρτερώ,
σφιχτά, να σ' αγκαλιάσω
τζιαι που τα σσείλη σου να πιω...........
τζιείντο γλυτζίν τους το νερόν,
αχ, για να ξεδιψάσω!

κουμΕττος κ.
(11/9/16 - 08:07, λευκωσία)

Τρεις ολόκληρες μέρες.....
πήρε στον Πατέρα Του,
για να Τον πείσει ν' αναστηθεί.
Βλέπετε,
δεν είναι κι ό,τι πιο εύκολο...
να πείσεις κάποιον να επιστρέψει πίσω...
σ' αυτόν τον κωλόκοσμο!

κουμΕττος κ.
(9/9/15 - 21:51, λευκωσία)

Μα στην αγάπη..........
δεν κοιτώ,
αλλά βλέπω.....
και κυρίως...... προβλέπω!

κουμΕττος κ.
(30/9/16 - 17:53, λευκωσία)